Uzasadnienie
Postanowieniem z 13 listopada 2023 r., sygn. akt VI SA/Wa 3498/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę K.-S. H. Sp. z o.o. Sp. K. w T. (skarżąca, strona) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (organ) z 15 lutego 2023 r. w przedmiocie stwierdzenia utraty dobrej reputacji.
Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy.
Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 15 lutego 2023 r. nr BP.570.42.2022.1284.BTM.365254, utrzymującą w mocy decyzję własną z 17 października 2022 r., którą stwierdzono utratę dobrej reputacji przez skarżącą.
Zarządzeniem z 9 sierpnia 2023 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braku formalnego skargi, w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia, poprzez nadesłanie oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii pełnego odpisu z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego dotyczącego reprezentującego stronę skarżącą wspólnika, tj. K.-S. H. Sp. z o.o., obejmującego swym zakresem czasowym dzień wniesienia skargi.
W dniu 28 sierpnia 2023 r. strona przedłożyła informację odpowiadającą odpisowi pełnemu z KRS strony skarżącej.
Zarządzeniem z 19 września 2023 r. skarżący został ponownie wezwany do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez nadesłanie informacji z KRS dotyczącej wspólnika reprezentującego stronę skarżącą, czyli K.-S. H. Sp. z o.o. (numer KRS [...]). Dodatkowo zostało wyjaśnione, że w odpowiedzi na poprzednie wezwanie został błędnie uzupełniony brak formalny, bowiem przesłano KRS strony skarżącej.
6 listopada 2023 r. skarżący przedłożył ponownie informację odpowiadającą odpisowi pełnemu z KRS strony skarżącej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że skarga podlegała odrzuceniu, gdyż została ona podpisana w imieniu spółki przez osobę niewymienioną z imienia i nazwiska, jak również bez wskazania funkcji, jaką osoba ta pełni w organie spółki z o.o. reprezentującej stronę skarżącą. W związku z tym, że powstała wątpliwość, czy osoba, która podpisała skargę, była uprawniona do dokonania tej czynności, Sąd wezwał skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi w tym zakresie. W przypadku spółek kapitałowych brak formalny, polegający na braku dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentowania strony, polega na przedstawieniu aktualnego odpisu z rejestru przedsiębiorców KRS.
Jak wynika z nadesłanej na wezwanie sądu informacji KRS odpowiadającej odpisowi aktualnemu z Rejestru Przedsiębiorców, K.-S. H. Sp. z o.o. sp. k. jest spółka komandytową, której wspólnikiem jest K.-S. H. Sp. z o.o. Uprawnionymi do reprezentowania spółki komandytowej są wspólnicy. Do reprezentacji i prowadzenia spraw spółki uprawniony jest komplementariusz samodzielnie. Skarżąca nie przesłała informacji KRS dotyczącej spółki K.-S. H. Sp. z o.o., będącej wspólnikiem umocowanym do reprezentacji spółki komandytowej, z którego wynikałby sposób reprezentacji tej pierwszej.
Mając uwadze powyższe, Sąd pierwszej instancji nie mógł uznać, że skarga została wniesiona przez osobę posiadającą prawidłowo wykazane umocowanie do działania w imieniu skarżącej.
Wobec tego, że braki formalne skargi nie zostały usunięte, a są one tego rodzaju, że uniemożliwiają przyjęcie skargi do merytorycznego rozpoznania, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., postanowieniem odrzucił skargę, orzekając o zwrocie wpisu sądowego w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
Zażalenie na powyższe to postanowienie złożyła skarżąca, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Postanowieniu zarzucono naruszenie art. 29 p.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie w sytuacji, gdy osoba reprezentująca skarżącą w przesłanych odpisach wykazywała swoje umocowanie do występowania w imieniu strony skarżącej. W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że "sąd bezzasadnie uznał, że skarżący nie wykazał umocowania do działania w niniejszym postępowaniu organu, który działa w jej imieniu" i dodał, że "nie sposób uznać, iż strona nie dokonała wynikającego z w/w przepisów obowiązku."
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie podlegało oddaleniu jako pozbawione usprawiedliwionych podstaw.
Zagadnienie trybu sankcjonowania niewykazania umocowania do podejmowania czynności procesowych w postępowaniu sądowoadministracyjnym za osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową (art. 28 § 1 p.p.s.a.) może budzić wątpliwości. W szczególności przepisy art. 46-47 lub art. 57 p.p.s.a. nie uznają expressis verbis braków w zakresie przedłożenia dokumentów wykazujących umocowanie do działania w imieniu tego rodzaju podmiotów (w przeciwieństwie do braków w zakresie wykazania umocowania przez pełnomocnika – zob. art. 46 § 3 w zw. z art. 37 § 1 p.p.s.a.) za braki formalne sensu stricto (por. art. 49 § 1 p.p.s.a.).
Nie można jednak pominąć faktu, że przepisy art. 29 w zw. z art. 28 § 1 p.p.s.a. wyraźnie zastrzegają, że organy lub osoby uprawnione do działania w postępowaniu przed sądem administracyjnym w imieniu osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych mających zdolność sądową mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. W tej sytuacji – pomimo niezupełności regulacyjnej art. 46 p.p.s.a. – należy uznać, że obowiązek procesowy wynikający z art. 29 p.p.s.a. jest instrumentalnie związany z obowiązkiem dołączenia do skargi – jako pisma procesowego wszczynającego postępowanie – dokumentu, z którego wynika umocowanie do działania w imieniu osoby prawnej lub innej jednostki organizacyjnej mającej zdolność sądową przez osobę lub osoby, które występują jako jej organ, przedstawiciel ustawowy (statutowy) lub inny podmiot ustawowo umocowany do działania. Brak terminowego przedłożenia tego rodzaju dokumentu na wezwanie sądowe, skierowane na podstawie art. 49 § 1 w zw. z art. 29 i art. 28 § 1 p.p.s.a., jest zatem brakiem formalnym sensu largo skargi jako pisma procesowego, a jego stwierdzenie skutkuje aktualizacją obowiązku wykonania kompetencji, o której mowa w art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 49 § 1 p.p.s.a., a więc koniecznością odrzucenia skargi (zob. postanowienie NSA z dnia 5 marca 2024 r., II GZ 40/24).
W przedmiotowej sprawie strona skarżąca, będąca spółką komandytową (spółką handlową osobową), podlegającą zasadzie reprezentacji przez komplementariusza (o ile na mocy umowy spółki albo prawomocnego orzeczenia sądu nie został on pozbawiony prawa reprezentowania spółki - zob. art. 117 k.s.h.), nie przedłożyła w wymaganych terminach, zgodnie z wezwaniami Sądu Wojewódzkiego z dnia 9 sierpnia 2023 r. i z dnia 19 września 2023 r., informacji dotyczących komplementariusza (spółki z o.o.) jako wspólnika upoważnionego do reprezentowania strony skarżącej. Wezwanie to było uzasadnione, albowiem spółka z o.o. jako komplementariusz spółki komandytowej (skarżącej) jest reprezentowana przez zarząd, a zatem w tym zakresie należało wykazać sposób reprezentacji i aktualne na dzień wniesienia skargi dane osobowe członków (członka) zarządu.
W tym stanie rzeczy Sąd Wojewódzki był zobowiązany do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 49 § 1 oraz w zw. z art. 28 § 1 i art. 29 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. o oddaleniu zażalenia.