Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 22 października 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odmówił M. K. wstrzymania wykonania objętą jego skargą decyzji Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] sierpnia 2015 r. w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry.
Sąd I instancji wskazał, że skarżący w skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w K. motywując, że jej wykonanie spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w postaci utraty płynności finansowej, a nawet upadłości. Skarżący podkreślił, że ponosi duże straty i nie osiąga planowanych zysków z powodu zatrzymania przez organy celne automatów do gier.
Przytaczając przesłanki wstrzymania wykonania decyzji określone w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), Sąd I instancji stwierdził, że skarżący nie uprawdopodobnił aby w stosunku do niego zachodziły przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej przez niego decyzji. Zauważył, że w sprawie gdzie zaskarżoną decyzją wymierzono stronie karę pieniężną, wniosek powinien precyzyjnie opisywać aktualną sytuację finansową i majątkową wnioskodawcy. Sąd stwierdził, że wniosek skarżącego nie zawierał rzeczowych informacji wskazujących na jego aktualne możliwości płatnicze czy posiadany majątek. Niemożliwym była wobec tego ocena, czy uiszczenie nałożonej decyzją kary, zagrozi płynności finansowej skarżącego, a tym bardziej czy doprowadzi do jego upadłości.
M. K. zażaleniem zaskarżył w całości postanowienie Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie prawa materialnego, art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że skarżący nie wykazał w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji okoliczności wystarczających do uznania wniosku za zasadny, mimo, że skarżący wskazał na wysokie prawdopodobieństwo wyrządzenia mu znacznej szkody oraz na przyczyny takiego ryzyka a ponadto zupełnie pominięcie faktu, że w przypadku skarżącego nastąpiło skumulowanie się postępowań dotyczących identycznych aktów prawnych.
Podnosząc te zarzuty skarżący wniósł o zamianę zaskarżonego postanowienia zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej.
Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt tej sprawy podzielić należy ocenę wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] sierpnia 2015 r., jakiej dokonał Sąd I instancji stwierdzając, że wnioskodawca nie uprawdopodobnił, aby w stosunku do niego mogły zajść przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Istotnie bowiem, uzasadnienie wniosku poza ogólnikowym wskazaniem, że wykonanie objętej skargą decyzji może narazić wnioskodawcę na nieodwracalną szkodę i że z uwagi na zatrzymanie przez organ celny urządzeń i wydanie niekorzystnych decyzji kondycja finansowa skarżącego jest mocno naruszona powodując stratę, która może doprowadzić do zakończenia prowadzenia działalności, nie przedstawił on jakichkolwiek informacji, a tym bardziej nie poparł ich żadnymi dokumentami, mogących wskazywać na jego aktualną kondycję finansową. Nie wskazał, podnosząc wielość podobnych toczących się w stosunku do niego postępowań konsekwencją, których było wymierzenie kar, ich ogólnego (globalnego) wpływ na bieżące zdolności płatnicze i stan majątkowy.
Nie jest, wobec tak sformułowanych motywów żądania wstrzymania wykonania decyzji, możliwa obiektywna i rzetelna ocena wpływu wykonania zaskarżonej decyzji, również w aspekcie innych spraw w przedmiocie kar za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, wobec braku choćby podstawowych danych odnośnie bieżącego stanu majątkowego i posiadanych środków finansowych przez stronę.
Niezasadnym jest wobec tego stanowisko autora zażalenia, że Sąd I instancji dysponował wystarczającym materiałem dowodowym pozwalającym na ocenę zasadności wniosku. Sąd I instancji, trafnie stwierdził opisane braki wniosku uniemożliwiające ocenę potencjalnej możliwości wystąpienia w stosunku do wnioskodawcy jednej bądź obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wbrew twierdzeniu strony, Sąd nie dysponował wystarczającym materiałem dowodowym do dokonania takiej oceny, a w zasadzie nie dysponował żadnym materiałem dowodowym związanym z samym wnioskiem. Jak zauważono wcześniej, wniosek nie tylko nie zawierał konkretnych informacji mających go uzasadnić lecz również nie zawierał jakichkolwiek dokumentów mających poprzeć podniesioną argumentację. Podkreślić raz jeszcze należy, że to na stronie a nie na Sądzie rozpoznającym wniosek, spoczywa obowiązek przedstawienia i uprawdopodobnienia w taki sposób jego motywów, aby mogły dać podstawę do oceny możliwości wystąpienia w związku ze sprawą jednej bądź obu przesłanek zastosowania ochrony tymczasowej, określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd administracyjny, w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.