Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 5 października 2017 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę M. W. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia [...] kwietnia 2016 r., w przedmiocie kary pieniężnej za uniemożliwienie przeprowadzenia czynności kontrolnych.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:
w związku ze skargą na powołaną decyzję, zarządzeniem z dnia 20 lipca 2016 r., wezwano stronę do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 złotych, w terminie siedmiu dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi.
W terminie do dokonania tej czynności skarżąca złożyła wniosek o przyznanie jej prawa pomocy.
Postanowieniami, kolejno starszego referendarza sądowego z dnia 1 lutego 2017 r. i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z dnia 30 czerwca 2017 r., odmówiono stronie przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego.
Wobec powyższego, zarządzeniem z dnia 4 lipca 2017 r., skarżąca została ponownie wezwana do uiszczenia należnego w sprawie wpisu w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia jej wezwania.
Opisane wezwanie zostało doręczone stronie w dniu 28 lipca 2017 r.
Do dnia 14 sierpnia 2017 r. nie zidentyfikowano w Rejestrze Opłat Sądowych wpłaty żądanej kwoty.
W takim stanie faktycznym sprawy, Sąd I instancji wskazując na treść art. 220 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) oraz okoliczność upływu terminu do skutecznego wniesienia opłaty z dniem 4 sierpnia 2017 r., odrzucił skargę strony.
M. W. wniosła zażalenia na postanowienie Sądu I instancji.
W odpowiedzi na zażalenie Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych wniósł o jego oddalenie jako oczywiście nieuzasadnionego oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z przepisem art. 214 § 1 p.p.s.a. jeśli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie.
Przepis art. 219 § 1 p.p.s.a., przewiduje, że opłatę sądową należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie.
Stosownie do art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Zgodnie zaś z regulacją zawartą w § 3 powołanego przepisu, skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwanie nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.
Mając na uwadze analizę stanu faktycznego sprawy, ległego u podstaw objętego zażaleniem postanowienia, stwierdzić należy, iż orzeczenie Sądu I instancji nie zawierało wad skutkujących koniecznością jego eliminacji z obrotu prawnego.
Jak bowiem wynika z akt przedmiotowej sprawy, strona została powtórnie wezwana w związku z zarządzeniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lipca 2017 r., do uiszczenia należnego wpisu od skargi w kwocie 100 złotych, w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania.
Wezwanie to, jak słusznie zauważył Sąd I instancji, zostało skutecznie doręczone skarżącej w dniu 28 lipca 2017 r., wobec czego otwarty termin do wniesienia opłaty wynikającej z wezwania, mijał z dniem 4 sierpnia 2017 r.
Co również wynika z analizy akt sprawy – informacji z Rejestru Opłat Sądowych WSA w Warszawie, do dnia 14 sierpnia 2017 r., nie zidentyfikowano wpłaty w przedmiotowej sprawie.
W takim stanie sprawy, a więc w sytuacji gdy skarżąca, pomimo wezwania nie wniosła należnej opłaty, wpisu od skargi, Sąd I instancji zobligowany był do zastosowania powołanej regulacji z art. 220 § 3 p.p.s.a., czego skutkiem było niewadliwe odrzucenie skargi na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia [...] kwietnia 2016 r., w przedmiocie kary pieniężnej za uniemożliwienie przeprowadzenia czynności kontrolnych.
Nie jest również zasadne stanowisko skarżącej zawarte w uzasadnieniu zażalenia, że "Niedopuszczalna jest sytuacja gdy sąd kierowany najwyraźniej pozamerytorycznymi poglądami i przeprowadzeniem niezrozumiałych wyborów, z których spraw zwolnić od kosztów sądowych skarżącą, a z których nie, dokonuje zróżnicowanie skrajnej ostrej selekcji skarg M. W., tym samym zamykając dotkliwie poszkodowanej obywatelce RP prawo do sądu (...)".
Podniesiona argumentacja, w aspekcie rozpoznanego wniosku o przyznanie stronie prawa pomocy, w tym w zakresie zwolnienia jej do kosztów sądowych – konieczności uiszczenia wpisu od skargi – nie znajduje usprawiedliwionych podstaw. Podkreślić należy, że w każda sprawa rozpoznawana jest indywidualnie co dotyczy również postępowań "wpadkowych", do których zaliczają się postępowania w przedmiocie rozpoznania wniosków o przyznanie prawa pomocy. Oznacza to, że sąd, w danej sprawie rozpoznaje taki wniosek indywidualnie, opierając się przy tym o materiał dowodowy i dokumenty zgromadzone w takiej sprawie. Fakt rozpoznania podobnych wniosków w innych sprawach nie oznacza niejako automatycznego przeniesienia zapadłych orzeczeń w innych sprawach lecz może stanowić dodatkowe okoliczność, jakie sąd powinien wziąć pod rozwagę.
W przedmiotowej sprawie, co wynika z treść motywów postanowień z dnia 1 lutego 2017 r. i z dnia 30 czerwca 2017 r., w przedmiocie wniosku skarżącej o przyznanie jej prawa pomocy, powodem negatywnego dla strony rozpoznania tegoż wniosku było uchylenie się strony od nałożonego na nią obowiązku przedłożenia dokumentów obrazujących jej sytuację majątkową. Konsekwencją tego uchybienia była niemożliwość ustalenia spełnienia przez skarżącą przesłanki z art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. jak również porównania rzeczywistego stanu faktycznego tej sprawy ze stanami faktycznymi innych spraw, na które powoływała się strona.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, uznając zażalenie za pozbawione usprawiedliwionych podstaw, na podstawie art. 184 w ze. Z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.
Odnosząc się do sformułowanego w odpowiedzi na zażalenie organu wniosku o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych wskazać należy, że w postępowaniu odwoławczym zasady dotyczące zwrotu kosztów uregulowano w art. 203 i art. 204 p.p.s.a., jednak żaden z tych przepisów nie przewiduje zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego.