Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 30 stycznia 2019 r., sygn. akt III SA/Lu 608/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę I. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w L. z dnia [...] września 2018 r. w przedmiocie kary pieniężnej za niewykonanie obowiązków określonych w przepisach ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów.
Sąd I instancji stwierdził, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 21 listopada 2018 r. wezwano I. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w W. (dalej: skarżąca, spółka) do usunięcia braków formalnych skargi – przez złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania skarżącej – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Jednocześnie poinformowano skarżącą, że do skargi dołączono wydruk z Krajowego Rejestru Sądowego dotyczący jedynie spółki komandytowej.
Pomimo prawidłowego doręczenia spółce ww. wezwania w dniu 3 grudnia 2018 r., w wyznaczonym terminie skarżąca nie usunęła braków formalnych skargi i nie wykazała, czy P.D. jako Prezes Zarządu I. Sp. z o.o. jest uprawniony do jednoosobowej reprezentacji tej spółki jako komplementariusza skarżącej spółki komandytowej.
Wobec powyższego Sąd I instancji uznał, że skarga – na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a. – podlegała odrzuceniu.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca, wnosząc o jego uchylenie w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie:
- 1) art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2018 r., poz. 986 ze zm. – dalej: ustawa o Krajowym Rejestrze Sądowym) w zw. z art. 46 § 1 i 2 p.p.s.a., poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na bezzasadnym przyjęciu, iż z przepisu tego wynika, że przedstawienie odpisu z rejestru przedsiębiorców KRS jest brakiem formalnym skargi powodującym jej odrzucenie, w sytuacji gdy przepis ten nie wskazuje na konieczność załączenia do skargi tego dokumentu, a nadto dane zawarte w rejestrze KRS są objęte ustawowym domniemaniem, tj. nikt nie może zasłaniać się nieznajomością danych ujawnionych w rejestrze;
- 2) art. 49 § 1 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a. poprzez ich zastosowanie w sprawie niniejszej, w braku ku temu podstaw, albowiem złożona skarga nie posiadała braków formalnych, a już na pewno nie były to braki istotne.
W uzasadnieniu zażalenia spółka przedstawiła argumenty na poparcie podniesionych zarzutów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie wskazać należy, iż stosownie do art. 28 § 1 w zw. z art. 29 p.p.s.a. osoby prawne dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu, które mają obowiązek wykazania swojego umocowania dokumentem przy pierwszej czynności. Organy lub osoby uprawnione do działania w imieniu jednostek organizacyjnych muszą udowodnić, że mają prawo do działania za stronę, a przepis art. 29 p.p.s.a. nakazuje, aby udowodnienie umocowania miało formę dokumentu złożonego lub okazanego sądowi przy pierwszej czynności w postępowaniu (por. M. Niezgódka – Medek, Komentarz do art. 29 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, LEX/el 2013 r.). Dokumentem wykazującym umocowanie do działania w imieniu strony skarżącej jest niewątpliwie odpis z KRS.
Zaniechanie w zakresie przedstawienia tego dokumentu stanowi wbrew twierdzeniu skarżącej brak formalny, podlegający uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a., i w sytuacji gdy strona nie uzupełni w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania braków formalnych skargi, mimo prawidłowego w tym zakresie wezwania, sąd zobowiązany jest do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA z dnia: 12 czerwca 2018 r., sygn. akt II GZ 200/18; 18 października 2018 r., sygn. akt II GZ 368/18; zob. także: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz pod red. R.Hauser, M.Wierzbowski, Wydawnictwo C.H.Beck Warszawa 2017, str. 307; Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz B.Dauter, A.Kabat, M.Niezgódka-Medek, WoltersKluwer Warszawa 2016 str. 173).
Powyższej wykładni wskazanych przepisów w odniesieniu do dokumentu mającego wykazać umocowanie do działania w imieniu podmiotu wpisanego do Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego nie zmienia również treść art. 4 ust. 4aa ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym, dająca możliwość samodzielnego pobrania wydruku komputerowego aktualnych informacji o podmiotach wpisanych do Rejestru. Podkreślić bowiem należy, że możliwość samodzielnego pobrania przez Sąd wydruku komputerowego i uzyskanie aktualnych informacji o podmiotach wpisanych do Rejestru, nie czyni wezwania do uzupełnienia braku w postaci odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego zbędnym, bowiem zgodnie z art. 29 p.p.s.a. to na stronie spoczywa obowiązek wykazania nie tylko umocowania do działania w imieniu spółki konkretnych osób fizycznych, ale i sposobu jej reprezentacji (por. postanowienia NSA dnia: 16 maja 2018 r., sygn. akt I FZ 116/18; 9 maja 2018 r., sygn. akt II GZ 156/18; 23 października 2015 r., sygn. akt II OSK 2456/15; 24 maja 2018 r., sygn. akt II OZ 502/18).
Nie ma zaś podstaw, aby obowiązek spółki polegający na wykazaniu umocowania do działania w imieniu strony przerzucać na sąd. Sąd administracyjny jest gospodarzem postępowania sądowoadministracyjnego i nie jest uprawniony do działania w imieniu stron tego postępowania, a do tego doprowadziłoby nałożenie na niego obowiązku weryfikacji danych osoby działającej za stronę z danymi wynikającymi z odpowiedniego rejestru, nawet tak dostępnego jak KRS.
Wobec tego zasadnie Sąd I instancji wezwał spółkę do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej, a skoro skarżąca braku tego nie uzupełniła, to zasadnie skargę odrzucił.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.