Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 20 marca 2023 r., sygn. akt VI SPP/Wa 160/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pozostawił bez rozpoznania wniosek R. P. w przedmiocie wyłączenia sędziego.
Sąd I instancji uznał, że skarżący nie uzupełnił braków formalnych wniosku polegających na wskazaniu imienia i nazwiska sędziego, którego wyłączenia się domaga oraz uprawdopodobnienia przyczyny uzasadniającej wyłączenie sędziego.
Złożony wniosek nie podlegał zatem rozpoznaniu, zgodnie z art. 49 § 2 p.p.s.a.
Zażalenie od powyższego postanowienia Sądu I instancji złożył skarżący, wnosząc o jego uchylenie w całości.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że w niniejszej sprawie nie uzupełniono na jego wezwanie wszystkich braków formalnych wniosku. Sąd wezwał do uzupełnienia imienia i nazwiska sędziego, którego wyłączenia się domaga oraz uprawdopodobnienia przyczyny uzasadniającej wyłączenie sędziego. Skarżący prawidłowo został wezwany do ich uzupełnienia, lecz mimo to nie dokonał tego w wyznaczonym terminie.
Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w przedmiotowej sprawie naruszenia prawa po stronie WSA w Warszawie. Sąd ten zasadnie nie rozpoznał wniosku o wyłączenie sędziego, gdyż wśród jego niezbędnych elementów znajduje się personalne wskazanie sędziego oraz uprawdopodobnienie przyczyny wyłączenia poprzez wskazanie okoliczności, które czynią wniosek prawdopodobnym. Ponadto strona mimo prawidłowego wezwania nie uzupełniła powyższych braków, zatem Sąd prawidłowo zastosował regulacje art. 49 § 2 p.p.s.a.
Jakkolwiek przedmiotowe zażalenie nie zostało uzasadnione, to jednak nie stanowi to przeszkody do jego merytorycznego rozpoznania. Podzielić należy w tej mierze stanowisko prezentowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, z którego wynika, że tego rodzaju brak nie czyni niemożliwym merytorycznego rozpoznania środka odwoławczego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 czerwca 2013 r., sygn. II FZ 291/13).
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.