Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. postanowieniem z dnia 11 grudnia 2013 r., sygn. akt III SA/Kr 1236/13, działając na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), wstrzymał wykonanie decyzji Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] sierpnia 2013 r. w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych, która stała się przedmiotem skargi T. Spółki z o.o. w C. Sąd I instancji relacjonując przebieg sprawy wskazał, że w skardze na opisaną decyzję Spółka wniosła o wstrzymanie wykonania tej decyzji. W uzasadnieniu wniosku Spółka podniosła że wykonanie zaskarżonej, ostatecznej wykonalnej decyzji administracyjnej oznacza fizyczną likwidację wszystkich punktów gier ujętych w uchylonym zezwoleniu, a zatem obok działań logistycznych (tj. fizyczne wyłączenie działających automatów z eksploatacji, wywiezienie ich do innych punktów gier lub do magazynu) również obowiązek podjęcia przez Spółkę szeregu czynności administracyjnych – m.in. zgłoszenia wycofania automatów z punktów gier i przemieszczenia ich w inne miejsce.
Spółka podniosła także, że wykonanie decyzji cofającej zezwolenie wiąże się z niebezpieczeństwem powstania szkody po stronie Spółki w znacznej wysokości. Skarżąca szacuje, że w przypadku cofnięcia zezwolenia, wartość utraconego dochodu w ciągu 12 miesięcy wyniesie 443.685,72 zł.
Wskazując na przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, określone w art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd I instancji uznał, że Spółka uprawdopodobniła w sposób wiarygodny i dostateczny fakt, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowałoby powstanie znacznej szkody. W ocenie Sądu wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest konieczne, aby zminimalizować straty finansowe spółki oraz koszty usunięcia automatów. Decyzja administracyjna pociągnie za sobą dolegliwość w postaci niemożliwości wykorzystania określonej liczby punktów do gier, co niewątpliwie wpłynie na pogorszenie kondycji finansowej Spółki (zmniejszenie jej dochodów).
Zażaleniem Dyrektor Izby Celnej w K. zaskarżył postanowienie Sądu I instancji w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i umorzenie postępowania objętego wnioskiem bądź uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Postanowieniu zarzucono naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie w stosunku do decyzji administracyjnej, która ze swej istoty nie nadaje się do wykonania, gdyż nie wymaga żadnej czynności strony ani organu.
W odpowiedzi na zażalenie Spółka wniosła o jego oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd, przed którym toczy się postępowanie kontrolujące akt lub czynność organu administracji publicznej jest uprawniony do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli w stosunku do strony (wnioskodawcy) zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające udzielenie stronie ochrony tymczasowej, spoczywa na wnioskodawcy. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do strony, a zatem powinno wskazywać na konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.).
W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji uznał, że zachodzą przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko zaprezentowane przez WSA, że zasadne jest udzielenie skarżącej ochrony tymczasowej. W ocenie NSA orzeczenie Sądu I instancji w pełni odpowiada prawu – Spółka w wystarczający sposób uprawdopodobniła, że wykonanie decyzji może spowodować trudne do odwrócenia skutki oraz znaczną szkodę.
Odnosząc się do zarzutu dotyczącego niewłaściwego zastosowania art. 61 § 3 p.p.s.a. w odniesieniu do decyzji, która w ocenie organu nie nadaje się do wykonania, stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja jest decyzją ostateczną. Argumentacja dotycząca wstrzymania decyzji wydawanej przez organ I instancji nie ma zastosowania w sprawie. Wobec tego, że przedmiotem skargi jest decyzja ostateczna, wykonalna, to możliwe jest orzekane o wstrzymaniu jej wykonania na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Wobec tego zarzut ten uznać należy za nieuzasadniony.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Odnosząc się do wniosku o zasądzenie kosztów postępowania, należy wskazać, że brak jest podstawy prawnej do ich przyznania stronie w postępowaniu zażaleniowym.