Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z 13 stycznia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. odrzucił skargę kasacyjną Przedsiębiorstwa G. Sp. z o.o. z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z 26 czerwca 2013 r.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że [...] września 2013 r. (data nadania) skarżąca, wniosła skargę kasacyjną od w/w wyroku.
Pismem z [...] listopada 2013 r. wezwano pełnomocnika skarżącej do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej – przez złożenie odpisu skargi kasacyjnej – w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. Pismem z [...] grudnia 2013 r. pełnomocnik strony skarżącej nadesłał nieuwierzytelniony egzemplarz skargi kasacyjnej.
WSA wyjaśnił, że zgodnie z art. 47 § 1 do pisma strony należy dołączyć także jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom. Odpisami w rozumieniu § 1 mogą być także uwierzytelnione fotokopie bądź uwierzytelnione wydruki poczty elektronicznej (§ 2). Natomiast w myśl art. 178 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Uznano, że taka sytuacja miała miejsce bowiem, pełnomocnik skarżącej w odpowiedzi na wezwanie Sądu z [...] listopada 2013 r. nadesłał nieuwierzytelniony egzemplarz skargi kasacyjnej. Dokument ten nie spełniał prawnych wymogów odpisu z uwagi na brak adnotacji zgodności z oryginałem.
Przedsiębiorstwo G. Sp. z o.o. wniosła zażalenie na postanowienie z 13 stycznia 2014 r. zarzucając sądowi naruszenie przepisów postępowania:
- – art. 47 p.p.s.a., poprzez jego błędną wykładnię polegająca na przyjęciu, że do uwierzytelnienia odpisu pisma niewystarczające jest uwierzytelnienie odpisu przez występującego w sprawie pełnomocnika w piśmie przewodnim
- – art. 178 p.p.s.a. w związku z art. 49 § 1 p.p.s.a. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, ze niedołączenie odpisu skargi kasacyjnej stanowi błąd formalny uniemożliwiający nadanie skardze kasacyjnej biegu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie wniesione w sprawie zasługuje na uwzględnienie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił wniesioną w niniejszej sprawie skargę kasacyjną z uwagi na nienadesłanie jej odpisu, a tym samym stanął on na stanowisku, iż nieuzupenienie tego braku uniemożliwiało nadanie wniesionemu środkowi zaskarżenia właściwego biegu. Stanowisko to uznać trzeba za niezasadne.
Wprawdzie zgodnie z art. 47 § 1 p.p.s.a. do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika, zaś z art. 49 § 1 tej ustawy wynika, iż w wypadku gdy pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek nie zachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba, że ustawa stanowi inaczej (tak chociażby stanowi art. 178 p.p.s.a., który przewiduje odrzucenie środka zaskarżenia w razie nieuzupełnienia jego braków). Jednakże wyraźnego podkreślenia wymaga, iż obowiązek określony w art. 47 § 1 i art. 49 § 1 powołanej ustawy, polegający na dołączeniu odpisów, obciąża składającego pismo, ze skutkami o których stanowi art. 178 tej ustawy, jeżeli brak w tym zakresie uniemożliwi nadanie pismu procesowemu właściwego biegu.
Odmienna interpretacja – taka jak zastosowana przez Sąd pierwszej instancji – jest w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zbyt rygorystyczna. Nie można bowiem uznać, że każde nieuzupełnienie braków formalnych pisma będzie prowadziło do sytuacji pozostawienia go bez rozpoznania, bądź odrzucenia. Podstawą takiego rozstrzygnięcia może być jedynie brak istotny, tzn. taki którego nieusunięcie uniemożliwia nadanie pismu dalszego biegu. Braku odpisu skargi kasacyjnej nie można, w ocenie Sądu odwoławczego, zakwalifikować jako braku istotnego, ponieważ Sąd jest władny wykonać dodatkową kopię pisma we własnym zakresie, a tym samym nadać prawidłowy bieg. Stanowisko takie poparte jest bogatym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, na co wskazała także skarżąca w swoim zażaleniu (por. postanowienie NSA z 14 czerwca 2011 r. sygn. akt II OSK 1168/11, postanowienie NSA z 9 grudnia 2009 r. sygn. akt I OSK 123/09).
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wezwanie skarżącej do nadesłania odpisu było uzasadnione, jednakże niewykonanie – lub wykonanie niewłaściwe, jak to miało miejsce w przedmiotowej sprawie – wezwania w terminie nie może zamykać stronie prawa do sądu. Stanowiłoby to rażące naruszenie zasady zapisanej w art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2 i art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, które to przepisy gwarantują każdemu prawo do rozpoznania jego sprawy przez niezawisły Sąd i zakazujących zamykanie drogi sądowej.
Nadmiernie rygorystyczne stanowisko jakie zajął WSA, sprzeczne z prokonstytucyjną wykładnią przepisów procesowych, stanowiłoby właśnie takie zamknięcie, a co za tym idzie, naruszałoby podstawowe zasady i swobody obywatelskie.
Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 188 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.