Uzasadnienie
Postanowieniem z 29 marca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 297/18, po rozpoznaniu wniosku A. Spółka komandytowa w G. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie z [...] stycznia 2018 r., w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Pismem z dnia [...] lutego 2018 r. A. Spółka komandytowa wniosła skargę na wskazaną wyżej decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie z [...] stycznia 2018 r. wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku spółka przywołała treść art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) oraz stwierdziła, że nałożona na nią kara pieniężna w wysokości 36.000 zł stanowi dla niej znaczą kwotę i uiszczenie takiej sumy spowoduje po stronie skarżącej znaczne obciążenie finansowe. Zdaniem spółki, okoliczność ta ma o tyle istotne znaczenie, iż rozpoznanie sprawy przez sąd może prowadzić do rozstrzygnięcia odmiennego od tego, które zostało wydane przez organy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazał, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutkóA. Uzasadnienie wniosku powinno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń, a argumentacja powinna być poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami. Dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Zdaniem WSA, wnioskująca spółka nie wykazała okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Spółka stwierdziła jedynie, że kara w wysokości 36.000 zł stanowi znaczną kwotę i znaczne obciążenie finansowe.
Sąd I instancji podniósł, że sama konieczność poniesienia finansowego ciężaru wynikającego z decyzji oraz ewentualny brak środków finansowych nie mogą stanowić podstawy do wstrzymania wykonania decyzji, ponieważ warunkiem wstrzymania jest nieodwracalność skutków lub realna groźba powstania znacznej szkody w następstwie wykonania obowiązku zapłaty. WSA podkreślił, że w rozpoznawanej sprawie sytuacja finansowa spółki nie została w żaden sposób zobrazowana, a nadto brak jest jakichkolwiek dokumentów wskazujących dane w tym zakresie. Sąd nie był w stanie ustalić jakie aktualnie spółka osiąga dochody i jaki poniosłaby uszczerbek w wyniku uiszczenia bądź wyegzekwowania kwoty 36.000 zł.
Sąd nie uwzględnił również argumentacji spółki, iż rozpoznanie niniejszej sprawy przez Sąd może prowadzić do odmiennego rozstrzygnięcia od tego, które zostało wydane przez organy. Ochrona tymczasowa jest bowiem odrębną instytucją od kontroli legalności aktu.
W zażaleniu na powyższe postanowienie A. Spółka komandytowa zaskarżyła orzeczenie w całości i wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zdaniem wnoszącej zażalenie WSA nie dokonał całościowej analizy skutków, jakie niesie za sobą możliwość natychmiastowego wykonania zaskarżonej decyzji. Jednorazowa i niezwłoczna zapłata kary pieniężnej w wysokości 36.000 zł, która nie jest uwzględniona w budżecie spółki, naraża bowiem istotnie jej płynność finansową. Zachwianie finansów przedsiębiorcy, przy aktualnej sytuacji rynkowej, prowadzi zaś do ustania jego bytu prawnego. Wykonanie zaskarżonej decyzji skutkujące zakończeniem prowadzonej działalności gospodarczej, a w konsekwencji utratą przez skarżącą jedynego źródła utrzymania dla niej i jej rodziny, stanowi, zdaniem wnioskującej, spełnienie obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W ocenie spółki, zapłata określonej kary niesie ryzyko zaprzestania jej działalności.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutkóA. Chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona ani przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
Skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.
W niniejszej sprawie Sąd I instancji odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, uznając, że sytuacja finansowa spółki nie została w żaden sposób zobrazowana i brak jest jakichkolwiek dokumentów przedstawiających dane w tym zakresie. WSA nie był zatem w stanie określić jaki strona poniosłaby uszczerbek w wyniku uiszczenia bądź wyegzekwowania kwoty kary w wysokości 36.000 zł
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, ocena dokonana przez Sąd pierwszej instancji jest prawidłowa. Zaskarżona decyzja dotyczy nałożenia na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 36.000 zł. Aby ocenić, czy rzeczywiście egzekucja tej kwoty może wyrządzić spółce znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki, konieczne jest odniesienie tej kwoty do sytuacji majątkowej skarżącej. Bez porównania tych dwu wartości (wysokości nałożonej kary i majątku, jakim dysponuje spółka) nie jest możliwe zweryfikowanie twierdzenia, że w jej przypadku zapłata kary będzie miała realny wpływ na utrzymanie bytu prawnego przedsiębiorstwa i prowadzenie dalszej działalności gospodarczej.
Dla pełnego obrazu sytuacji majątkowej skarżącej, umożliwiającego ocenę w kontekście zasadności przyznania ochrony tymczasowej, niezbędne byłoby np. udzielenie informacji dotyczących posiadanego majątku, stanu oszczędności, czy rachunków bankowych, bilansów, zestawienia aktywów i pasywóA. W rozpoznawanej sprawie nie przedłożono zaś żadnych dokumentów świadczących o sytuacji majątkowej strony i jej zdolności płatniczej. W przedstawionych okolicznościach zasadnym jest uznanie, iż skarżąca nie podała żadnych danych liczbowych ani dokumentów, z których wynikałyby takie informacje o podmiocie, a które to dane można by zestawić z ciążącym na spółce zobowiązaniem do zapłaty. Twierdzenia wnioskującej są zatem ogólnikowe i gołosłowne i nie wynikają z dowodów zgromadzonych w aktach sprawy.
W konsekwencji nieprzedstawienia pełnego i rzeczywistego obrazu zdolności płatniczych skarżącej spółki, niemożliwą stała się ocena spełnienia przez wnioskodawcę przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Za prawidłową należy zatem uznać ocenę Sądu pierwszej instancji, że skarżąca nie uprawdopodobniła, aby w sprawie wystąpiły przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. umożliwiające zastosowanie ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Ze wskazanych powodów, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie.