Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. objętym zażaleniem postanowieniem z dnia 16 grudnia 2015 r., działając na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), odmówił H. Sp. z o.o.
z siedzibą w P. wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] lipca 2015 r. oraz decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...] marca 2015 r. w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry.
I
W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że w skardze na opisaną wyżej decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. (w skrócie: Dyrektora) nakładającą na H. Sp. z o.o. z siedzibą w P. (dalej: spółka lub skarżąca) karę pieniężną w wysokości 12 000 zł, Spółka wniosła o wstrzymanie wykonania tej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji z uwagi na niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej i nieodwracalnej szkody oraz negatywnych skutków. Uzasadniając wniosek skarżąca podniosła, że toczy się przeciwko niej sześć innych postępowań w przedmiocie wymierzenia kar pieniężnych. W tej sytuacji brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i prowadzenie ewentualnego postępowania egzekucyjnego może spowodować, że Spółka będzie zmuszona zakończyć działalność gospodarczą, co może prowadzić do niewypłacalności skarżącej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uznał, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.
WSA wskazał, że dokonując oceny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, Sąd musi oprzeć się na materiale dowodowym, pozwalającym zająć stanowisko. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń lub okoliczności, jednakże w taki sposób, aby Sąd miał możliwość dokonania kontroli ich prawdziwości. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie – Sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę.
Sąd pierwszej instancji stwierdził, że skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki, ponieważ wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie został dostatecznie uzasadniony. Strona jedynie ogólnikowo stwierdziła, iż istnieje wysokie ryzyko utraty przez Spółkę płynności finansowej oraz wyrządzenia znacznej i nieodwracalnej szkody, skutkiem czego skarżąca będzie zmuszona zamknąć prowadzoną przez siebie działalność gospodarczą, co doprowadzić może do jej niewypłacalności.
Spółka nie przedstawiła jednak ani swej aktualnej kondycji finansowej, ani też nie wskazała konkretnych skutków finansowych, jakie miałoby dla jej sytuacji wykonanie zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu, argumentacja wniosku, że w wyniku uiszczenia kary Spółka utraci płynność finansową nie uzasadnia ewentualnej możliwości spełnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a.
II
H. Sp. z o.o. z siedzibą w P. złożyła zażalenie na powyższe postanowienie wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Ponadto na podstawie art. 196 p.p.s.a. skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia do czasu rozstrzygnięcia przedmiotowego zażalenia.
Zaskarżonemu postanowieniu Spółka zarzuciła naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że w sprawie brak jest przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W ocenie skarżącej nie ulega wątpliwości, że ustawodawca nie wymaga wystąpienia znacznej i nieodwracalnej szkody oraz trudnych do odwrócenia skutków w czasie rzeczywistym, a jedynie wykazania, że odmowa wstrzymania wykonania danych czynności jedynie rzeczone skutki w przyszłości uprawdopodobni.
III
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jako pozbawione usprawiedliwionych podstaw podlega oddaleniu.
Stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Brak należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt II GZ 87/13, publ. CBOSA).
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, dokonana przez Sąd pierwszej instancji ocena w zakresie wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest prawidłowa. Jak trafnie bowiem stwierdził Sąd, skarżąca nie uprawdopodobniła, że wykonanie decyzji spowoduje ziszczenie się przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. Skarżąca nie wykazała ani swojej sytuacji majątkowej, ani wpływu, jaki może mieć na nią wykonanie zaskarżonej decyzji. Nieudokumentowanie – na etapie orzekania przez Sąd pierwszej instancji – stanu finansów spowodowało, że WSA nie mógł ocenić, czy wykonanie decyzji może wywołać dla Spółki znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki.
Skarżąca nie dokonała nawet próby określenia, jakie konkretnie skutki, albo jaką szkodę może spowodować wykonanie decyzji, więc nie sposób uznać, żeby uprawdopodobniła wystąpienie okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., warunkujących zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Z dokumentów przedstawionych przez skarżącą wynika również, że Spółka nadal funkcjonuje i brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że utraciła płynność finansową. Samo gołosłowne twierdzenie, że wykonanie decyzji może doprowadzić do zakończenia przez Spółkę działalności gospodarczej, nie jest wystarczające dla przyjęcia, że wystąpiły określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanki zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z akt sprawy nie wynika również, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować trudne do odwrócenia skutki.
Podkreślenia wymaga, że zapłata należności oznaczonej w decyzji jest odwracalna. W przypadku uchylenia decyzji, uiszczona należność podlega bowiem zwrotowi (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2011r., sygn. akt I GZ 217/11, publik. Lex nr 1149086). Każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Skutki w tym zakresie są oczywiste i zawsze prowadzą do ujemnych następstw polegających na zmniejszeniu majątku zobowiązanego. Nie bez znaczenia dla oceny wystąpienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. jest to, iż w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi uiszczone, a nienależne zobowiązanie będzie podlegać zwrotowi wraz z odsetkami, stanowiącymi swoistą formę odszkodowania, co dodatkowo przemawia za "odwracalnością" skutków, które wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować dla strony.
Z przedstawionych przez skarżącą argumentów nie wynika, aby w aktualnej sytuacji egzekwowanie należności pieniężnych wynikających z wydanych w sprawie decyzji administracyjnych mogło wywołać skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Oznacza to, że zaskarżone rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji odpowiada prawu.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.