Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 24 listopada 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną K. Ś. od wyroku tego Sądu z dnia 18 sierpnia 2005 r. oddalającego skargę wyżej wymienionego na uchwałę Krajowej Rady Radców Prawnych z dnia 15 października 2004 r. dotyczącą odmowy wpisu na listę radców prawnych.
W uzasadnieniu Sąd I instancji, po zacytowaniu brzmienia art. 219 § 2 i art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., wskazał, że złożona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna podlegała opłacie stałej – w myśl § 3 w zw. z § 2 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193), nazywanego dalej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r.
Wnosząc skargę kasacyjną – pełnomocnik skarżącego adwokat A. L. zobowiązany był uiścić opłatę stałą, tj. wpis w wysokości 100 zł.
Do dnia upływu terminu wniesienia skargi kasacyjnej wpis ten jednak nie został uiszczony.
W konsekwencji – zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – odrzucenie skargi kasacyjnej nastąpiło zgodnie z art. 221 p.p.s.a. w zw. z art. 178 p.p.s.a.
W uzasadnieniu zażalenia złożonego na opisane wyżej postanowienie podniesiono zarzut obrazy § 5 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. poprzez jego niezastosowanie. Z przepisu tego wynika bowiem, jak zwrócono uwagę "werbalnie i jednoznacznie, że jeżeli chodzi o wpis stały od skargi wniesionej przez adwokata uiszcza się go na wezwanie po przekazaniu skargi do sądu". Powołano się również na sposób postępowania przy uiszczaniu wpisu od skargi w przedmiotowej sprawie, a zwłaszcza na fakt – skierowania do pełnomocnika strony skarżącej – wezwania do uiszczenia wpisu od skargi.
Zażalenie zawarło także postulat jednoznacznego formułowania przepisów prawa.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucając skargę kasacyjną przedstawił bowiem trafną argumentację prawną – przemawiającą za wydanym rozstrzygnięciem, a zarzuty zażalenia są chybione.
Przede wszystkim należy zauważyć, iż formułując zastrzeżenia w oparciu o obrazę § 5 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. – zażalenie nie dostrzega faktu jednoznacznego właśnie odnoszenia się tego przepisu jedynie do skargi (postępowania przy uiszczaniu wpisu od niej).
Nie ulega żadnej wątpliwości, że "skarga" i "skarga kasacyjna" to terminy techniczno-prawne o różnym znaczeniu na gruncie regulacji dotyczących postępowania przed sądami administracyjnymi. Jeżeli zatem przepis mówi o "skardze", to niedopuszczalne jest przyjmowanie jego zastosowania do "skargi kasacyjnej". Na tym zaś nieporozumieniu zasadzają się wywody zażalenia.
Z całą pewnością normę zawartą w § 5 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. należy odczytywać tylko jako wyjątek, gdy chodzi o uiszczanie wpisu stałego przez stronę reprezentowaną przez adwokata lub radcę prawnego w stosunku do ogólnej normy wynikającej z art. 221 p.p.s.a.
Art. 221 p.p.s.a. zezwala bowiem - bez wezwania o uiszczenie opłaty zastosować przewidziane w tym przepisie negatywne konsekwencje w stosunku do nieopłaconego pisma wnoszonego przez adwokata lub radcę prawnego, jeżeli pismo to podlega opłacie stałej.
§ 5 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. podaje natomiast, iż wpis stały – ale wyłącznie od "skargi" (jako jednego z pism) uiszcza się na wezwanie.
Taka odmienność spowodowana została, jak można przypuszczać specyfiką stanu związanego z wnoszeniem skargi, tj. za pośrednictwem organu – do czego zresztą nawiązuje wprost § 5 ust. 2 in fine powoływanego rozporządzenia ("po przekazaniu skargi sądowi") – zważywszy jednocześnie na sposób uiszczania opłat według art. 219 § 2 p.p.s.a. (tzn. "gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu").
Z tak rozumianymi przyczynami powstania normy § 5 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. stan istniejący przy wnoszeniu skargi kasacyjnej (wnosi się ją bezpośrednio do sądu) nie ma nic wspólnego.
Na marginesie jako zagadnienie odrębne wskazać też należy kwestię zgodności § 5 ust. 2 wymienionego wyżej rozporządzenia (aktu niższego rzędu w stosunku do ustawy) z regulacją ustawową z art. 221 p.p.s.a., która zasygnalizowana już została w doktrynie i orzecznictwie (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska str. 609 oraz np. postanowienie NSA z dnia 7 października 2004 r. sygn. akt GZ 53/04 niepublikowane).
Oczekując na rychłe już rozstrzygnięcie tej wątpliwości przez Trybunał Konstytucyjny, należy zaznaczyć, że problem ten nie mógłby mieć w niniejszej sprawie decydującego znaczenia, skoro chodziło w niej o odrzucenie skargi kasacyjnej, a nie skargi, której dotyczy wyłącznie § 5 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r.
Z tych wszystkich względów orzeczono jak w sentencji, z mocy art. 184 w związku z art. 197 p 2 p.p.s.a.