Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. postanowieniem z dnia 4 listopada 2015 r. odrzucił skargę D. C. i M. C. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. z dnia [...] lipca 2015 r. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że w związku z wniesioną skargą na powołane rozstrzygnięcie Głównego Inspektora Transportu Drogowego, skarżący wezwani zostali do usunięcia braku formalnego skargi poprzez wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia – kwoty jaką kwestionują, w szczególności, czy stanowi ją cała wysokość nałożonej kary.
Sąd stwierdził, na podstawie zwrotnych potwierdzeń odbioru korespondencji zawierającej wezwania, że wobec niezastania skarżących dwukrotnie, awizowano tą korespondencję, o czym umieszczono zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej. Pierwsze awizo nastąpiło w dniu 1 października 2015 r. W takim stanie sprawy Sąd przyjął, że korespondencja została skutecznie doręczona skarżącym z dniem 15 października 2015 r. (po upływie czternastu dni od dnia pierwszego awizowania), wobec czego wyznaczony w wezwaniu termin siedmiu dni do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął w dni 22 października 2015 r.
Brak odpowiedzi na wezwanie i niewskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia pomimo wezwania do dokonania tej czynności spowodował odrzucenie skargi stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.).
D. C. i M. C. zażaleniem zaskarżyli postanowienie Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie art. 58 § 1 w zw. z art. 73 § 1, 2, 3 i 4 p.p.s.a. poprzez uznanie, że doręczenie wezwania strony do uzupełnienia braków formalnych było prawidłowe i skuteczne, gdy tymczasem doręczenie to było wadliwe, gdyż skarżący nie otrzymali zawiadomienia informującego ich o złożeniu pisma w placówce pocztowej lub Urzędzie Gminy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.
Mając na uwadze motywy Sądu I instancji ległe u podstaw zaskarżonego postanowienia, którym odrzucono skargę stron na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2015 r. oraz argumentację zarzutów zawartych w zażaleniu kwestionującym to orzeczenie, stwierdzić należy, że kluczową dla sprawy była okoliczność oceny prawidłowości doręczenia skarżącym wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi i zastosowanego domniemania doręczenia tego wezwania w aspekcie przesłanki obligującej Wojewódzki Sąd Administracyjny do odrzucenia skargi D. C. i M. C. z powodu nieuzupełnienia jej braków formalnych w terminie wskazanym w wezwaniu.
Analiza informacji uwidocznionych na kopertach z wezwaniem do uzupełnienia braków formalnych skargi oraz załączonych do nich potwierdzeń odbioru jednoznacznie wskazują, że pierwsza podjęta próba doręczenia skarżącym przesyłki nastąpiła w dniu 1 października 2015 r. i wobec niezastania adresatów awizowano je pozostawiając zawiadomienie o możliwości ich odebrania w placówce pocztowej. Powtórne awizo miało miejsce w dniu 9 października 2015 r. Wobec zaś nie podjęcia przez adresatów przesyłek, w dniu 19 października 2015 r. wezwania zwrócono do Sądu I instancji.
Taki stan sprawy powodował, że Sąd I instancji niewadliwie stwierdził domniemanie doręczenia wezwań (przesyłek je zawierających) z dniem 15 października 2015 r. Jak bowiem stanowi art. 73 § 4 p.p.s.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 tego przepisu, a więc okresu czternastu dni na który pozostawia się pismo w placówce pocztowej albo urzędzie gminy w sytuacji niemożności jego doręczenia w sposób przewidziany przepisami art. 56 – 72 p.p.s.a., czyli stronie osobiście lub jej pełnomocnikowi albo w przypadku niezastania adresata, dorosłemu domownikowi, zarządcy domu lub dozorcy jeśli podjęli się oddania pisma. Wobec prawidłowości stwierdzenia daty doręczenia wezwania również niewadliwie Sąd I instancji stwierdził, że termin do uzupełnienia braków formalnych skargi określonych w powołanym wezwaniu upływał z dniem 22 października 2015 r. Skoro skarżący do tego dnia nie wskazali wartości przedmiotu zaskarżenia, czego nie uczynili do czasu wniesienia zażalenia, Sąd I instancji zobligowany był do zastosowania w sprawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. i odrzucenia skargi wobec nieuzupełnienia jej braków formalnych w wyznaczonym terminie.
Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uznania, aby argumentacja stron podniesiona w zażaleniu przemawiała za uznaniem, że domniemanie doręczenia wynikało z wadliwości prób doręczenia im korespondencji z wezwaniem podjętych przez doręczyciela. Strona wskazała bowiem, że "W domu w którym mieszka z mężem mieszka również jej teściowa oraz córka z rodziną. Nie zdarza się sytuacja, w której nie byłoby kogoś z domowników w domu, a więc gdyby listonosz przyszedł z listem lub awizem to na pewno zastałby kogoś w domu i nie dokonywałby awizacji przesyłki". Argumentacja ta w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie podważa prawidłowości podjętych przez listonosza działań zmierzających do podjęcia przesyłki oraz wystąpienia sytuacji, w której nie mógł dokonać doręczenia jeden ze sposobów określonych w art. 65 – 72 p.p.s.a. Pozostawienie dwukrotnie awiza, a więc zastosowanie trybu doręczenia korespondencji przewidzianego powołanym art. 73 § 1 – 3 p.p.s.a., świadczy o zaistnieniu właśnie takiej sytuacji, w której doręczenie w zwykłym trybie – osobiście adresatowi, dorosłemu domownikowi, zarządy lub dozorcy domy było niemożliwe.
Zauważyć ponadto należy, że zgodnie z art. 73 § 2 p.p.s.a. doręczyciel zobowiązany jest w pierwszej kolejności do pozostawienia zawiadomienia (awiza) w oddawczej skrzynce pocztowej a dopiero gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń. Tym samy w przypadku niezastania adresata listonosz pozostawi awizo w pocztowej skrzynce oddawczej. Dopiero niemożność pozostawienia zawiadomienia w takiej formie powodować będzie pozostawienie awiza w miejscach wymienionych w dalszej części przywołanego przepisu.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.