Uzasadnienie
Postanowieniem z 12 kwietnia 2023 r., sygn. akt III SPP/Gd 44/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259; dalej "p.p.s.a.") odmówił przyznania skarżącej prawa pomocy.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że skarga na uchwałę Okręgowej Izby Lekarskiej w Gdańsku z dnia 15 grudnia 2022 r., nr 126/22/Rd w przedmiocie wykreślenia z rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą jest oczywiście bezzasadna, gdyż bezpośredniemu zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlegał akt niepoddany kontroli organu odwoławczego w administracyjnym toku instancji. Tym samym w niniejszej sprawie nie doszło do wyczerpania środków zaskarżenia przysługujących w administracyjnym toku instancji, co oznacza, że wniesienie skargi na przedmiotowy akt jest niedopuszczalne na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Sąd I instancji odmówił przyznania prawa pomocy skarżącej, a to z powodu oczywistej bezzasadności skargi wynikającej z braku wyczerpania drogi odwoławczej.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca. W piśmie zatytułowanym "zażalenie na decyzje z dn. 12.04.2023 roku (otrzymana 22.04.21023 rok)" skarżąca opisuje cały kontekst sprawy administracyjnej. W przedmiocie zaskarżonego postanowienia podniosła, że Sąd oparł decyzję na tym, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie skarżącej rozstrzygnięcie jest wadliwe, gdyż nie posiadał on całości akt ze sfabrykowanej uchwały Okręgowej Izby Lekarskiej w Gdańsku nr 51/21 potem nr 51/22. Akta są bardzo obszerne, natomiast Sąd wskazał, że nie potrzebuje głębokiej analizy prawnej.
Następnie skarżąca wskazała, że Sąd błędnie zastosował art. 247 p.p.s.a., błędnie powołując się na art. 58 § 1 (przy tym nie wskazał konkretnie, który z pkt 1-6. Pismo z 24 listopada 2022 r. zawierało odwołanie od uchwały nr 51/22 wcześniej nr 51/21 wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu (ponownie). Odwołanie to WSA w Gdańsku posiada. Zatem nie może Sąd uzasadniać swojego postanowienia przepisem art. 58 § 1 pkt. 6 p.p.s.a. Skarżąca nie zamieściła w powyższym piśmie wniosku o zmianę, ani uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Natomiast zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że w niniejszej sprawie skargę do sądu administracyjnego wniesiono przed wyczerpaniem administracyjnego toku instancji. Zaskarżony akt administracyjny nie zalicza się natomiast do szczególnej grupy rozstrzygnięć, względem których dopuszczalna jest skarga bezpośrednio do sądu administracyjnego przed wyczerpaniem administracyjnego toku instancji. Zasadne było zatem stwierdzenie Sądu I instancji, że wniesienie skargi na przedmiotowy akt jest niedopuszczalne na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
W tych warunkach Sąd I instancji prawidłowo zastosował art. 247 p.p.s.a. w rezultacie czego odmówił przyznania prawa pomocy skarżącej.
Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że brak wniosku o zmianę lub uchylenie zaskarżonego postanowienia nie stanowił przeszkody do jego rozpoznania. Zgodnie ze stanowiskiem prezentowanym w doktrynie prawniczej "(...) w wypadku braków zażalenia wzywanie do ich uzupełnienia w sytuacji, kiedy sama treść zażalenia nie budzi wątpliwości, nie wydaje się konieczne" (M. Kania, 3. Wymogi formalne zażalenia [w:] Zwyczajne środki zaskarżenia w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2009). Z kontekstu przedmiotowego zażalenia wynika, że skarżąca zarzuca mu całościową niezgodność z prawem, tj. naruszenie kluczowych przepisów prawa stojących za takim rozstrzygnięciem – art. 247 oraz art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uznania, że zaskarżone postanowienie jest w jakimkolwiek stopniu wadliwe, a zatem nie wymaga ono zmiany, ani uchylenia.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a.