Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 27 grudnia 2022 r., sygn. akt VI SPP/Wa 160/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie R. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 czerwca 2022 r., sygn. akt VI SPP/Wa 160/21 o utrzymaniu w mocy zarządzenia referendarza sądowego z 26 stycznia 2022 r. w przedmiocie pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
Sąd I instancji stwierdził, że postępowanie w przedmiocie prawa pomocy jest dwuinstancyjne. Od postanowienia lub zarządzenia referendarza sądowego przysługuje sprzeciw, który rozpoznaje wojewódzki sąd administracyjny, orzekając jako sąd drugiej instancji. Postanowienie sądu wydane w wyniku rozpoznania sprzeciwu jest prawomocne od dnia wydania i nie podlega dalszemu zaskarżeniu. Żaden z przepisów p.p.s.a. nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia (czy też innego środka odwoławczego) na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane na skutek rozpoznania sprzeciwu.
Złożone zażalenie podlegało zatem w ocenie Sądu I instancji odrzuceniu jako niedopuszczalne.
Zażalenie od powyższego postanowienia Sądu I instancji złożył skarżący, wnosząc o jego uchylenie w całości.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Postanowieniem WSA w Warszawie z dnia 10 czerwca 2022 r., które zostało wydane na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a. Sąd utrzymał w mocy zarządzenie referendarza sądowego z dnia 26 stycznia 2022 r. o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Zaskarżone postanowienie z dnia 10 czerwca 2022 r. zostało wydane na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a. W takim przypadku Sąd orzeka jako Sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (zob. art. 260 § 2 p.p.s.a.).
Następnie skarżący wniósł zażalenie od postanowienia z dnia 10 czerwca 2022r., które zostało odrzucone postanowieniem z dnia 27 grudnia 2022 r. jako niedopuszczalne, mając na uwadze wspomniany art. 260 § 2 w związku z art. 178 i art. 197 § 2 p.p.s.a.
Jakkolwiek przedmiotowe zażalenie nie zostało uzasadnione, to jednak nie stanowi to przeszkody do jego merytorycznego rozpoznania. Podzielić należy w tej mierze stanowisko prezentowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, z którego wynika, że tego rodzaju brak nie czyni niemożliwym merytorycznego rozpoznania środka odwoławczego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 czerwca 2013 r., sygn. II FZ 291/13).
Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w przedmiotowej sprawie naruszenia prawa po stronie WSA w Warszawie. Sąd ten zasadnie odrzucił zażalenie, gdyż w opisanym wyżej stanie faktycznym nie jest ono dopuszczalnym środkiem zaskarżenia. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie skarżącemu nie przysługiwało uprawnienie do zaskarżenia przedmiotowego postanowienia WSA w Warszawie, Sąd ten zobowiązany był zastosować przepisy art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. i zażalenie odrzucić.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.