Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 1836/14 odrzucił sprzeciw [...] w sprawie odmowy przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi ww. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] maja 2014 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności.
Z uzasadnienia postanowienia wynika, że Sąd I instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia.
Postanowieniem z dnia 26 listopada 2014 r. referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmówił [...] (dalej: skarżący) przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.
W dniu 19 grudnia 2014 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) wpłynęło do Sądu pismo skarżącego zatytułowane "zażalenie na postanowienie", które w swej treści odnosiło się do ww. postanowienia z dnia 26 listopada 2014 r. Z tego względu zostało ono potraktowane jako sprzeciw od postanowienia referendarza Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 listopada 2014 r.
Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - zwana dalej p.p.s.a.) od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga uzasadnienia.
Natomiast zgodnie z § 2 ww. artykułu sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione, a także sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego, niezawierający uzasadnienia, sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.
WSA stwierdził, że odpis postanowienia z dnia 26 listopada 2014 r. został doręczony zgodnie z art. 72 § 1 p.p.s.a. dorosłemu domownikowi – [...] (bratowej skarżącego) w dniu 11 grudnia 2014 r., a więc termin do wniesienia sprzeciwu mijał z dniem 18 grudnia 2014 r. Skarżący wniósł sprzeciw w dniu 19 grudnia 2014 r., a więc jeden dzień po terminie do jego wniesienia. Wobec tego na podstawie art. 259 § 2 p.p.s.a. sprzeciw podlegał odrzuceniu.
Zażalenie na powyższe orzeczenie złożył [...] wnosząc o jego uchylenie w całości oraz zwolnienie od kosztów.
W uzasadnieniu skarżący podniósł, że [...], która odebrała postanowienie z dnia 26 listopada 2014 r. nie jest dorosłym domownikiem.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W rozpoznawanej sprawie ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki zawierającej postanowienie referendarza Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 listopada 2014 r. wynika, że zostało ono doręczone bratowej skarżącego [...] w dniu 11 grudnia 2014 r. Doręczenia dokonano zatem w sposób zastępczy, w trybie art. 72 § 1 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było - administracji domu lub dozorcy, jeżeli osoby te nie mają sprzecznych interesów w sprawie i podjęły się oddania mu pisma.
W zażaleniu skarżący zarzucił, że doręczenie to było wadliwe, bowiem przesyłka została doręczona osobie nie będącej dorosłym domownikiem, a postanowienie z dnia 26 listopada 2014 r. skarżący miał otrzymać faktycznie w dniu 12 grudnia 2014 r.
Należy podkreślić, że doręczenie zastępcze w trybie art. 72 § 1 p.p.s.a. opiera się na domniemaniu, że pismo dotarło do rąk adresata i że w ten sposób doręczenie zostało prawidłowo dokonane. Wprawdzie domniemanie to może zostać obalone, jednakże w zażaleniu skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnił, że jego bratowa [...] nie jest dorosłym domownikiem w rozumieniu art. 72 § 1 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 7 września 2009 r., sygn. akt I FZ 327/12).
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji w oparciu o art. 259 § 2 p.p.s.a. prawidłowo odrzucił sprzeciw jako wniesiony po upływie terminu. Termin do wniesienia sprzeciwu upływał w dniu 18 grudnia 2014 r., tymczasem skarżący nadał w urzędzie pocztowym sprzeciw w dniu 19 grudnia 2014 r., zatem po upływie terminu. Wobec tego zarzuty podniesione przez stronę we wniesionym zażaleniu są bezzasadne.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.