Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 14 lutego 2024 r., odrzucił skargę K. W. na postanowienie Łódzkiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 25 października 2023 r., w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego.
Sąd I instancji wskazał, że w związku z wniesioną skargą na wskazane postanowienie Łódzkiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, strona wezwana została do usunięcia braku formalnego skargi przez wskazanie swojego numeru PESEL oraz do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi.
Przesyłkę, zawierającą wezwanie nie została podjęta przez skarżącą w terminie, mimo dwukrotnego awizowania i następnie zwrócona do sądu z adnotacją "zwrot - nie podjęto w terminie".
Sąd I instancji na podstawie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej: p.p.s.a.), uznał przesyłkę za doręczoną w dniu 16 stycznia 2024 r. W konsekwencji Sąd stwierdził, że termin na uzupełnienie braku formalnego i fiskalnego, upłynął 23 stycznia 2024 r. W związku z nieuzupełnieniem przez skarżącą braków formalnych w terminie, Sąd I instancji na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a., skargę odrzucił.
K. W., zażaleniem zaskarżyła postanowienie Sądu I instancji wnosząc o jego uchylenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie albowiem podniesiona w nim argumentacja nie podważa prawidłowości orzeczenia Sądu I instancji.
W świetle treści zażalenia wskazania wymaga, że przyczyną odrzucenia przez Sąd I instancji wniesionej przez stronę skargi było nieuzupełnienie stwierdzonych braków, braku fiskalnego oraz braku wskazania przez skarżącą swojego numeru PESEL. Motywy zażalenia, nie negując stwierdzonych braków, jak i okoliczności ich nieuzupełnienia w terminie wynikającym z wezwania do usunięcia braków formalnych skargi, skupiają się wyłącznie na kwestii skuteczności doręczenia stronie wezwania w omawianym przedmiocie.
Dokonując kontroli postanowienia Sądu I instancji wskazania wymaga, że zgodnie z art.46 § 2 pkt. 1 lit. b) p.p.s.a., strona będąca osobą fizyczną w pierwszym piśmie w sprawie powinna wskazać numer PESEL. W przypadku stwierdzenia braków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do ich uzupełnienia w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Nieuzupełnienie braku w terminie, w przedmiotowej sprawie – brak wskazania numeru PESEL, zobowiązuje sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Identyczny skutek, zgodnie z art. 220 p.p.s.a, powoduje nieuiszczenie opłaty sądowej od pisma podlegającego opłacie. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata, a skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., podlega odrzuceniu.
Analiza akt przedmiotowej sprawy wskazuje, że Sąd I instancji dokonał niewadliwej analizy jej stanu faktycznego, zgodnie z którym strona pomimo dwukrotnego awizowania przesyłki zawierającej oba wezwania – wezwania do uzupełnienia braku fiskalnego i braku podania numeru PESEL – przesyłki tej nie podjęła. W związku z tym Sąd I instancji zasadnie zastosowała instytucję fikcji doręczenia z art. 73 § 4 p.p.s.a., prawidłowo uznając, że wezwania zostały doręczone stronie w dniu 16 stycznia 2024 r. Również zasadnym było wobec tego stwierdzenie, że skuteczny termin do wykonania wezwań i usunięcia braków formalnych skargi upływała z dniem 23 stycznia 2024 r. Wobec bezskutecznego upływu powołanego terminu Sąd I instancji zobligowany był do zastosowania obu powołanych przepisów, przepisu art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a., skutkiem czego było niewadliwe odrzucenie skargi strony.
Odnosząc się zaś do motywów zażalenia, gdzie strona co do istoty nie neguje uchybienia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej, stwierdzić należy, że argumentacja zażalenia oraz jej wnioski mogą stać się podstawą wniosku o przywrócenie uchybionego terminu do dokonania czynności procesowej, nie zaś przyczyną do zmiany lub uchylenia zaskarżonego postanowienia odrzucającego skargę.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.