Spis treści, przepisy i wyszukiwarka

Powołane przepisy 1

Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

art. 184

Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 16 marca 2005 r., sygn. akt II GZ 17/05

prawomocneTekst u wydawcy: CBOSA

Metryka

Sąd: Naczelny Sąd Administracyjny
Skład: Sędzia NSA Halina Wojtachnio
Rozpoznanie: w dniu 16 marca 2005 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia "[...]" Spółki jawnej z siedzibą w Bykowie
Od orzeczenia: od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 grudnia 2004 r. sygn. akt 6 II SA 2363/03 o odrzuceniu skargi kasacyjnej
Sprawa: w sprawie ze skargi "[...]" Spółki jawnej z siedzibą w Bykowie na decyzję Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 8 maja 2003 r. nr [...] w przedmiocie przyznania statusu zakładu pracy chronionej

Sentencja

postanawia:

- oddalić zażalenie - U Z A S A D N I E N I E Postanowieniem z dnia 13 grudnia 2004 r. sygn. akt 6 II SA 2363/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną "[...]" Spółki jawnej w Bykowie z dnia 12 października 2004 r. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 25 sierpnia 2004 r. sygn. akt 6 II SA 2363/03 ze skargi tej Spółki na decyzję Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 8 maja 2003 r. nr D/013/2003 w przedmiocie przyznania statusu zakładu pracy chronionej. W uzasadnieniu postanowienia Sąd podał, że w niniejszej sprawie wpis od skargi kasacyjnej jest wpisem stałym. Stosownie do art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), dalej zwaną p.p.s.a., pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Z tego względu na podstawie art. 178 p.p.s.a. Sąd odrzucił skargę kasacyjną. Od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie "[...]" Spółka jawna wniosła zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnosząc o jego uchylenie i zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącego kosztów postępowania. W uzasadnieniu Skarżąca zarzuciła Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie naruszenie § 5 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193), zgodnie z którym zarówno wpis stały jak i stosunkowy od skargi wniesionej przez adwokata lub radcę prawnego uiszcza się na wezwanie po przekazaniu skargi sądowi. Skarżąca wyjaśniła, że w niniejszej sprawie, w związku z treścią decyzji organów administracji obu instancji nieuwzględniających w pełni żądań strony w zakresie przyznania statusu zakładu pracy chronionej, poniosła szkodę w określonej wysokości, ponieważ w okresie od l do 17 lutego 2003 r. nie mogła skorzystać z prawa zwolnień od podatku. W związku z tym, wpis w sprawie dotyczącej roszczenia pieniężnego jest wpisem stosunkowym. Nieuiszczenie wpisu w chwili wnoszenia skargi kasacyjnej nie może skutkować odrzuceniem tej skargi bez wzywania do jego uiszczenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 194 § l pkt 7 p.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej. W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną na podstawie art. 221 p.p.s.a. z powodu nieuiszczenia przez Skarżącą Spółkę, zastąpioną przez radcę prawnego, wpisu stałego przy wnoszeniu tej skargi. Przede wszystkim stwierdzić należy, że brak jest uzasadnionych podstaw do podzielenia trafności zarzutu Skarżącej Spółki stwierdzającego, że w tej sprawie wpis jest wpisem stosunkowym. Przepis art. 230 § l p.p.s.a. stanowi, że od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Za pisma te przepis uznaje skargę, skargę kasacyjną, zażalenie oraz skargę o wznowienie postępowania (§ 2 tego przepisu). Wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne, a w innych sprawach pobierany jest wpis stały (art. 231 p.p.s.a.). Rozwinięcie zasady dotyczącej wpisu stosunkowego (stosownie do art. 233 p.p.s.a.) znalazło swój wyraz w § l cyt. rozporządzenia Rady Ministrów, zgodnie z którym wpis stosunkowy zależy od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem. Uiszczenie wpisu stosunkowego związane jest więc z przedmiotem zaskarżonego aktu prawnego, którym jest określenie wysokości należności pieniężnej. Taka sytuacja nie zachodzi w niniejszej sprawie, ponieważ decyzje organów administracji publicznej rozstrzygały o przyznaniu Skarżącej statusu zakładu pracy chronionej. Skarżąca, zastępowana przez radcę prawnego, jak wynika z akt sprawy, od skargi z dnia 12 czerwca 2003 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego uiściła wpis stały w wysokości 100 zł, a zatem od skargi kasacyjnej zobowiązana była do uiszczenia wpisu stałego w wysokości określonej w § 3 rozporządzenia. Nie można także podzielić stanowiska Skarżącej Spółki, że regulacja przepisu § 5 ust. 2 cyt. wyżej rozporządzenia zobowiązywała do uiszczenia wpisu stałego dopiero po wezwaniu Sądu. Z art. 221 p.p.s.a. jednoznacznie bowiem wynika, iż pismo wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie zostało należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Do tego rodzaju pism należy niewątpliwie również skarga kasacyjna. Ponadto wykładnia gramatyczna przepisu uniemożliwia uznanie poglądu Skarżącej za trafny. Zarówno ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak i wydane na podstawie delegacji ustawowej rozporządzenie, w swojej terminologii rozróżnia pojęcie skargi i skargi kasacyjnej. Jeżeli akt prawny mówi o skardze to należy rozumieć, że jest to pismo procesowe skierowane do sądu I instancji, wniesione w trybie art. 54 § l i 2 p.p.s.a., natomiast skarga kasacyjna przysługuje do sądu II instancji, zgodnie z brzmieniem art. 173 § l p.p.s.a. Jeżeli więc § 5 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia stanowi o wpisie od skargi, to należy treść jego interpretować w ten sposób, że dotyczy wyłącznie środka odwoławczego skierowanego do sądu administracyjnego I instancji. Należy również zauważyć, że nawet w przypadku przyjęcia innej interpretacji przepisu nie można podzielić stanowiska Skarżącej. Powołany w zażaleniu przepis § 5 ust. 2 wskazanego wyżej rozporządzenia, zgodnie z którym wpis stały od skargi wniesionej przez adwokata lub radcę prawnego uiszcza się na wezwanie po przekazaniu skargi sądowi, w odniesieniu do skargi kasacyjnej pozostawałby bowiem w sprzeczności z art. 221 p.p.s.a. Mimo że przepis ten został wydany na podstawie delegacji zawartej w art. 233 p.p.s.a., zawierającym upoważnienie dla Rady Ministrów do określenia w drodze rozporządzenia wysokości i szczegółowych zasad pobierania wpisu, nie może budzić wątpliwości, iż przepis rangi ustawowej ma pierwszeństwo przed przepisem wykonawczym w przypadku, gdy przepisy te pozostają ze sobą w sprzeczności. Wykonanie ustawy w żadnym wypadku nie może polegać na zmianie jej przepisów. Bezwzględne pierwszeństwo ustawy w stosunku do przepisów wykonawczych nie pozwala na zastosowanie powołanej w zażaleniu reguły interpretacyjnej, iż przepisy rozporządzenia jako przepisy szczególne mają pierwszeństwo w stosunku do przepisów ogólnych zawartych w ustawie. Wspomniana reguła mogłaby mieć zastosowanie tylko w przypadku ewentualnych sprzeczności przepisów równych rangą. Stąd też Sąd mógł w niniejszej sprawie pominąć normę § 5 ust. 2 omawianego rozporządzenia, jako aktu podustawowego niezgodnego z Konstytucją i wydać rozstrzygnięcie wyłącznie na podstawie ustawy. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

