Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 7 listopada 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 1224/13 oddalił skargę [...] na decyzję Krajowego Sądu Dyscyplinarnego Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia 31 stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary z tytułu odpowiedzialności zawodowej w budownictwie.
Następnie w dniu 4 grudnia 2013 r. (data nadania k. 80 akt sądowych) [...] – dalej: skarżący - złożył wniosek o pisemne uzasadnienie wyroku z 7 listopada 2013 r.
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 23 grudnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił sporządzenia uzasadnienia ww. wyroku.
W uzasadnieniu Sąd I instancji stwierdził, że stosownie do art. 141 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) w sprawach, w których skargę oddalono pisemne uzasadnienie wyroku sporządza się na wniosek strony zgłoszony w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo doręczenia odpisu sentencji wyroku. Uzasadnienie wyroku sporządza się w terminie czternastu dni od dnia ogłoszenia wniosku. W niniejszej sprawie nie zachodziły przesłanki doręczenia stronom z urzędu odpisu sentencji wyroku (por. art. 140 § 2 i § 3 p.p.s.a.).
W związku z tym termin do zgłoszenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia upływał w dniu 14 listopada 2013 r., który stanowił siódmy dzień liczony od daty wydania wyroku. Tymczasem wniosek skarżącego o sporządzenie uzasadnienia wyroku złożony w dniu 4 grudnia 2013 r., a więc z przekroczeniem ustawowego terminu. WSA zauważył, że w zawiadomieniu z dnia 23 września 2013 r. o terminie rozprawy skarżący został pouczony co do terminu i rygorów związanych ze zgłoszeniem wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia.
[...] wniósł zażalenie na powyższe postanowienie. W uzasadnieniu wskazał, że nie otrzymał zawiadomienia o terminie rozprawy. Dodał, że na znajdującej się w aktach sprawy kopercie oraz dołączonym do niej zwrotnym potwierdzeniu odbioru – zawierającej zawiadomienie o rozprawie przed WSA – nie było informacji o sposobie zawiadomienia adresata przez doręczyciela o umieszczeniu przesyłki z urzędzie pocztowym. Nie wskazano gdzie umieszczono awizo - w skrzynce pocztowej czy w drzwiach mieszkania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżone postanowienie Sądu I instancji odpowiada prawu.
WSA trafnie odmówił sporządzenia uzasadnienia wyroku albowiem wniosek skarżącego został złożony z uchybieniem ustawowego terminu. Stosownie do art. 141 § 2 p.p.s.a. w sprawach, w których skargę oddalono, uzasadnienie wyroku sporządza się na wniosek strony zgłoszony w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo doręczenia odpisu sentencji wyroku. Uzasadnienie wyroku sporządza się w terminie czternastu dni od dnia zgłoszenia wniosku. Przepis ten stanowi wyjątek od zasady, że uzasadnienie wyroku sporządza się z urzędu, który nie może być interpretowany rozszerzająco. Powyższe oznacza że ma on zastosowanie tylko i wyłącznie do wyroków oddalających skargę. Z taką sytuacją mamy do czynienia w tej sprawie, gdzie wyrokiem z dnia 7 listopada 2013 r., bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę [...] na decyzję Krajowego Sądu Dyscyplinarnego Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia 31 stycznia 2013 r. w przedmiocie kary z tytułu odpowiedzialności zawodowej w budownictwie.
Zgodnie z art. 141 § 2 p.p.s.a. termin do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku wynosi siedem dni od dnia ogłoszenia wyroku albo doręczenia odpisu sentencji wyroku. Orzeczenie w tej sprawie zostało ogłoszone w dniu 7 listopada 2013 r. – zatem siedmiodniowy termin na złożenie wniosku o jego uzasadnienie upływał w dniu 14 listopada 2013 r. Skarżący stosowny złożył wniosek dopiero w dniu 4 grudnia 2013 r. (data nadania k. 80 akt sądowych), a więc z przekroczeniem ustawowego terminu. Tym samym Sąd I instancji trafnie odmówił sporządzenia uzasadnienia wyroku.
Odnosząc się do argumentacji zawartej zażaleniu – dotyczącej nie doręczenia skarżącemu zawiadomienia o rozprawie w dniu 7 listopada 2013 r. wskazać należy, że jest ona nieusprawiedliwiona. Z akt sprawy wynika, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo zawiadomił skarżącego o zbliżającej się rozprawie. Przesyłka zawierająca zawiadomienie o rozprawie (k. 65 akt sądowych) nie została odebrana przez skarżącego pod wskazanym przez niego w skardze (k. 2 akt sądowych) adresem tj.: [...], ul. [...]. Została ona awizowana i złożona w dniu 25 września 2013 r. we właściwej placówce pocztowej Urzędu Pocztowego w [...]. Mimo jej ponownego awizowania w dniu 3 października 2013 r., nie została także podjęta w terminie 14 dniowym, liczonym od dnia pierwszego zawiadomienia. Powyższe według Sądu I instancji wywołało zastępczy skutek doręczenia z upływem ostatniego dnia tego okresu tj. 9 października 2013 r. (k. 65 akt sądowych).
