Uzasadnienie
Postanowienie
Dnia 25 stycznia 2006 r.
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym:
|Sędzia NSA - Kazimierz Jarząbek |
| | po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia J. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 sierpnia 2005 r. sygn. akt III SA/Wa 1163/05 odrzucające wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi J. W. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział Zabrze z dnia 4 marca 2005r. o Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne
postanawia:
oddalić zażalenie
Uzasadnienie
W dniu 5 kwietnia 2005 r. J. W. wniósł skargę na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 4 marca 2005 r. o nr [...], którą Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił postanowieniem z dnia 10 czerwca 2005 r., sygn. akt III SA/Wa 1163/05 z uwagi na fakt nieuzupełnienia braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie. Skarżący pismem nadanym w urzędzie pocztowym dnia 22 lipca 2005 r. wnioskował o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 17 sierpnia 2005 r. wniosek ten odrzucił uznając, iż został złożony po terminie.
J. W. wniósł zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 sierpnia 2005 r. domagając się ponownego rozpatrzenia jego wniosku. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że Sąd nie poinformował go, iż wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności należy wnieść w terminie 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest zasadne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 10 czerwca 2005 r. odrzucił skargę J. W. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji podał, że pismem z dnia 11 maja 2005 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi w terminie 7 dniu od dnia doręczenia wezwania pod rygorem jej odrzucenia. Skarżący otrzymał to wezwanie w dniu 24 maja 2005 r., zatem nieprzekraczalny 7 dniowy termin upłynął w dniu 31 maja 2005 r. Dokumenty do nadesłania których Sąd wezwał skarżącego nadane zostały przez niego w Urzędzie Pocztowym w dniu 1 czerwca 2005 r., a więc po upływie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu skarżący wysłał do Sądu w dniu 22 lipca 2005 r. (data stempla pocztowego na kopercie).
Zgodnie z art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu.
W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo przyjął, że ustanie przyczyny uchybienia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi nastąpiło najpóźniej z chwilą wykonania przez skarżącego wezwania Sądu, a więc w dniu 1 czerwca 2005 r., w związku z czym termin do złożenia przedmiotowego wniosku upłynął dnia 8 czerwca 2005 r. Zasadnie zatem na podstawie art. 88 p.p.s.a. Sąd I instancji odrzucił wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi uzasadniając to przekroczeniem ustawowego terminu do dokonania tej czynności.
Nie jest uprawnione twierdzenie skarżącego, iż uchybił terminowi określonemu w art. 87 § 1 p.p.s.a., gdyż nie został pouczony przez Sąd o przysługującym mu prawie do złożenia wniosku o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia nie może stanowić usprawiedliwionej podstawy uwzględnienia zażalenia. Po pierwsze dlatego, że zgodnie z art. 163 § 2 zd. 3 p.p.s.a. skarżący jako strona występująca bez adwokata lub radcy prawnego został pouczony o dopuszczalności, terminie i sposobie wniesienia środka zaskarżenia. Po drugie strona zobowiązana jest do dokonania czynności w terminie wyznaczonym przez Sąd. Z wyżej wymienionego przepisu nie wynika by Sąd miał zakładać, iż strona nie dokona czynności w terminie i pouczać ją o skutkach tego zaniechania.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sad Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
j.p.