Postanowienie NSA z 15 marca 2017 r., II GZ 159/17

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 15 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia K. F. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lipca 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 1283/16 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

Sprawa

w sprawie ze skargi K. F. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji doradcy restrukturyzacyjnego postanawia: oddalić zażalenie

Skład

sędzia NSA Maria Jagielska przewodniczący

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 12 lipca 2016 r. o sygn. akt VI SA/Wa 1283/16, orzekając na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), odmówił K. F. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Ministra Sprawiedliwości (dalej: Minister) z dnia [...] maja 2016 r. w przedmiocie cofnięcia licencji doradcy restrukturyzacyjnego.

Wyjaśniając motywy podjętego rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że K. F. w skardze na powyższą decyzję zawarła wniosek o wstrzymanie jej wykonania, z uwagi na zachodzące niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w przypadku nieuwzględnienia wniosku przez organ. W odpowiedzi na wniosek organ poinformował, że nie uwzględnił wniosku i zwrócił się o jego nieuwzględnienie przez Sąd, gdyż wniosek nie został uzasadniony. Sąd stwierdził, że skarżąca – wbrew ciążącemu na niej obowiązkowi – nie uprawdopodobniła, iż wykonanie zaskarżonej decyzji organu spowoduje zaistnienie ustawowych przesłanek uzasadniających zastosowanie ochrony tymczasowej. W ocenie Sądu dokumentacja zawarta w aktach administracyjnych sprawy również nie pozwoliła na ustalenie, że zachodzą przesłanki wstrzymania, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.

W zażaleniu wniesionym do Naczelnego Sądu Administracyjnego K. F. domagała się uchylenia postanowienia Sądu z dnia 12 lipca 2016 r. w całości i zasądzenia kosztów postępowania wg norm przepisanych, wskazując, że w sytuacji, gdy wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został uzasadniony, Sąd powinien ją wezwać na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a. do uzupełnienia wniosku.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie jest zasadne.

Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 tego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...).

Jak zatem wynika z treści cytowanego przepisu przesłankami do wstrzymania wykonania decyzji przez sąd są niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przy czym zaznaczyć należy, iż szkoda nie musi mieć charakteru materialnego, natomiast trudne do odwrócenia skutki to skutki faktyczne lub prawne, które raz zaistniałe spowodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nie nastąpić lub nastąpić po długim czasie czy przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.

Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.

Należy mieć także na uwadze, że uzasadnieniem dla wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego nie może być jedynie powołanie się na ogólną przesłankę wskazaną w treści art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 1 marca 2017 r. o sygn. akt II FSK 208/17; dostępne w CBOSA).

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji oczywiście trafnie odmówił K. F. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Ministra z dnia [...] maja 2016 r. z tego powodu, że wniosek nie zawierał żadnego uzasadnienia, natomiast akta sprawy nie stanowiły same w sobie podstawy do zastosowania wobec żądania skarżącej art. 61 § 3 p.p.s.a.

Stanowiska Sądu nie podważa argumentacja przedstawiona przez skarżącą w treści zażalenia.

Podkreślenia wymaga, że w orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że jeżeli we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności strona nie wykaże okoliczności uzasadniających stwierdzenie, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to nie można tego uznać za brak formalny wniosku (art. 49 § 1 p.p.s.a.), lecz za brak przesłanek ochrony tymczasowej przez sąd uzasadniający oddalenie wniosku (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wydanie 3, 2008 r., str. 219) [zob. postanowienie NSA z dnia 8 maja 2014 r. o sygn. akt II OZ 425/14; dostępne w CBOSA]. Niemniej jednak przyjmuje się również, że w wyjątkowych przypadkach sąd administracyjny może zastosować art. 49 § 1 p.p.s.a. i wezwać wnioskodawcę do uzupełnienia uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, np. gdy argumentacja wniosku utraciła aktualność (por. postanowienie NSA z dnia 16 lutego 2016 r. o sygn. akt II GZ 85/16 i przywołane tam piśmiennictwo; dostępne w CBOSA).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego brak było podstaw do wezwania skarżącej do uzupełnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, który już w dniu złożenia nie zawierał uzasadnienia.

Z wymienionych powodów oraz na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.