W tym miejscu zauważyć należy, że tryb doręczeń pism sądowych w postępowaniu sądowoadministracyjnym został uregulowany w art. 65–81 p.p.s.a. Skuteczne doręczenie może mieć zatem miejsce tylko w trybie i na zasadach określonych w ustawie – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. post. SN z dnia 13 września 2001 r. sygn. akt IV CZ 105/01, opubl. "Prok. i Pr." – dodatek 2002 r., nr 4, poz. 44). Zgodnie z art. 73 § 1 p.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. (art. 73 § 2 p.p.s.a.).
W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3). Z kolei w myśl art. 73 § 4 p.p.s.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1.
Doręczenie uregulowane w omawianym przepisie może mieć miejsce w razie niemożności doręczenia pisma w sposób właściwy lub zastępczy. Fikcja prawna doręczenia przewidziana w art. 73 p.p.s.a. jest skuteczna w tym znaczeniu, że pociąga za sobą wszelkie skutki doręczenia, które to doręczenie jest oparte na domniemaniu, iż zawiadomienie o złożeniu pisma w urzędzie pocztowym dotarło do rąk adresata. Oznacza to, że skuteczność doręczenia dokonanego w tym trybie zależy w szczególności od prawidłowego zawiadomienia adresata o pozostawieniu pisma, które może być odebrane. Domniemanie doręczenia pisma nie nastąpi zatem w razie niespełnienia warunków określonych w art. 73 § 2 i § 3 p.p.s.a. i nie wywoła skutków prawnych dla strony dokonującej czynności procesowej.
W rozpoznawanej sprawie zawiadomienie o rozprawie w dniu 7 listopada 2013 r. zostało nadane jako przesyłka polecona na adres skarżącego wskazany w skardze, tj. ul. [...],[...]. Z adnotacji poczynionych na potwierdzeniu odbioru oraz na kopercie, w której znajdowała się przesyłka wynika, dlaczego pismo Sądu nie mogło zostać doręczone skarżącemu. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru (tzw. zwrotki) wynika – wbrew twierdzeniom skarżącego zawartym w zażaleniu - również, gdzie przesyłkę pozostawiono (w placówce pocztowej) oraz gdzie doręczyciel umieścił zawiadomienie o pozostawieniu pisma na okres wskazany w art. 73 § 1 p.p.s.a. W miejscu bowiem określającym na druku wskazanie informacji o umieszczeniu zawiadomienia o przesyłce dla adresata "w drzwiach adresata", "w oddawczej skrzynce pocztowej", "w skrytce pocztowej", zaznaczono właściwe miejsce zgodnie z istniejącą w tym względzie instrukcją na druku o treści: "zaznaczyć właściwy kwadrat". Wobec tego można ustalić, gdzie pozostawiono adresatowi zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki poleconej.
Zawiadomienie o złożeniu pisma w placówce pocztowej, w myśl art. 73 § 2 p.p.s.a. powinno nastąpić przez jego umieszczenie w skrzynce oddawczej. Dopiero gdy ten sposób zawiadomienia nie jest możliwy, informację należy umieścić w jednym z miejsc wskazanych w powołanym przepisie. Dla skuteczności doręczenia w trybie art. 73 p.p.s.a. konieczne jest zaznaczenie przez doręczyciela na potwierdzeniu odbioru, gdzie umieścił on zawiadomienie o przesyłce dla adresata (por. post. NSA z dnia 12 maja 2006 r. sygn. akt II FSK 709/05, zbiór Lex nr 273669; wyrok SN z dnia 22 lutego 2001 r. sygn. III RN 70/00 opubl. OSNAPiUS 2001, nr 19, poz. 574; wyrok SN w sprawie o sygn. I CKN 861/00). Doręczyciel wskazał dokładnie poprzez wyraźne i jednoznaczne zaznaczenie, gdzie pozostawił zawiadomienie o przesyłce poleconej.
W treści tak doręczonego zawiadomienia o rozprawie zawarte było pouczenie, że na rozprawie może zapaść wyrok, który nie będzie podlegał doręczeniu z urzędu i którego zaskarżenie będzie możliwe dopiero po uprzednim złożeniu wniosku o jego uzasadnienie w terminie 7 dni od ogłoszenia wyroku. Taka praktyka jest zgodna z linią orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego. W postanowieniu z 29 grudnia 2005 r., II FZ 776/05 (ONSAiWSA 2006, nr 3, poz.
76) Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że jeżeli wojewódzki sąd administracyjny w zawiadomieniu o rozprawie informuje stronę o tym, że jej obecność nie jest obowiązkowa, to konsekwentnie powinien pouczyć ją, że na rozprawie może zapaść wyrok, który nie będzie podlegał doręczeniu, a którego zaskarżenie będzie możliwe po uprzednim złożeniu wniosku o jego uzasadnienie w terminie 7 dni od dnia ogłoszenia wyroku. Z powyższego wynika, że Sąd I instancji prawidłowo zawiadomił skarżącego o rozprawie, przy czym w zawiadomieniu zawarł stosowne pouczenie. [...] nie stawił się na rozprawie, na której ogłoszono wyrok WSA w Warszawie oddalający skargę, bowiem zgodnie z art. 107 p.p.s.a. nieobecność stron lub ich pełnomocników na rozprawie nie wstrzymuje rozpoznania sprawy.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny - działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji.