Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 23 listopada 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 2198/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił "T." S.A. z siedzibą w [...] wstrzymania wykonania zaskarżonej przez tę spółkę decyzji Ministra Finansów z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...], którą organ administracji utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] marca 2012 r. cofającą udzielone skarżącej zezwolenie z dnia [...] listopada 2006 r. (nr [...]; z późniejszymi zmianami) na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie zakładów wzajemnych – totalizatora współzawodnictwa zwierząt.
W uzasadnieniu wspomnianego postanowienia Sąd nie podzielił argumentacji skarżącej, że utrata dochodów związanych z cofnięciem zezwoleń na powadzenie działalności we wszystkich 440 punktach przyjmowania zakładów świadczy o wystąpieniu znacznej szkody. Zauważył, że będące przedmiotem skargi w niniejszej sprawie zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie zakładów wzajemnych wygasa w listopadzie 2012 r. Zatem kwestia utraty ewentualnych dochodów dotyczy krótkiego okresu, który dobiega końca, wobec czego trudno jest w tym wypadku mówić o znacznych szkodach spowodowanych utratą dochodów. Za nietrafny uznał Sąd pierwszej instancji również argument spółki o bezpowrotnej utracie nakładów poniesionych na wyposażenie punktów przyjmowania zakładów, bowiem skarżąca skorzystała z uprawnienia ubiegania się o kolejne zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zakładów wzajemnych, w tym również w punktach objętych cofniętymi zezwoleniami, a zatem z chwilą uzyskania kolejnego zezwolenia strona będzie mogła nadal wykorzystywać zakupiony sprzęt.
Sąd pierwszej instancji zaznaczył ponadto, że skarżąca nie ma obowiązku utrzymywania punktów, względem których utraciła uprawnienie do przyjmowania w nich zakładów wzajemnych, a zatem czyni to z własnej woli i na własne ryzyko. W konsekwencji Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując jako podstawę swojego rozstrzygnięcia art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.; dalej zwanej "p.p.s.a.").
"T." S.A. złożyła zażalenie na wspomniane postanowienie Sądu pierwszej instancji. Spółka wniosła o uchylenie tego orzeczenia w całości. Zarzuciła postanowieniu naruszenie:
- - art. 61 § 3 p.p.s.a poprzez odmowę wstrzymania wykonania skarżonej decyzji, w sytuacji gdy w sprawie zachodzą przesłanki pozytywne, przy jednoczesnym braku przesłanek negatywnych, do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji,
- - art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez pominięcie przez Sąd okoliczności, że zezwolenie z dnia [...] listopada 2006 r., nr [...] z późn. zm. na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie zakładów wzajemnych – totalizatora współzawodnictwa zwierząt wygasło z dniem [...] listopada 2012 r., czyli w dniu wydania skarżonego postanowienia, poprzez co rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji, którą utrzymano w mocy cofnięcie tego zezwolenia, stało się bezprzedmiotowe.
W uzasadnieniu zażalenia strona przedstawiła argumenty świadczące - jej zdaniem - o tym, że przedstawione przez spółkę okoliczności świadczą o wystąpieniu w sprawie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, zaś dokonana przez Sąd pierwszej instancji ocena w tym zakresie była błędna lub dowolna. Autor zażalenia wskazał ponadto, że Sąd pierwszej instancji wydał zaskarżone postanowienie w tym samym dniu, w którym wygasło zezwolenie, którego cofnięcie było przedmiotem skargi. Zatem Sąd orzekał w czasie, gdy postępowanie w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji było bezprzedmiotowe.
W odpowiedzi na zażalenie Minister Finansów wniósł o oddalenie środka odwoławczego spółki. Organ administracji stwierdził, że Sąd pierwszej instancji dokonał właściwej oceny rozpatrywanej sprawy, zaś zarzuty stawiane przez stronę są bezpodstawne.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Z przepisu tego wynika, że warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie we wniosku, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku jego wykonania. Sąd orzeka w kwestii wstrzymania wykonania decyzji na podstawie przytoczonych we wniosku okoliczności, uwzględniając indywidualny charakter każdej sprawy i możliwość wystąpienia dla skarżącego niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w dacie wydawania zaskarżonego postanowienia wykonanie wydanych w niniejszej sprawie decyzji w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zakładów wzajemnych – totalizatora współzawodnictwa zwierząt nie mogło wpłynąć w żaden sposób na zakres uprawnień skarżącej wynikających z tego zezwolenia.
Wskazać należy, że prowadzone w niniejszej sprawie postępowanie administracyjne dotyczyło cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zakładów wzajemnych – totalizatora współzawodnictwa zwierząt, udzielonego decyzją Ministra Finansów z dnia [...] listopada 2006 r. W treści tego zezwolenia wskazano, że zostało ono udzielone na 6 lat. Oznacza to, że wygasło ono [...] listopada 2012 r. (co potwierdziła również strona w uzasadnieniu zażalenia), czyli w dniu wydania postanowienia w przedmiocie wniosku o wstrzymanie decyzji. W tej sytuacji uznać należy, że w dacie wydawania postanowienia przez Sąd pierwszej instancji wykonanie decyzji cofającej wspomniane zezwolenie nie mogło doprowadzić do wystąpienia wskazywanych we wniosku trudnych do odwrócenia skutków i znacznej szkody. To z kolei wykluczało zastosowanie ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Wspomniane zezwolenie było uprawnieniem terminowym i utraciło moc w dacie orzekania przez Sąd pierwszej instancji. Oznacza to, że wskazywane we wniosku trudne do odwrócenia skutki i znaczna szkoda, związane z wykonaniem wydanych w sprawie decyzji (cofających to zezwolenie), odnosiły się do sytuacji, która w niniejszej sprawie (w dacie orzekania przez Sąd pierwszej instancji) nie mogła już nastąpić. Zatem to z takiego powodu Sąd pierwszej instancji powinien był oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, zaś zbędne było ocenianie, czy wskazywane przez stronę okoliczności świadczą o wystąpieniu przesłanek zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Mimo tego rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji odpowiada jednak prawu, a zatem zażalenie spółki podlega oddaleniu.
Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.