Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 6 marca 2020 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie R. P. na postanowienie WSA w Warszawie z dnia 25 lipca 2016 r., którym odrzucono skargę R. P. na postanowienie Komisji Egzaminacyjnej II Stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości do spraw odwołań od wyników egzaminu notarialnego z dnia [...] marca 2015 r., w przedmiocie odmowy wyjaśnienia uchwały w sprawie ustalenia wyniku egzaminu notarialnego.
Sąd I instancji wskazał, że w toku wywołanego skargą na wymienione postanowienie organu postępowania, stronie odmówiono uwzględnienia jej wniosku o przyznanie prawa pomocy - postanowienie Referendarza sądowego z dnia 4 stycznia 2017 r. i postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 lutego 2017 r.
Zażalenie skarżącego na wymienione postanowienie WSA zostało odrzucone postanowieniem z dnia 6 czerwca 2017 r., z powodu nieuzupełnienia braków formalnych.
Wymienione postanowienie z dnia 6 czerwca 2017 r., stało się przedmiotem zażalenia strony. W związku z wniesionym środkiem zaskarżenia, R. P. wezwany został zarządzeniem z dnia 24 maja 2019 r. do uiszczenia wpisu od zażalenia, w kwocie 100 złotych. Zażalenie na to zarządzenie został oddalone mocą postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 listopada 2019 r.
W takim stanie sprawy, skarżący wezwany został do wykonania zarządzenia z dnia 24 maja 2019 r. Na dzień 21 lutego 2020 r., skarżący nie uiścił wpisu.
Sąd I instancji, przywołując art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.), stwierdzając, że pomimo wezwania skarżącego do uzupełniania braku formalnego zażalenia, brak ten nie został uzupełniony albowiem strona nie uiściła należnego wpisu, zażalenie podlegało odrzuceniu.
R. P. zażaleniem zaskarżył postanowienie Sądu I instancji wnosząc o jego uchylenie oraz uchylenie "poczynań ww. Sądu" jako niezgodnych ze stanem faktycznym i prawnym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw w związku, z czym podlega oddaleniu.
Wobec podniesionego w zażaleniu zarzutu "niezgodności zaskarżonego orzeczenia ze stanem faktycznym", stwierdzić należy, że zarzut ten nie znajduje odzwierciedlenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym oraz pismach procesowych, tak skarżącego, jak i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sformułowanych w przedmiotowej sprawie.
Z chronologicznej analizy akt sprawy niezbicie wynika, że zarządzeniem z dnia 24 maja 2019 r., wezwano skarżącego, stosownie do § 2 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221 poz. 2193), do uiszczenia wpisu od wniesionego zażalenia na postanowienie z dnia 6 czerwca 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 1403/15, w kwocie 100 złotych.
Prawidłowość tego zarządzenia stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 29 listopada 2019 r., sygn. akt II GZ 269/19, którym to oddalono zażalenie strony na zarządzenie z dnia 24 maja 2019 r.
W takim stanie sprawy, wobec stwierdzonego braku podstaw do wyeliminowania wezwania skarżącego do uiszczenia należnego wpisu, zasadnie, zarządzeniem z dnia 21 stycznia 2020 r., wezwano stronę do wykonania wymienionego zarządzenia w przedmiocie uiszczenia wpisu od zażalenia. Zakreślony termin do dokonania tej czynności wynosił siedem dni od dnia doręczenia stronie wezwania.
Jak wynika z treści zwrotnego poświadczenia odbioru, rzeczone wezwanie skarżący otrzymał w dniu 28 stycznia 2020 r. (k: 274 akt sprawy). Skuteczny termin do uiszczenia wpisu od zażalenia upływał zatem z dniem 4 lutego 2020 r.
Z treści informacji Rejestru Opłat Sądowych WSA w Warszawie z dnia 21 lutego 2020 r., wynika natomiast, iż do tego dnia nie zidentyfikowano wpłaty do niniejszej sprawy (k: 278 akt sprawy).
Powyższe czyni niezasadnym stanowisko strony o niezgodność postanowienia Sądu I instancji ze stanem faktycznym sprawy, albowiem powyższa analiza wskazuje, iż zaskarżone postanowienie oparte został wyłącznie na zaistniałych w niniejszej sprawie okolicznościach faktycznych.
Konsekwencją tego jest stwierdzenie prawidłowości objętego zażaleniem postanowienia również pod względem zastosowania przepisów prawa.
Jak bowiem wynika z art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Stosownie natomiast do art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.
Jak już wskazano, skarżący pomimo wezwania go do uiszczenia wpisu od zażalenia na postanowienie z dnia 6 czerwca 2017 r., wpisu tego nie uiścił. Wobec tego Sąd I instancji zobligowany był, zgodnie z powołanym art. 220 § 3 p.p.s.a., do odrzucenia zażalenia, co też prawidłowo uczynił.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.