Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 4 czerwca 2019 r., sygn. akt III SA/Po 301/19, odrzucił skargę S. P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z [...] lutego 2019 r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.
Sąd I instancji odrzucając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. skargę wyjaśnił, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu pełnomocnik S. P. adwokat M. M. został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi przez:
- - złożenie opłaconego pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi w oryginale lub jego odpis prawidłowo uwierzytelniony zgodnie z obowiązującymi przepisami - w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania – pod rygorem odrzucenia skargi.
W wyznaczonym terminie 7 dni (do dnia 13 maja 2019 r.) pełnomocnik skarżącego nie uzupełnił wskazanych powyżej braków formalnych skargi, a przesyłka zawierająca wezwanie została pozostawiona w aktach ze skutkiem doręczenia w dniu 6 maja 2019 r. (karta akt nr 15).
Skarżący złożył zażalenie zarzucając naruszenie art. 70 § 2 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że doszło do prawidłowego doręczenia wezwania z dnia 6 maja 2019 r. w trybie pozostawienia wezwania w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia – co miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do dalszego procesowania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Rozpoznając niniejsze zażalenie wskazać trzeba, że w myśl art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga musi spełniać wymagania przewidziane dla każdego pisma procesowego w postępowaniu sądowym i zawierać elementy przewidziane tylko dla skargi. Ponadto w sytuacji, gdy strona skarżąca jest reprezentowana przez pełnomocnika, to zgodnie z art. 37 § 1 p.p.s.a. przy pierwszej czynności procesowej dołącza on do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Powyższy obowiązek potwierdza art. 46 § 3 p.p.s.a., z którego wynika, że pełnomocnik wnoszący pismo dołącza do niego pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem.
Treść przepisu art. 46 § 3 p.p.s.a. została zmieniona przez art. 1 pkt 12 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658) zmieniającej niniejszą ustawę z dniem 15 sierpnia 2015 r. Obecnie, od 15 sierpnia 2015 r., nie może już nasuwać żadnych wątpliwości, że złożenie pełnomocnictwa w postępowaniu administracyjnym nie zwalnia z obowiązku złożenia go w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Wobec wyżej opisanego braku formalnego skargi Przewodniczący Wydziału WSA prawidłowo wezwał pełnomocnika skarżącego, na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a., do jego usunięcia. Stosownie do treści tego przepisu, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku stwierdzenia braków formalnych skargi przepisem szczególnym w stosunku do regulacji art. 49 § 1 p.p.s.a. jest art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., który stanowi, że gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, wojewódzki sąd administracyjny odrzuca skargę.
NSA podziela ustalenia Sądu I instancji co do prawidłowości doręczenia pełnomocnikowi wezwania w trybie art. 73 p.p.s.a., z niżej wskazanych względów.
Jak wynika z akt sprawy w wykonaniu zarządzenia z dnia [...] kwietnia 2019 r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do uzupełniania stwierdzonych braków formalnych skargi. Przesyłka zawierająca wezwanie została przesłana na podany w skardze adres tj.: Adw. M. M. Kancelaria Adwokacja "F." ul. [...] P.. i była dwukrotnie awizowana 17 kwietnia 2019 r. i 29 kwietnia 2019 r. Następnie przesyłka z uwagi na nie podjęcie jej w terminie została zwrócona do akt sprawy. W tym miejscu nadmienić należy, że wskazany przez WSA adres jest adresem tożsamym jaki strona podała w skardze z 21 marca 2019 r. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] lutego 2019 r.
Zastosowanie zatem w sprawie znalazł przepis art. 73 p.p.s.a., w szczególności domniemanie, o którym mowa w § 4 tego przepisu, że doręczenie nastąpiło z upływem ostatniego dnia czternastodniowego terminu, liczonego od dnia w którym podjęto nieskuteczną próbę doręczenia przesyłki na adres podany na przesyłce.
Podkreślić również trzeba, że zastosowanie instytucji doręczenia zastępczego nie ma charakteru fakultatywnego, a więc nie zależy od decyzji sądu. Obowiązek wykorzystania tego trybu aktualizuje się w każdym przypadku "niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72 p.p.s.a." i jest dla sądu wiążący. Obalenie fikcji doręczenia (domniemanie faktyczne) może natomiast nastąpić, gdy adresat pisma wykaże, że dane wynikające z dowodu doręczenia są niezgodne z rzeczywistością. Nie jest to jednak możliwe tylko i wyłącznie na podstawie twierdzeń skarżącego, że nie pozostawiono jemu żadnego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej wraz z informacją o możliwości jego odbioru. Sama przesyłka jest bowiem dokumentem zachowania procedury jej doręczenia, a zatem jej podważenie wymaga przeprowadzenia przeciwdowodu lub uprawdopodobnienia, że informacje z niej wypływające są wątpliwe.
Jak zaznaczano przy tym w orzecznictwie, obalenie fikcji doręczenia tylko na podstawie twierdzenia, że awiza nie pozostawiono prowadziłoby do nieuzasadnionego podważenia instytucji z art. 73 p.p.s.a. W każdej, bowiem sytuacji strona mogłaby obalić domniemanie doręczenia przesyłki w trybie awizo poprzez zwykłe oświadczenie, że awizo nie zostało umieszczone w skrzynce pocztowej lub zaginęło (por. postanowienie NSA z dnia 23 października 2013 r. sygn. akt I OZ 971/13).
Podsumowując, stwierdzić należy, że wezwanie zostało przez Sąd I instancji w Poznaniu przesłane na prawidłowy adres, a w związku z upływem terminu do podjęcia przedmiotowej przesyłki, pozostawiono ją w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia w dniu 6 maja 2019 r.
Z powyższych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. zażalenie oddalił.