Uzasadnienie

Postanowienie

Dnia 16 marca 2005 r.

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie:

Sędzia NSA Halina Wojtachnio po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2005 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia "[...]" Spółki jawnej z siedzibą w Bykowie od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 grudnia 2004 r. sygn. akt 6 II SA 2363/03 o odrzuceniu skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi "[...]" Spółki jawnej z siedzibą w Bykowie na decyzję Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 8 maja 2003 r. nr [...] w przedmiocie przyznania statusu zakładu pracy chronionej

postanawia:

- oddalić zażalenie -

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 13 grudnia 2004 r. sygn. akt 6 II SA 2363/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną "[...]" Spółki jawnej w Bykowie z dnia 12 października 2004 r. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 25 sierpnia 2004 r. sygn. akt 6 II SA 2363/03 ze skargi tej Spółki na decyzję Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 8 maja 2003 r. nr D/013/2003 w przedmiocie przyznania statusu zakładu pracy chronionej.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd podał, że w niniejszej sprawie wpis od skargi kasacyjnej jest wpisem stałym.

Stosownie do art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), dalej zwaną p.p.s.a., pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Z tego względu na podstawie art. 178 p.p.s.a. Sąd odrzucił skargę kasacyjną.

Od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie "[...]" Spółka jawna wniosła zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnosząc o jego uchylenie i zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącego kosztów postępowania.

W uzasadnieniu Skarżąca zarzuciła Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie naruszenie § 5 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193), zgodnie z którym zarówno wpis stały jak i stosunkowy od skargi wniesionej przez adwokata lub radcę prawnego uiszcza się na wezwanie po przekazaniu skargi sądowi. Skarżąca wyjaśniła, że w niniejszej sprawie, w związku z treścią decyzji organów administracji obu instancji nieuwzględniających w pełni żądań strony w zakresie przyznania statusu zakładu pracy chronionej, poniosła szkodę w określonej wysokości, ponieważ w okresie od l do 17 lutego 2003 r. nie mogła skorzystać z prawa zwolnień od podatku.

W związku z tym, wpis w sprawie dotyczącej roszczenia pieniężnego jest wpisem stosunkowym. Nieuiszczenie wpisu w chwili wnoszenia skargi kasacyjnej nie może skutkować odrzuceniem tej skargi bez wzywania do jego uiszczenia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

W myśl art. 194 § l pkt 7 p.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej.

W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną na podstawie art. 221 p.p.s.a. z powodu nieuiszczenia przez Skarżącą Spółkę, zastąpioną przez radcę prawnego, wpisu stałego przy wnoszeniu tej skargi.

