Uzasadnienie
Pismem z dnia 18 stycznia 2010 r. "A." Sp. z o.o. (zwana dalej: skarżącą), wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. skargę na postanowienie Ministra Sprawiedliwości i Rozwoju Wsi z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji na wprowadzenie do obrotu nawozów organiczno – mineralnych.
Zarządzeniem Przewodniczącego VI Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 3 marca 2010 r. wezwano reprezentującego skarżącą pełnomocnika do usunięcia w terminie 7 dni braków formalnych skargi, poprzez złożenie dokumentu wskazującego na sposób oraz osoby umocowane do reprezentowania strony skarżącej, tj. oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii pełnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego.
Odpis zarządzenia został doręczony na adres pełnomocnika skarżącej w dniu 15 marca 2010 r.
W odpowiedzi na powyższe zarządzenie pełnomocnik nadesłała w dniu 24 marca 2010 r. odpis KRS, składając jednocześnie wniosek o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że przekroczenie terminu 7 dni, przewidzianego do usunięcia braków formalnych skargi, powstało ze względu na jej zły stan zdrowia, który uniemożliwił terminowe działanie. Jako załącznik do wniosku złożono kserokopię zwolnienia lekarskiego, wskazującego m.in. na niezdolność do pracy w okresie od 27 lutego do 28 marca 2010 r.
Postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 428/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odmówił przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że pełnomocnik skarżącej Spółki w uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi nie wskazał okoliczności mogących stanowić przesłanki wyłączające winę w uchybieniu terminu w świetle przepisów art. 85 – 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwana dalej: p.p.s.a.). Zdaniem Sądu I instancji, w przypadku, gdy strona działa przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, miernik staranności powinien uwzględniać zawodowy charakter czynności wykonywanej przez takiego pełnomocnika.
Zatem okresowa niemożność działania, wynikająca z choroby i związanej z nią niezdolności do pracy, udokumentowanej zwolnieniem lekarskim, z którego wynika, że "chory może chodzić", nie jest okolicznością uprawdopodabniającą brak winy strony w uchybieniu terminu. Samo zwolnienie lekarskie nie jest jeszcze potwierdzeniem braku winy pełnomocnika strony w uchybieniu terminu, niekoniecznie wyklucza bowiem możliwość dokonania przez niego czynności procesowej bądź zlecenia tego innej osobie, zwłaszcza iż z treści załączonego przez pełnomocnika zwolnienia wynikała możliwość chodzenia. Według Sądu I instancji, fakt nadania korespondencji zawierającej odpis KRS, w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim uniemożliwia stwierdzenie, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy pełnomocnika strony.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca, zarzucając błędną wykładnię art. 86 § 1 p.p.s.a. W uzasadnieniu pełnomocnik reprezentująca skarżącą spółkę wskazała, że przedłożone oświadczenie jednoznacznie wskazywało na brak winy pełnomocnika w dokonaniu czynności. Pełnomocnik podała jednocześnie, że nie czuła się obowiązana szerzej prezentować swojej sytuacji zdrowotnej, gdyż było to i jest dla niej krępujące oraz osobiście trudne w związku z zaawansowaną i zagrożoną ciążą. Powyższa okoliczność wynikała z przedłożonego zaświadczenia lekarskiego, które potwierdzało również m.in. pobyt w szpitalu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeżeli uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego (art. 86 § 2 p.p.s.a.).
Stosownie do art. 87 § 2 powołanej ustawy w piśmie z wnioskiem o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. W świetle tego przepisu, co wymaga zaakcentowania, przesłanką dla przywrócenia uchybionego terminu jest jedynie uprawdopodobnienie, że uchybienie nastąpiło bez winy strony. Uprawdopodobnienie oznacza złagodzenie rygorów dowodowych odnośnie do okoliczności usprawiedliwiających niedopełnienie czynności procesowej w terminie. Brak winy zachodzi wówczas, gdy dochowana zostanie należyta staranność przy dokonaniu danej czynności procesowej.
Należy przy tym szczególnie zwrócić uwagę, że chodzi tu o staranność należytą w danych stosunkach, a nie nadzwyczajną, czy najwyższą obejmującą podejmowanie wszelkich możliwych czynności. Ustawodawca nie określił kryteriów oceny zachowania strony, co oznacza, że kwestia ta pozostawiona została uznaniu sądu. Brak winy w uchybieniu terminowi powinien być zatem oceniany przy uwzględnieniu wszelkich okoliczności konkretnej sprawy. Wskazany brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności stanowi konieczną przesłankę przywrócenia terminu.
W okolicznościach niniejszej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że spełnione zostały przesłanki uzasadniające przywrócenie stronie uchybionego terminu. Wystąpiła bowiem niezawiniona przyczyna uchybienia terminowi. Z okoliczności sprawy wynika, że pełnomocnik skarżącej w trakcie biegu terminu do złożenia wniosku przebywała na zwolnieniu lekarskim. Z przedłożonego do akt sprawy zaświadczenia lekarskiego wynika jednoznacznie fakt ciąży pełnomocnika (kod B), jak również przebyty pobyt w szpitalu. Wynikające z zaświadczenia lekarskiego okoliczności uzasadniają wniosek o przywrócenie terminu, uprawdopodabniają bowiem brak winy pełnomocnika w uchybieniu terminu. Oparcie się przez Sąd I instancji jedynie na okoliczności wynikającej z zaświadczenia, że "chory mógł chodzić" było niewystarczające dla oceny całokształtu okoliczności niniejszej sprawy, bowiem nie uwzględniało innych, wynikających z tego dokumentu faktów.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 197 § 2 w związku z art. 188 p.p.s.a. oraz art. 86 § 1 p.p.s.a., uchylił zaskarżone postanowienie i przywrócił skarżącej termin do uzupełnienia braków formalnych skargi.