Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] lutego 2009 r., [...] Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej utrzymał w mocy zaskarżoną przez D. E. Ł. własną decyzję z dnia [...] grudnia 2008 r., nr [...] dotyczącą odmowy umorzenia zaległości podatkowych z tytułu opłat za rezerwację częstotliwości.
Powyższa decyzja została zaskarżona przez skarżącą, działającą poprzez pełnomocnika J. Ł., do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. Zarządzeniem z dnia 23 kwietnia 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 689/09 wezwano pełnomocnika skarżącej do uiszczenia wpisu od skargi na powyższą decyzję Prezesa UKE w kwocie 200 zł, stosownie do § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193). Jednocześnie pełnomocnik skarżącej został wezwany do nadesłania pełnomocnictwa do działania w imieniu skarżącej przed sądami administracyjnymi, ewentualnie do podpisania skargi przez skarżącą.
W odpowiedzi na powyższe zarządzenia, skarżąca osobiście nadesłała podpisaną przez siebie skargę oraz wniosła zażalenie na zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu oraz złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Prawomocnym postanowieniem z dnia 16 marca 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 689/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W niniejszej sprawie prawidłowo określono wysokość wpisu od skargi na kwotę 200 zł, zgodnie z § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Decyzja Prezesa UKE dotycząca odmowy umorzenia zaległości podatkowych z tytułu opłat za rezerwację częstotliwości nie została bowiem wymieniona w § 2 ust. 1 – 5 przepisów rozporządzenia, a zatem – zgodnie z powołanym § 6 – w sprawach skarg niewymienionych w ust. 1-5 wpis stały wynosi 200 zł.
Należy wskazać, że skarżąca w zażaleniu nie kwestionuje wysokości wpisu. Podnosiła jedynie okoliczności mające znaczenie dla rozstrzygnięcia wniosku o przyznanie prawa pomocy. Postępowanie w tym przedmiocie zostało zakończone – jak to wyżej wskazano – prawomocnym postanowieniem z dnia 16 marca 2010 r., odmawiającym skarżącej przyznania prawa pomocy. Skarżąca nie kwestionowała również faktu skierowania doręczenia o wpisie do pełnomocnika strony, wniosła zażalenie w wyznaczonym terminie, nadesłała również podpisany osobiście egzemplarz skargi. W dalszym toku postępowania Sąd I instancji prawidłowo kierował kolejne pisma do skarżącej osobiście.
Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 w zw. z art. 198 p.p.s.a.