Przede wszystkim stwierdzić należy, że brak jest uzasadnionych podstaw do podzielenia trafności zarzutu Skarżącej Spółki stwierdzającego, że w tej sprawie wpis jest wpisem stosunkowym. Przepis art. 230 § l p.p.s.a. stanowi, że od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Za pisma te przepis uznaje skargę, skargę kasacyjną, zażalenie oraz skargę o wznowienie postępowania (§ 2 tego przepisu). Wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne, a w innych sprawach pobierany jest wpis stały (art. 231 p.p.s.a.). Rozwinięcie zasady dotyczącej wpisu stosunkowego (stosownie do art. 233 p.p.s.a.) znalazło swój wyraz w § l cyt. rozporządzenia Rady Ministrów, zgodnie z którym wpis stosunkowy zależy od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem. Uiszczenie wpisu stosunkowego związane jest więc z przedmiotem zaskarżonego aktu prawnego, którym jest określenie wysokości należności pieniężnej.

Taka sytuacja nie zachodzi w niniejszej sprawie, ponieważ decyzje organów administracji publicznej rozstrzygały o przyznaniu Skarżącej statusu zakładu pracy chronionej. Skarżąca, zastępowana przez radcę prawnego, jak wynika z akt sprawy, od skargi z dnia 12 czerwca 2003 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego uiściła wpis stały w wysokości 100 zł, a zatem od skargi kasacyjnej zobowiązana była do uiszczenia wpisu stałego w wysokości określonej w § 3 rozporządzenia.

Nie można także podzielić stanowiska Skarżącej Spółki, że regulacja przepisu § 5 ust. 2 cyt. wyżej rozporządzenia zobowiązywała do uiszczenia wpisu stałego dopiero po wezwaniu Sądu.

Z art. 221 p.p.s.a. jednoznacznie bowiem wynika, iż pismo wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie zostało należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Do tego rodzaju pism należy niewątpliwie również skarga kasacyjna.

Ponadto wykładnia gramatyczna przepisu uniemożliwia uznanie poglądu Skarżącej za trafny. Zarówno ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak i wydane na podstawie delegacji ustawowej rozporządzenie, w swojej terminologii rozróżnia pojęcie skargi i skargi kasacyjnej. Jeżeli akt prawny mówi o skardze to należy rozumieć, że jest to pismo procesowe skierowane do sądu I instancji, wniesione w trybie art. 54 § l i 2 p.p.s.a., natomiast skarga kasacyjna przysługuje do sądu II instancji, zgodnie z brzmieniem art. 173 § l p.p.s.a. Jeżeli więc § 5 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia stanowi o wpisie od skargi, to należy treść jego interpretować w ten sposób, że dotyczy wyłącznie środka odwoławczego skierowanego do sądu administracyjnego I instancji.

Należy również zauważyć, że nawet w przypadku przyjęcia innej interpretacji przepisu nie można podzielić stanowiska Skarżącej. Powołany w zażaleniu przepis § 5 ust. 2 wskazanego wyżej rozporządzenia, zgodnie z którym wpis stały od skargi wniesionej przez adwokata lub radcę prawnego uiszcza się na wezwanie po przekazaniu skargi sądowi, w odniesieniu do skargi kasacyjnej pozostawałby bowiem w sprzeczności z art. 221 p.p.s.a.

Mimo że przepis ten został wydany na podstawie delegacji zawartej w art. 233 p.p.s.a., zawierającym upoważnienie dla Rady Ministrów do określenia w drodze rozporządzenia wysokości i szczegółowych zasad pobierania wpisu, nie może budzić wątpliwości, iż przepis rangi ustawowej ma pierwszeństwo przed przepisem wykonawczym w przypadku, gdy przepisy te pozostają ze sobą w sprzeczności. Wykonanie ustawy w żadnym wypadku nie może polegać na zmianie jej przepisów. Bezwzględne pierwszeństwo ustawy w stosunku do przepisów wykonawczych nie pozwala na zastosowanie powołanej w zażaleniu reguły interpretacyjnej, iż przepisy rozporządzenia jako przepisy szczególne mają pierwszeństwo w stosunku do przepisów ogólnych zawartych w ustawie. Wspomniana reguła mogłaby mieć zastosowanie tylko w przypadku ewentualnych sprzeczności przepisów równych rangą. Stąd też Sąd mógł w niniejszej sprawie pominąć normę § 5 ust. 2 omawianego rozporządzenia, jako aktu podustawowego niezgodnego z Konstytucją i wydać rozstrzygnięcie wyłącznie na podstawie ustawy.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

Tekst u wydawcy: CBOSAPobrany 4 października 2026 r.Zgłoś dane osobowe albo błąd

Treść dosłownie; przetworzyliśmy: podział na sekcje, układ według wzoru orzeczenia (metryka, punkty sentencji, nagłówki ze zdań sądu), linki do przepisów, wyróżnienia i zakrycie numerów PESEL, dowodów, paszportów i rachunków, których anonimizacja u wydawcy nie objęła.