Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 7 marca 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 1619/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę B. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2018 r. w przedmiocie kary pieniężnej.
W uzasadnieniu odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), Sąd I instancji wskazał, że ze zwrotnego potwierdzenia odbioru zaskarżonej decyzji wynika, że została ona doręczona w dniu 30 maja 2018 r. Stosownie do pouczenia zawartego w decyzji, skarżący powinien wnieść skargę do Sądu za pośrednictwem organu we wskazanym trzydziestodniowym terminie, którego bieg kończył się w dniu 29 czerwca 2018 r. Tymczasem skarga została nadana w Urzędzie Pocztowym w dniu 25 lipca 2018 r., na co wskazuje data stempla pocztowego na kopercie, w której przesłano skargę, a więc z uchybieniem ustawowo określonego terminu. Z tego względu odrzucenie skargi Sąd I instancji uznał za usprawiedliwione.
Ponadto WSA miał na uwadze, że postanowieniem z dnia 18 września 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia skargi, a następnie Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 22 stycznia 2019 r. sygn. akt II GZ 474/18 oddalił zażalenie skarżącego na powyższe postanowienie.
Zażalenie na postanowienie dnia 7 marca 2019 r. wniósł skarżący. Orzeczeniu zarzucił naruszenie:
- 1) art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 53 § 1 p.p.s.a. polegające na wydaniu postanowienia o odrzuceniu skargi jako wniesionej po terminie, mimo że zaskarżona decyzja nie została w sposób prawidłowy doręczona pełnomocnikowi skarżącego, albowiem odebrał ją nieposiadający żadnego upoważnienia w tym zakresie ani niebędący pracownikiem pełnomocnika skarżącego radca prawny W. N.;
- 2) art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 53 § 1 p.p.s.a. polegające na wydaniu postanowienia o odrzuceniu skargi jako wniesionej po terminie w oparciu o błędne uznanie, że przesyłka pocztowa zawierająca zaskarżoną decyzję została doręczona pełnomocnikowi skarżącego w dniu 30 maja 2018 r., podczas gdy przesyłka ta została w tym dniu odebrana przez osobę nieuprawnioną, a więc nie doszło do jej skutecznego doręczenia w rozumieniu art. 72 p.p.s.a. i art. 44 k.p.a.
W uzasadnieniu zażalenia podniesiono m.in., że r. pr. W. N. (mający kancelarię w tym samym lokalu co pełnomocnik skarżącego) omyłkowo odebrał niezaadresowaną do niego korespondencję zawierającą zaskarżoną decyzję. W. N. nie został przy tym upoważniony przez adw. M. Ł. do odbierania jego korespondencji. Korespondencję odebraną w dniu 30 maja 2018 r. przekazano adw. M. Ł. dopiero w dniu 20 lipca 2018 r. ze względu na urlopy r. pr. W. N. oraz adw. M. Ł. Pełnomocnik skarżącego nie ponosi zatem odpowiedzialności za działania radcy prawnego i kwestionuje prawidłowość doręczenia decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie (...). Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuci skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
W niniejszej sprawie należy podzielić stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, że skarga podlega odrzuceniu, ponieważ została wniesiona z uchybieniem terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a.
Analizując stan faktyczny sprawy należy zwrócić uwagę, że jednocześnie ze skargą złożono wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Postanowieniem z dnia 18 września 2018 r. odmówiono skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Postanowienie to stało się prawomocne z dniem 22 stycznia 2019 r., kiedy to Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie strony skarżącej wniesione na rozstrzygnięcie Sądu I instancji. Skoro zatem wniosek o przywrócenie terminu został prawomocnie oddalony Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązany był na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skargę odrzucić jako wniesioną po upływie terminu.
W rozpoznawanej sprawie uchybienie terminu do wniesienia skargi uznać należy za bezsporne. Fakt, że pełnomocnik skarżącego wniósł o przywrócenie terminu świadczy bowiem o tym, że miał on świadomość tego uchybienia. Skoro zatem powyższy wniosek został oddalony, skarga – jako wniesiona po terminie - podlegała odrzuceniu. Tym samym podnoszony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 53 § 1 p.p.s.a. poprzez wydanie "postanowienia o odrzuceniu skargi jako wniesionej po terminie", nie jest uprawniony.
Należy zauważyć, że podstawy zażalenia koncentrują się na podważaniu prawidłowości doręczenia decyzji pełnomocnikowi skarżącego. Kwestie te były natomiast przedmiotem oceny w sprawie z wniosku o przywrócenie terminu. Kontrolując zgodność z prawem postanowienia o odrzuceniu skargi Naczelny Sąd Administracyjny nie jest natomiast uprawniony do badania legalności prawomocnego postanowienia odmawiającego przywrócenia terminu do wniesienia tejże skargi.
Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art.197 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.