Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 24 czerwca 2005 r., sygn. akt III SA/Wa 711/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę T. K. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 29 grudnia 2004 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne. Jako powód odrzucenia skargi Sąd wskazał niewykonanie wezwania do usunięcia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie jej odpisu w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania.
W dniu 23 października 2005 r. skarżący wystąpił do Sądu z wnioskiem o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi.
Postanowieniem z dnia 7 listopada 2005 r., sygn. akt III SA/Wa 711/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącemu przywrócenia terminu. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd podał, że przyczyną uchybienia terminowi wskazaną przez skarżącego był pobyt za granicą, uniemożliwiający mu odbiór wezwania sądowego. Jednakże we wniosku o przywrócenie terminu skarżący nie wskazał ani momentu, w którym przyczyna ta ustała, tj. daty powrotu do kraju, ani też daty, w której faktycznie powziął wiedzę o treści skierowanego do niego wezwania sądowego. Tym samym, zdaniem Sądu, skarżący uniemożliwił Sądowi zbadanie wniosku w zakresie dochowania terminu do jego złożenia.
Sąd stwierdził także, że skarżący wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu nie nadesłał odpisu skargi, a tym samym nie dopełnił obowiązku przewidzianego w art. 87 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) – dalej: p.p.s.a.
Ponadto w ocenie Sądu I instancji skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminowi zakreślonemu do usunięcia braków formalnych skargi. Zdaniem Sądu, za brakiem winy nie mógł przemawiać argument skarżącego o jego nieobecności w Polsce i związany z tym brak możliwości odbioru korespondencji. Sąd wskazał, że art. 70 nakłada na stronę obowiązek zawiadamiania Sądu o każdej zmianie swojego miejsca zamieszkania lub adresu do doręczeń. Zgodnie z § 2 cytowanego przepisu niedopełnienie tego obowiązku skutkuje pozostawieniem kierowanej w toku postępowania do strony skarżącej korespondencji w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia, o ile jej nowy adres nie jest znany sądowi z urzędu.
W związku z powyższym na takie rozstrzygnięcie nie mogły mieć wpływu twierdzenia skarżącego dotyczące poinformowania o pobycie za granicą Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Sąd stwierdził, że z koperty znajdującej się w aktach sprawy wynika, iż pismo zawiadamiające o wyjeździe z Polski skarżący skierował w dniu 4 maja 2005 r. bezpośrednio do Sądu, nie wskazując jednak zastępczego adresu do doręczeń.
Tomasz Kozłowski wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie domagając się przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. W uzasadnieniu zażalenia skarżący podał, że w piśmie z dnia 23 października 2005 r. (zatytułowane: Ponowna prośba o przywrócenie terminu) wyjaśnił, iż przebywając za granicą nie miał stałego miejsca zameldowania, co uniemożliwiało mu wskazanie Sądowi konkretnego adresu do doręczania korespondencji. Skarżący podał, że od dnia 23 marca 2005 r. do dnia 3 września 2005 r. przebywał na terenie Wielkiej Brytanii i jest to główna przyczyna, z powodu której nie mógł odbierać korespondencji.
Skarżący wskazał także, że dopiero w dniu 12 września 2005 r. uzyskał informację w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie, iż "sprawa o sygn. akt III SA/WA 711/05 została umorzona z powodu niedostarczenia przez skarżącego odpisu skargi". Skarżący stwierdził, że w dniu 15 września 2005 r. wysłał do Sądu wniosek o przywrócenie terminu, jednakże po zasięgnięciu informacji w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym dowiedział się, że wniosek ten zaginął, w związku z czym w dniu 23 października 2005 r. wysłał kolejne pismo zatytułowane "Ponowna prośba o przywrócenie terminu i wznowienie postępowania". W jego ocenie we wniosku z dnia 23 października 2005 r. skutecznie dowiódł, iż nienadesłanie w wyznaczonym przez Sąd terminie odpisu skargi nastąpiło bez jego winy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest uzasadnione.
Zgodnie z art. 87 § 2 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie, o czym stanowi przepis § 4 cytowanego przepisu.
Wobec tego argumenty przytoczone w zażaleniu nie są trafne:
Po pierwsze argument skarżącego, w jego ocenie usprawiedliwiający brak winy w niedochowaniu terminu do dokonania czynności, tj. jego nieobecność w kraju nie jest, jak zasadnie stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny argumentem uzasadniającym brak możliwości odbioru korespondencji. Sąd I instancji prawidłowo wskazał, że na stronie ciąży obowiązek zawiadamiania Sądu o każdej zmianie miejsca zamieszkania bądź o zmianie adresu do doręczeń lub siedziby, co wynika z art. 70 § 1 p.p.s.a.
Po drugie Wojewódzki Sąd Administracyjny słusznie uznał, iż zgodnie z treścią art. 87 § 4 p.p.s.a. strona równocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Z akt sprawy wynika, że skarżący nie dołączył do wniosku o przywrócenie terminu odpisu skargi a co za tym idzie nie dopełnił obowiązku wynikającego z cytowanego przepisu.
Dodać należy, że Sąd I instancji zasadnie stwierdził, iż skarżący nie wskazał we wniosku o przywrócenie terminu momentu, w którym ustała przyczyna niedochowania terminu, ani też nie wskazał daty, w której powziął wiedzę o treści skierowanego do niego wezwania sądowego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego okoliczności wskazane przez skarżącego w zażaleniu wskazujące na moment ustania przyczyny uchybienia terminowi nie mają wpływu na treść obecnego rozstrzygnięcia. Jak wykazano powyżej skarżący dopuścił się również innych uchybień skutkujących odmową przywrócenia terminu.
W związku z powyższym, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. Naczelny Sad Administracyjny orzekł jak w sentencji.
j.p.