Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 11 lutego 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 2356/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę A. sp. z o.o. Sp. k. w Ł. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2018 r., w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia oraz zwrócił skarżącej uiszczony wpis sądowy od skargi.
Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie w sprawie, wydane na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302; dalej: p.p.s.a.), Sąd I instancji wskazał, że pismem z dnia 21 stycznia 2019 r. wezwał skarżącą do usunięcia w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, braków formalnych skargi, poprzez złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania komplementariusza skarżącej A. sp. z o.o. na dzień wniesienia skargi, tj. na dzień 21 listopada 2018 r. – wydanego przez Centralną Informację Krajowego Rejestru Sądowego oryginału pełnego odpisu z KRS lub odpisu powyższego dokumentu, jeżeli jego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza lub pełnomocnika strony skarżącej. Pismem z dnia 29 stycznia 2019 r., skarżąca nadesłała wydruk informacji odpowiadającej odpisowi aktualnemu z Rejestru Przedsiębiorców KRS według stanu na dzień 7 sierpnia 2018 r., a więc przed wniesieniem skargi. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarżąca pomimo wezwania nie uzupełniła braków formalnych skargi i dlatego skargę odrzucił.
Zażalenie na to postanowienie wniosła spółka. Postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 49 § 2 p.p.s.a. poprzez nieprawidłową interpretację i przyjęcie, że przedstawienie na wezwanie WSA wyciągu z rejestru KRS wykonanego w dniu 7 sierpnia 2018 r. odnośnie skargi złożonej w dniu 21 listopada 2018 r. nie spełnia wymogów co do jednoznacznego określenia sposobu reprezentacji skarżącej. W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że przedstawiony na żądanie WSA wydruk informacji z KRS był aktualny według oświadczenia strony na dzień składania skargi, mimo że wydrukowany został wcześniej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jako niezasadne podlegało oddaleniu.
Jak trafnie wskazał Sąd I instancji, zgodnie z art. 28 § 1 p.p.s.a., osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. W myśl zaś art. 29 p.p.s.a., przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Jednocześnie brak dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentacji strony (art. 29 p.p.s.a.) stanowi brak formalny, którego usunięcie w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. w odniesieniu do spółek kapitałowych co do zasady polega na przedstawieniu odpisu z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego. Niewykonanie w terminie nałożonego przez sąd obowiązku przedstawienia dokumentu powoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
W rozpoznawanej sprawie, skarga została podpisana przez Z. P. jako Prezesa Zarządu A. sp. z o.o. – komplementariusza skarżącej. Wobec braku dokumentu wykazującego umocowanie Z. P. do reprezentowania skarżącej w dniu złożenia skargi, Sąd I instancji prawidłowo wezwał A. sp. z o.o. Sp. k. pismem z dnia 21 stycznia 2019 r. do uzupełnienia, w terminie 7 dni, braków formalnych skargi przez złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania komplementariusza skarżącej, tj. A. sp. z o.o. przez Z. P. na dzień 21 listopada 2018 r.
Trafna była też ocena Sądu I instancji, że tego braku formalnego skargi – mimo wskazanego wyżej wezwania – skarżąca nie usunęła. Wobec wezwania Sądu złożyła bowiem do akt informację odpowiadającą odpisowi aktualnemu z Rejestru Przedsiębiorców KRS na dzień 7 sierpnia 2018 r. Informacja ta w sposób oczywisty i szczególnie w warunkach rozpoznawanej sprawy, o czym niżej, nie mogła wykazywać umocowania do reprezentacji komplementariusza w dniu wniesienia skargi, tj. 21 listopada 2018 r. Nieusunięcie braku formalnego skargi mimo wezwania Sądu na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a., skutkowało prawidłowym jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Trzeba zwrócić uwagę, że uszły uwadze autora zażalenia następujące okoliczności sprawy dodatkowo budzące wątpliwości co do reprezentacji komplementariusza, a mianowicie to, że skargę z dnia 21 listopada 2018 r. podpisał "Z. P. Prezes Zarządu A. sp. z o.o. w charakterze A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa". Na dzień złożenia skargi - zgodnie z załączoną do skargi informacją odpowiadającą odpisowi pełnemu z Rejestru Przedsiębiorców KRS – do reprezentacji A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki komandytowej uprawniony był komplementariusz – spółka A. sp. z o.o. Zgodnie z kolei z nadesłaną – w wyniku wezwania WSA – informacją odpowiadającą odpisowi aktualnemu z Rejestru Przedsiębiorców KRS na dzień 7 sierpnia 2018 r., uprawnionym do reprezentacji A. Sp. z o.o. był prezes zarządu, którym była M.P. Z. P. występuje – zgodnie z omawianą informacją – w charakterze prokurenta.
Z powyższego w sposób oczywisty wynika, że złożony dokument nie tylko – jak już podniesiono - nie wykazuje umocowania Z. P. do podpisania skargi na dzień jej złożenia, ale nawet na dzień wydruku tej informacji aktualnej wskazuje jako uprawnionego do reprezentacji prezesa zarządu M. P. Co więcej, w świetle powyższego budzi wątpliwość oświadczenie autora zażalenia, że dane zawarte w nadesłanej informacji odpowiadającej odpisowi aktualnemu z Rejestru Przedsiębiorców KRS na dzień 7 sierpnia 2018 r. były aktualne w dniu wniesienia skargi, skoro podpisany pod nią był Z. P. określony jako prezes zarządu A. sp. z o.o., a z nadesłanego odpisu KRS wynika, że w dniu 7 sierpnia 2018 r. prezesem zarządu spółki z o.o. była M. P. Złożony dokument nie wyjaśniał zatem, kto w istocie był podmiotem uprawnionym do złożenia skargi przez A. sp. z o.o. Sp. k. w dniu 21 listopada 2018 r.
Jak stwierdził Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 8 listopada 2007 r. (sygn. akt III CZP 92/07, publ. OSNC 2008/11/126) – co prawda w odniesieniu do wykazania umocowania do udzielenia pełnomocnictwa, ale argumentacja pozostaje aktualna w odniesieniu do dokumentów wykazujących umocowanie do reprezentacji - do wykazania, że osoby działające jako organ osoby prawnej są uprawnione do udzielenia pełnomocnictwa procesowego, nie jest konieczne, aby aktualny bądź zupełny odpis z Krajowego Rejestru Sądowego był sporządzony według stanu na dzień wystawienia dokumentu pełnomocnictwa procesowego. Wykazanie umocowania osób wchodzących w skład organu osoby prawnej do udzielenia pełnomocnictwa możliwe jest także na podstawie odpisu aktualnego albo zupełnego wystawionego przed dniem sporządzenia dokumentu pełnomocnictwa. Jedynie w sytuacji, w której okres pomiędzy datą sporządzenia dokumentu pełnomocnictwa a datą dotyczącą stanu rejestru, według którego został wydany odpis, jest nadmiernie długi albo w okolicznościach sprawy powstaną wątpliwości co do aktualności wynikających z odpisu danych w chwili sporządzania dokumentu pełnomocnictwa, możliwe jest podjęcie czynności sprawdzających.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, z uwagi na występujące pomiędzy dniem sporządzenia informacji odpowiadającej odpisowi aktualnemu z Rejestru Przedsiębiorców KRS według stanu na dzień 7 sierpnia 2018 r. a dniem wniesienia skargi zmiany w składzie zarządu A. sp. z o.o. będącej komplementariuszem skarżącej, tego rodzaju wątpliwości zaistniały w rozpoznawanej sprawie.
Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art.197 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.