Uzasadnienie
I
Postanowieniem z dnia 21 marca 2022 r., sygn. akt II SPP/Bd 79/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił zażalenie L. Z. (dalej jako: "skarżący") na postanowienie WSA w Bydgoszczy z dnia 4 stycznia 2022 r. w sprawie ze skargi skarżącego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2018 r. w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu niezwrócenia licencji na wykonywanie transportu drogowego, którym to postanowieniem WSA w Bydgoszczy utrzymał w mocy zarządzenie starszego referendarza sądowego z dnia 21 lipca 2021 r. pozostawiające bez rozpoznania wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że postanowienie z dnia 4 stycznia 2022 r. utrzymujące w mocy zarządzenie starszego referendarza sądowego z dnia 21 lipca 2021 r. było prawomocne i nie przysługiwało skarżącego prawo do wniesienia od niego zażalenia.
II
Skarżący złożył zażalenie na powyższe postanowienie WSA w Bydgoszczy z dnia 21 marca 2022 r., w którym wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
III
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, że na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Bydgoszczy z dnia 4 stycznia 2022 r. nie przysługuje zażalenie. Postanowieniem tym rozpoznano bowiem sprzeciw skarżącego od zarządzenia referendarza sądowego z 21 lipca 2021 r., którym pozostawiono bez rozpoznania wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy. Zgodnie natomiast z art. 260 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 329; dalej jako: "p.p.s.a."), sąd rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, a więc także zarządzenia o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (§ 1), przy czym orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2).
Sformułowanie, że sąd orzeka jako "sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu" oznacza, że po pierwsze, postępowanie w tej sprawie jest dwuinstancyjne, po drugie, że na postanowienia wydane w tej sytuacji przez wojewódzki sąd administracyjny nie przysługuje zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Nie przysługuje bowiem żaden środek zaskarżenia od postanowień wydanych przez sąd drugiej instancji. Ponadto w art. 194 § 1 p.p.s.a., w którym wskazuje się postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, na które przysługuje zażalenie, nie wymieniono postanowień wydawanych przez ten sąd w wyniku rozpoznania sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego. Także żaden przepis szczególny nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na tego rodzaju postanowienia.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.