Uzasadnienie
Zaskarżonym zarządzeniem z dnia 9 listopada 2005 r., sygn. akt III SA/Wa 510/05, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w oparciu o art. 49 § 2 w związku z § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej: p.p.s.a., pozostawił bez rozpoznania pismo S. K. z dnia 10 sierpnia 2005 r.
W uzasadnieniu zarządzenia Sąd podał, iż postanowieniem z dnia 27 lipca 2005 r. w sprawie o tej samej sygnaturze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek S. K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
Sąd stwierdził, że w dniu 11 sierpnia 2005 r. skarżąca wniosła pismo procesowe (z datą 10 sierpnia 2005 r.) niespełniające wymogów formalnych pisma określonych w art. 46 p.p.s.a., w związku z tym wezwano stronę do jego sprecyzowania w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Wezwania tego strona do dnia 12 września 2005 r. nie podjęła z urzędu pocztowego, pomimo dwukrotnej próby jego doręczenia (powtórnie awizowano 3 września 2005 r.). Z tego powodu Sąd uznał, że wezwanie to zostało stronie doręczone w dniu 12 września 2005 r., a termin przewidziany do uzupełnienia braków pisma skarżącej datowanego na dzień 10 sierpnia 2005 r. upłynął w dniu 19 września 2005 r.
W zażaleniu na powyższe zarządzenie skarżąca podniosła, iż z uwagi na jej pobyt w szpitalu - [...] Centrum Rehabilitacji w dniach od 18 sierpnia 2005 r. do 10 września 2005 r. nie mogła odebrać wezwania Sądu, a ponieważ mieszka sama, to nie miała żadnych wiadomości o awizowanym piśmie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania chyba, że ustawa stanowi inaczej.
Z akt sprawy wynika, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wpierw postanowieniem z dnia 16 maja 2005 r. odrzucił skargę skarżącej na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, a następnie postanowieniem z dnia 27 lipca 2005 r. oddalił wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia tej skargi. Po doręczeniu skarżącej tego ostatniego postanowienia, w terminie otwartym do złożenia zażalenia, skarżąca wniosła do Sądu I instancji pismo, w którym domagała się ponownie przywrócenia terminu do wniesienia skargi, podnosząc nowe okoliczności. Wobec treści tego pisma, zarządzeniem z dnia 19 sierpnia 2005 r., skarżącą została wezwana do uzupełnienia jego braków poprzez wyjaśnienie, czy jest to zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 27 lipca 2005 r. oddalające wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, czy też nowy wniosek o przywrócenie terminu. Wykonanie tego wezwania zostało obwarowane terminem 7 dniowym i rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, stosownie do treści wcześniej przytoczonego art. 49 § 1 p.p.s.a. Na podstawie adnotacji na kopercie należy stwierdzić, iż wezwanie Sądu zostało złożone w urzędzie pocztowym w dniu 26 sierpnia 2005 r., a zawiadomienie o tym umieszczono w skrzynce na korespondencję.
Było ono dwukrotnie awizowane, a skarżąca w terminie do dnia 12 września 2005 r. / data zwrotu / nie podjęła pisma. W tej sytuacji Sąd I instancji trafnie uznał, iż nastąpiło doręczenie wezwania, przy czym w sposób korzystny dla skarżącej przyjął, iż termin jego odbioru upłynął w dniu 12 września 2005 r. / po powtórnym awizie/. Nie budzi również wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego to, że skarżąca do dnia 19 września 2005 r. nie uzupełniła braków pisma, do czego została zobowiązana. Skarżąca również nie kwestionuje tej okoliczności, a jej zażalenie zmierza do wyjaśnienia przyczyn nie wykonania wezwania Sądu.
Odnosząc się do tych przyczyn wyjaśnić należy skarżącej, że argumentacja podniesiona w zażaleniu mogłaby stanowić podstawę ewentualnego wniosku o przywrócenie terminu do wykonania wezwania, a nie przesłankę do wykazania naruszenia przez Sąd I instancji zaskarżanym zarządzeniem prawa. Zarządzeniem tym pozostawiono wszak pismo skarżącej bez rozpoznania, gdyż nie uzupełniono w terminie jego braków. Okoliczność ta jest bezsporna, a mogłaby zostać podważona jedynie w sytuacji, gdyby strona wykazała, że braki te uzupełniła w terminie, lub że nie mogła zapoznać się z treścią wezwania. Żadna z tych sytuacji w sprawie nie zachodzi, gdyż prawidłowo awizowane pismo rodzi domniemanie, że adresat miał możliwość zapoznania się z jego treścią.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia zażalenia i na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.