Uzasadnienie
Zarządzeniem z 17 października 2019 r. (sygn. akt VI SA/Wa 1364/18), Przewodniczący - sędzia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, działając na podstawie art. 49 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej zwanej "ppsa"), pozostawił bez rozpoznania wniosek R. P. (dalej zwanego "Skarżącym") o wyłączenie sędziego w sprawie ze skargi na postanowienie Ministra Sprawiedliwości z [...] maja 2018 r. w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego.
Przewodniczący wskazał, że Skarżący - mimo wezwania na podstawie art. 49 § 1 ppsa - nie uzupełnił w terminie braków formalnych wniosku o wyłączenie sędziego, tzn. nie wskazał z imienia i nazwiska sędziego, którego wyłączenia się domaga oraz nie podał i nie uprawdopodobnił przyczyn uzasadniających wyłączenie sędziego.
Skarżący złożył zażalenie na zarządzenie Przewodniczącego, wnosząc o uchylenie tegoż zarządzenia w całości jako niezgodnego z prawem i stanem faktycznym.
Naczelny Sąd Administracyjny zaważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 49 § 1 ppsa, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Natomiast zgodnie z art. 49 § 2 ppsa, jeżeli strona nie uzupełniła lub nie poprawiła pisma w terminie, przewodniczący zarządza pozostawienie pisma bez rozpoznania, przy czym na zarządzenie przysługuje zażalenie.
W niniejszej sprawie Przewodniczący trafnie ocenił, że wniosek o wyłączenie sędziego obarczony jest brakami formalnymi podlegającymi uzupełnieniu w trybie przewidzianym w art. 49 § 1 ppsa.
Art. 18 § 1 ppsa wskazuje na przyczyny wyłączenia sędziego, stanowiące procesową gwarancję bezstronności sądu w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 18 ppsa sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie, o czym stanowi art. 19 ppsa. Oznacza to, że o wniosku o wyłączenie sędziego można mówić wówczas, gdy odnosi się on do określonego sędziego i oparty jest na podstawach wskazujących na istnienie takich okoliczności, które wymagają oceny, czy wątpliwości co do bezstronności sędziego są uzasadnione. Oprócz elementów formalnych wskazanych w art. 46 § 1 ppsa wniosek o wyłączenie sędziego powinien zatem zawierać: oznaczenie sędziego przez wskazanie jego imienia i nazwiska, a także podanie przyczyny uzasadniającej wyłączenie i powołanie okoliczności lub dowodów uprawdopodabniających istnienie tej przyczyny.
Bez dochowania wskazanych wymogów nie można bowiem stwierdzić, czy zachodzi w ogóle przesłanka wyłączenia określona w ustawie. Brak tych danych niewątpliwie uniemożliwia nadanie pismu dalszego biegu i uzasadnia wezwanie strony do uzupełnienia jego braków, stosownie do art. 49 § 1 ppsa.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wniosek Skarżącego nie odpowiadał wskazanym powyżej wymaganiom. Skarżący nie wskazał z imienia i nazwiska sędziego, którego wniosek dotyczył, nie podał również konkretnych i obiektywnych okoliczności wyłączenia w stosunku do konkretnego sędziego, a tym samym okoliczności tych nie uprawdopodobnił. Wobec powyższego zasadnie wezwano Skarżącego do usunięcia braków formalnych wniosku przez sprecyzowanie, wyłączenia którego sędziego – z imienia i nazwiska – domaga się, a także do podanie przyczyny uzasadniającej wyłączenie. Skarżący, mimo wezwania, nie uzupełnił wskazanych w wezwaniu braków formalnych wniosku. W takiej sytuacji Przewodniczący był zobowiązany pozostawić wniosek o wyłączenie sędziego bez rozpoznania, na podstawie art. 49 § 2 ppsa, co też nastąpiło w zaskarżonym zarządzeniu, które uznać należy za zgodne z prawem.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 ppsa, postanowił jak w sentencji.