Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, postanowieniem z 15 maja 2019 r. odrzucił zażalenie J. L. na postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 18 marca 2019 r., którym odrzucono skargę J. L. na pismo Starosty Będzińskiego z dnia [...] kwietnia 2016 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu robót geologicznych.
Sąd I instancji w motywach podał, że skarżący reprezentowany przez pełnomocnika wniósł zażalenie na wymienione postanowienie z dnia 18 marca 2019 r., odrzucające jego skargę na pismo organu z [...] kwietnia 2016 r.
Traktując pismo strony, nazwane zażaleniem, jako skargę kasacyjną Sąd I instancji stwierdził, że była ona niedopuszczalna. Nie została, wbrew wymogowi określonemu w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: p.p.s.a.), sporządzona przez osobę będącą adwokatem lub radcą prawnym. Sam Skarżący uprawnień takich nie posiada, zaś jego pełnomocnik do dnia wydania niniejszego postanowienia, nie wniósł skargi kasacyjnej od postanowienia WSA z 18 marca 2019 r.
J. L. zażaleniem zaskarżył w całości postanowienie Sądu I instancji zarzucając mu "naruszenie prawa materiałowego, procesowego, ustawowego, błędną interpretację, błędne ustalenie faktów, zapisów posługującej się ustawy, w tym zapisów Konstytucji oraz rozporządzeń przyjętych przez RP jakie zostały wydane przez Unię, a ratyfikowane przez Polskę, które to organy mają przestrzegać, co wyraźnie wynika, że nie czynią tego".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.
Przedmiotem objętego zażaleniem postanowienia Sądu I instancji był środek zaskarżenia, jaki strona wniosła od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 marca 2019 r. którym odrzucono skargę strony na pismo Starosty Będzińskiego z dnia [...] kwietnia 2016 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu robót geologicznych.
Jak słusznie wskazał Sąd I instancji pismo strony zaskarżającego wymienione postanowienie o odrzuceniu skargi, z uwagi na charakter tegoż postanowienia, zawartego w nim orzeczenia oraz przysługujących w tym przypadku środków odwoławczych należało potraktować jako skargę kasacyjną.
Nie ulega bowiem wątpliwości, że postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 marca 2019 r. było orzeczeniem kończącym postępowanie w sprawie. W jego podstawie prawnej wskazano art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę jeżeli jej wniesienie jest z innych przyczyn niedopuszczalne. Wobec tego, stosowanie do treści art. 173 p.p.s.a. stronie przysługiwała skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Skoro strona postępowania przed sądem I instancji ma prawo wnieść środek odwoławczy w postaci skargi kasacyjnej to ma również obowiązek zastosować się do wymogów szczególnych związanych z tym środkiem zaskarżenia, w tym do wymogu postawionego przepisem art. 175 p.p.s.a. Przepis ten w § 1 określa, że skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego z zastrzeżeniami określonymi w § 2 – 3, nie mającymi zastosowania w przedmiotowej sprawie.
Jak wynika z niewadliwie ustalonego przez Sąd I instancji stanu faktycznego sprawy i analizy dokumentów zgromadzonych w aktach, skarżący nie jest radcą prawnym, adwokatem, sędzią, prokuratorem, notariuszem, profesorem lub doktorem habilitowanym nauk prawnych.
W tej sytuacji chcąc zaskarżyć powołane postanowienie z 18 marca 2019 r. skarżący powinien był, przysługujący mu środek odwołania złożyć za pośrednictwem profesjonalnego pełnomocnika, czego nie uczynił. Pismo strony z dnia 16 kwietnia 2019 r., które jak już zauważono zostało słusznie uznanie przez Sąd I instancji za skargę kasacyjną, nie zostało sporządzone jak również nie zostało podpisane przez adwokata lub radcę prawnego, a przez samego skarżącego.
Powyższe czyni niedopuszczalnym tak wniesioną skargę kasacyjną.
Zauważyć przy tym należy, na co również trafnie zwrócił uwagę Sąd I instancji, iż w przepisanym terminie nie wniósł skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżącego ustanowiony z urzędu.
Zasadnie wobec tego Sąd I instancji odrzucił omawiane pismo na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.
W takim stanie sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.