Uzasadnienie
A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej "skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] sierpnia 2019 r., nr [...], w przedmiocie wykreślenia z rejestru agencji zatrudnienia
Zarządzeniem z dnia 25 października 2019 r. wezwano skarżącą do uzupełnienia braków formalnych w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi poprzez złożenie oryginału lub poświadczonej notarialnie za zgodność z oryginałem kopii pełnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego (ewentualnie pobranego w oparciu o art. 4 ust. 4aa ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym, t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 986, wydruku komputerowego) celem wykazania sposobu jej reprezentacji, obejmującego swym zakresem dzień wniesienia skargi. Skarżąca została również wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 złotych.
Powyższe wezwania zostały doręczone skarżącej w dniu 12 listopada 2019 r. W zakreślonym przez Sąd terminie skarżąca uiściła jedynie wpis od skargi, nie nadesłała jednak odpisu z KRS.
Postanowieniem z 29 listopada 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę skarżącego i zarządził zwrotu wpisu od skargi.
Sąd I instancji w uzasadnieniu wskazał, że termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upływał w dniu 19 listopada 2019 r. (wtorek), a ponieważ w zakreślonym terminie brak formalny w postaci złożenia odpisu z KRS celem wykazania sposobu reprezentacji skarżącej, obejmującego swym zakresem dzień wniesienia skargi, nie został uzupełniony to skargę należało odrzucić.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący, wnosząc o jego uchylenie wskazując, że zarządzenie wykonał, gdyż zobowiązany był tylko do uiszczenia opłaty, a nie do dołączenia KRS.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Jak słusznie zauważył sąd I instancji, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.), dalej "p.p.s.a.", merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co prowadzi do jej odrzucenia.
Podnieść należy, że osoby prawne dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu, które mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu (art. 28 § 1 w zw. z art. 29 p.p.s.a.). Wykazanie umocowania przez wspomniane osoby warunkuje przyjęcie, że skarga została złożona przez osobę uprawnioną do działania w imieniu strony skarżącej.
W rozpoznawanej sprawie skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków formalnych w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi poprzez złożenie oryginału lub poświadczonej notarialnie za zgodność z oryginałem kopii pełnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego (ewentualnie pobranego w oparciu o art. 4 ust. 4aa ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym, t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 986, wydruku komputerowego) celem wykazania sposobu jej reprezentacji, obejmującego swym zakresem dzień wniesienia skargi, jak również do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 złotych.
W zakreślonym terminie skarżąca jedynie uiściła wpis od skargi, nie nadesłała odpisu z KRS. Podkreślić należy, że w aktach sądowych znajduje się, będące dokumentem urzędowym, zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki zawierającej ‒ według jego treści ‒ wezwanie do wpisu sądowego od skargi + nadesłanie KRS – 7 dni. Zwrotne potwierdzenie odbioru zostało sporządzone na właściwym druku. Przesyłka została odebrana przez osobę upoważnioną do odbioru korespondencji, która własnoręcznym podpisem potwierdziła odbiór dwóch pism wskazanych na ZPO.
Wyjaśnić w tym miejscu należy, że dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru, jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Korzysta on z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone. Przedmiotowe domniemanie może być obalone, jednakże podejmując próbę dokonania tego należy mieć na względzie, iż dokumenty urzędowe są najbardziej wiarygodnymi środkami dowodowymi. Co za tym idzie, dowody przeciwne muszą być zdecydowanie przekonywujące.
W rozpoznawanej sprawie, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, takie domniemanie nie może zostać obalone jedynie na podstawie twierdzenia, że skarżący nie otrzymał wezwania do przesłania odpisu z KRS, jak również niezasadna jest argumentacja, że taki wyciąg jest ogólnie dostępny. Argumentacja skarżącej przedstawiona w zażaleniu, mogłaby ewentualnie posłużyć do uzasadnienia wniosku o przywrócenie terminu, w którym należy jedynie uprawdopodobnić, a nie udowodnić, okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. To w takim postępowaniu ewentualnie sąd mógłby uznać, że w tej sprawie jest prawdopodobne, przy uwzględnieniu wszystkich okoliczności, że skarżąca nie dochowała terminu bez swojej winy.
Jak wynika z akt analizowanej sprawy, osoba odbierająca korespondencję potwierdziła odbiór dwóch pism, a zwrotne potwierdzenie odbioru sporządzone jest w sposób prawidłowy. Z tego powodu powoływanie się na brak któregoś z nich, z uwagi na fakt, że koperta nie zawiera oznaczenia zawartości, nie może wywołać oczekiwanych skutków. Nie podważa bowiem domniemania wynikającego ze zwrotnego potwierdzenia odbioru. Gdyby osoba upoważniona do odbioru korespondencji przy doręczycielu sprawdziła zawartość koperty i stwierdziła brak jednego z pism, o czym zostałaby umieszczona stosowna adnotacja na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, to wówczas kwestionowanie prawidłowości doręczenia wezwania byłoby możliwie w postępowaniu zainicjowanym złożeniem zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi. W sytuacji, gdyby przesyłka nie zawierała części dokumentów, albo w razie jakichkolwiek innych wątpliwości co do zgodności treści opisu zwrotnego potwierdzenia odbioru z zawartością przesyłki, skarżąca winna zawiadomić organ o tym fakcie po otrzymaniu przesyłki, czego nie uczyniła.
Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że sąd pierwszej instancji prawidłowo odrzucił skargę w tej sprawie. W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.