Uzasadnienie
Postanowieniem z 27 października 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 1304/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił B. M. wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z [...] marca 2016 r. w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry (48.000 zł).
Sąd I instancji stwierdził, że B. M. uzasadniając swój wniosek podniosła, że utrzymuje dwójkę małoletnich dzieci, zgromadzony przez nią majątek nie wystarczy na pokrycie wymierzonej kary pieniężnej, a ewentualna egzekucja wierzytelności wyrządzi skutki nie do odwrócenia. W ocenie strony za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji przemawia również orzecznictwo sądów administracyjnych.
Zdaniem Sądu dla oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie ma znaczenia orzecznictwo sądów dotyczące zagadnienia zasadności wymierzania kar pieniężnych. Na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu Sąd nie ma możliwości dokonania oceny zgodności z prawem decyzji wydanych w toku postępowania administracyjnego, a zatem niedopuszczalne jest wywodzenie konieczności uwzględnienia wniosku z przekonania o wadliwości danego rozstrzygnięcia.
W ocenie WSA dokumenty przedstawione przez skarżącą wraz z wnioskiem o udzielenie ochrony tymczasowej nie dowodzą, że z wykonaniem zaskarżonej decyzji wiąże się niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub jej wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Skarżąca nie wskazała ani rodzaju ewentualnej znacznej szkody ani nie określiła, jakie trudne do odwrócenia skutki mogą powstać w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji. Również przedstawione kserokopie dokumentów nie wskazują na wystąpienie przesłanek wstrzymania wykonania decyzji; w szczególności nie dowodzą tego przedstawione kserokopie faktur dokumentujących korzystanie z usług telekomunikacyjnych, telewizji oraz internetu. Z przedstawionego zeznania podatkowego za 2015 r. wynika, że skarżąca posiadała w tym okresie dwa źródła przychodu: działalność wykonywaną osobiście oraz należności ze stosunku: pracy, służbowego, spółdzielczego i z pracy nakładczej, a także zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez zakład pracy. Skarżąca wykazała dochód w kwocie 18.791,76 zł.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca, wnosząc o jego zmianę poprzez wydanie postanowienia wstrzymującego wykonanie zaskarżonej decyzji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej p.p.s.a.) poprzez jego niesłuszne niezastosowanie, w sytuacji gdy w niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki do wstrzymania decyzji Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z 16 marca 2016 r.
Podniosła, że biorąc pod uwagę okres oczekiwania na prawomocne rozpatrzenie sprawy, to nawet wygrana po takim czasie i zwrot całości kwot pobranych w związku z egzekucją wymierzonej kary pieniężnej niezwykle utrudni skarżącej powrót do stanu, w którym nie będzie miała żadnych zaległości finansowych, skoro te występują obecnie. Z tych względów w ocenie skarżącej zostały spełnione przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i zostały one uprawdopodobnione przez przedłożenie stosownych dokumentów.
Zdaniem B. M. oczywiste jest, że w wypadku wykonania decyzji wysokość zadłużenia skarżącej może tak znacznie wzrosnąć, że będzie ona zmuszona ogłosić upadłość konsumencką. Powyższe zaś spowoduje wdrożenie machiny, która z całą pewnością wpłynie na stan majątkowy skarżącej.
B. M. uznała, że Sąd I instancji nie odniósł się do złożonych wraz z wnioskiem dokumentów, a jedynie stwierdził, że skarżący nie wykazał, aby wyegzekwowanie kary mogło pociągnąć dla skarżącej nieodwracalną szkodę. Zdaniem skarżącej Sąd nie zbadał, jakie skutki mogło spowodować wykonanie decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zawiera uzasadnionych zarzutów.
Stosownie do art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości tego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Stwierdzić przy tym należy, że za wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Trudnymi do odwrócenia skutkami, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., są zaś takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Warszawa 2015, s. 379). Niebezpieczeństwo wystąpienia przesłanek przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji musi zagrażać skarżącej, co oznacza, że nie może stanowić przesłanki uwzględnienia wniosku, jeżeli odnosi się ono do osób trzecich, niebędących uczestnikami postępowania sądowoadministracyjnego (Ibidem, s. 380).
Jak wynika ze stanowiska orzecznictwa i doktryny to na skarżącym spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Oznacza to, że uzasadnienie wniosku musi w sposób przekonywający pokazać konkretne relacje między brakiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu a wystąpieniem zagrożenia wystąpienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Argumentacja przedstawiona we wniosku powinna więc odnosić się do konkretnych okoliczności, pozwalających stwierdzić, czy są podstawy do jego uwzględnienia (por. M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Warszawa 2015, s. 375 i powołane w nim orzecznictwo).
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowo uznał Sąd I instancji, że skarżąca we wniosku nie uprawdopodobniła, że w przypadku uiszczenia kary pieniężnej określonej zaskarżoną decyzją, wystąpią okoliczności wypełniające przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżąca nie przedstawiła swojej sytuacji życiowej i finansowej, ponieważ nie poparła twierdzeń podniesionych we wniosku konkretnymi dokumentami, obrazującymi tę sytuację. Takie sformułowanie wniosku opartego na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. uniemożliwia Sądowi dokonanie oceny, czy i ewentualnie jakie skutki bądź szkodę może wyrządzić wykonanie spornej decyzji. Wobec tego, w ocenie NSA Sad I instancji nie miał postaw, żeby zbadać wniosek skarżącej w kontekście przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej i musiał go oddalić.
Ponadto, NSA stwierdza, że również niezasadny jest argument skarżącej, że za wstrzymaniem wykonania decyzji przemawia to, że jest ona błędna. Należy bowiem stwierdzić, że postępowanie o udzielenie ochrony tymczasowej jest postępowaniem wpadkowym, którego celem jest ewentualne udzielenie strony ochrony przed skutkami wykonania aktu, do czasu rozstrzygnięcia, czy akt ten jest zgodny z prawem. Sąd, rozpoznając ten wniosek, nie jest jednak władny badać legalności zaskarżonego aktu. Wobec tego również twierdzenia skarżącej w tym zakresie nie podważyły prawidłowości zaskarżonego postanowienia.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.