Uzasadnienie
Zaskarżonym zarządzeniem z dnia 14 kwietnia 2008 r. Przewodniczący Wydziału [...] Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. wezwał skarżącą do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w wysokości 100 złotych za odpis orzeczenia (wyroku z dnia 31 marca 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 160/08, oddalającego skargę) z uzasadnieniem sporządzonym na jej wniosek w terminie 7 dni od ogłoszenia wskazanego wyroku.
W złożonym zażaleniu na opisane zarządzenie skarżąca wniosła o uchylenie wskazanego zarządzenia oraz odstąpienie od obciążania jej opłatą kancelaryjną, oraz zasądzenie kosztów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Według składającej zażalenie "rażąco niesprawiedliwe" jest obciążanie opłatą kancelaryjną wprowadzoną rozporządzeniem, której wysokość jest równa w niniejszej sprawie wpisowi od skargi kasacyjnej i "obiektywnie nie jest też kwotą małą". Składająca zażalenie podniosła przy tym, że poprzez osobiste stawiennictwo na rozprawie pokazała, iż jest aktywnym uczestnikiem postępowania, ale Sąd I instancji odroczył publikację wyroku, w sytuacji gdy zamieszkuje ona w znacznej odległości od Warszawy.
Ponadto zwróciła też uwagę, iż orzekając już w sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie zasądził w wydanym wyroku na jej rzecz zwrotu kosztów z tytułu reprezentowania jej w sprawie przez zawodowego pełnomocnika.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Przede wszystkim wypada zauważyć, iż obowiązek uiszczenia przedmiotowego rodzaju opłaty kancelaryjnej został przewidziany już ustawą (por. art. 234 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. − Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi − Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.) i wydane zarządzenie stanowiło element wskazanego przez ten przepis "pobierania" omawianej opłaty przy zgłoszeniu wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia i jego doręczenie, złożonego w terminie 7 dni od ogłoszenia orzeczenia.
Co do zaś wysokości opłat kancelaryjnych, to generalnie − zgodnie z delegacją ustawową (art. 236 p.p.s.a.) określiła je Rada Ministrów w rozporządzeniu z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz. U. Nr 221, poz. 2192); dalej rozporządzenie RM z dnia 16 grudnia 2003 r.
W delegacji ustawowej zawarto warunek, iż w konkretnym przypadku o jaki chodzi w sprawie wysokość opłaty (za odpis orzeczenia z uzasadnieniem sporządzonego na wniosek) nie może być wyższa niż dwieście złotych.
§ 2 rozporządzenia RM z dnia 16 grudnia 2003 r. uwzględnia ten warunek, skoro wysokość konkretnego rodzaju opłaty ustalono na kwotę 100 złotych, a więc tylko połowę dopuszczalnej ustawowo kwoty.
W tej sytuacji polemikę składającej zażalenie również na tle wysokości przedmiotowej opłaty kancelaryjnej uznać należy za nietrafną. W tym zakresie nie miało znaczenia spostrzeżenie skarżącej co do relacji wysokości omawianej opłaty kancelaryjnej do wysokości wpisu od skargi kasacyjnej, jak odnośnie tego, że chodziło o obciążenie kwotą, która "nie jest obiektywnie mała".
Podważyć zaskarżonego zarządzenia nie mogła też argumentacja zażalenia akcentująca aktywne uczestnictwo skarżącej w postępowaniu sądowym z zaznaczeniem odroczenia publikacji wyroku Sądu I instnacji, w sytuacji gdy zamieszkuje ona w znacznej odległości od W.. Obowiązek uiszczenia omawianego rodzaju opłaty nie jest bowiem w żaden sposób uzależniony od podnoszonych przez skarżącą kwestii.
Od wskazanego obowiązku skarżąca byłaby zwolniona tylko w razie gdyby wykazała, że w niniejszej sprawie zachodzi jeden z przypadków określonych w art. 239 p.p.s.a.
Tego jednak skarżąca nie uczyniła. Z treści zażalenia nie wynika w szczególności, aby skarżąca, domagając się odstąpienia od obciążenia jej opłatą kancelaryjną, odwoływała się do prawa pomocy.
Bez związku z kwestią obowiązku uiszczenia przedmiotowego rodzaju opłaty kancelaryjnej pozostaje też uwaga składającej zażalenie, dotycząca braku zasądzenia na jej rzecz kosztów zastępstwa sprawowanego przez zawodowego pełnomocnika w wydanym już w sprawie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Z tych wszystkich względów orzeczono jak w sentencji z mocy art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.