Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 28 listopada 2017 r. sygn. akt VI SA/Wa 2223/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Samodzielnego Publicznego Specjalistycznego Zakładu Opieki Zdrowotnej [...] na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia protestu.
Z przedstawionego przez Sąd I instancji stanu sprawy wynikało, że Samodzielny Publiczny Specjalistyczny Zakład Opieki Zdrowotnej [...], reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] sierpnia 2017 r.
Zarządzeniem z dnia 18 października 2017 r. pełnomocnik strony skarżącej został wezwany, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, do usunięcia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie oryginałów lub poświadczonych za zgodność z oryginałami kopii:
- - pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi,
- - dokumentu potwierdzającego umocowanie osoby udzielającej pełnomocnictwa do reprezentowania strony skarżącej na dzień udzielenia pełnomocnictwa – wydanego przez Centralną Informację Krajowego Rejestru Sądowego oryginału pełnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego.
W zakreślonym terminie została nadesłana poświadczona za zgodność z oryginałem kopia pełnomocnictwa do reprezentowania strony skarżącej udzielona r. pr. W. S., bez wskazania daty udzielenia pełnomocnictwa oraz Informacja odpowiadająca odpisowi aktualnemu z Rejestru Stowarzyszeń, Innych Organizacji Społecznych i Zawodowych, Fundacji oraz Samodzielnych Publicznych Zakładów Opieki Zdrowotnej, stan na dzień 4 sierpnia 2017 r.
W uzasadnieniu postanowienia o odrzuceniu skargi Sąd I instancji podniósł, że zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej p.p.s.a.), Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. W rozpoznawanej sprawie, zdaniem Sądu I instancji, nadesłanie poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii pełnomocnictwa do reprezentowania strony skarżącej, bez wskazania daty udzielenia pełnomocnictwa oraz nadesłanie Informacji odpowiadającej odpisowi aktualnemu z Rejestru Stowarzyszeń, Innych Organizacji Społecznych i Zawodowych, Fundacji oraz Samodzielnych Publicznych Zakładów Opieki Zdrowotnej - stan na dzień 4 sierpnia 2017 r., nie pozwala na wskazanie osób uprawnionych do udzielenia pełnomocnictwa w dniu jego udzielenia, a tym samym do zbadania kwestii prawidłowości umocowania ustanowionego pełnomocnika. Tym samym nie można uznać, że wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi zostało wykonane.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł Samodzielny Publiczny Specjalistyczny Zakład Opieki Zdrowotnej [...], wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że żaden przepis prawa nie ustanawia jako obowiązkowego elementu pełnomocnictwa w postępowaniu sądowym podania w jego treści daty, w jakiej jest wystawiane. Skarżący zauważył ponadto, że z treści pełnomocnictwa wynika, że zostało ono wystawione w celu zaskarżenia decyzji z dnia [...] sierpnia 2017 r., zatem powstało ono najwcześniej w tym dniu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Jak wynika z treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W rozpoznawanej sprawie skarga była obarczona brakiem formalnym, bowiem pełnomocnik strony skarżącej nie złożył wraz ze skargą pełnomocnictwa oraz dokumentu określającego umocowanie dla osoby udzielającej pełnomocnictwa. W przypadku złożenia pisma do sądu administracyjnego przez pełnomocnika osoby prawnej, ma on obowiązek dołączyć do akt sprawy nie tylko pełnomocnictwo, stosownie do art. 37 § 1 i art. 46 § 3 p.p.s.a., ale także dokument stwierdzający umocowanie do reprezentacji strony przez osobę, która udzieliła pełnomocnictwa (art. 29 p.p.s.a.).
Należy bowiem podkreślić, że zgodnie z art. 28 § 1 p.p.s.a., osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. W myśl zaś art. 29 p.p.s.a., przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Jak wynika z przytoczonych przepisów, złożenie pełnomocnictwa – bez wykazania stosownym dokumentem, że udzieliła go osoba umocowana do reprezentowania strony – nie wypełnia warunków formalnych umożliwiających nadanie skardze prawidłowego biegu, a umocowanie do dokonywania czynności w imieniu strony musi istnieć w dniu dokonywania tej czynności.
Prawidłowo zatem Sąd I instancji wezwał pismem z dnia 7 listopada 2017 r. pełnomocnika do uzupełnienia, w terminie 7 dni, braków formalnych skargi.
W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji uznał jednak nieprawdłowo, że nadesłanie przez stronę poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii pełnomocnictwa do reprezentowania strony skarżącej, bez wskazania daty udzielenia pełnomocnictwa, oraz Informacji odpowiadającej odpisowi aktualnemu z Rejestru Stowarzyszeń, Innych Organizacji Społecznych i Zawodowych, Fundacji oraz Samodzielnych Publicznych Zakładów Opieki Zdrowotnej na dzień 4 sierpnia 2017 r. nie stanowi prawidłowego wykonania wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi. Zdaniem Sądu I instancji, brak daty na pełnomocnictwie uniemożliwia ustalenie, czy w dniu jego podpisania osoba udzielająca pełnomocnictwa była umocowana do reprezentowania strony.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie można zgodzić się z Sądem I instancji, że brak formalny skargi nie został prawidłowo uzupełniony. Niewątpliwie dane z Rejestru Stowarzyszeń, Innych Organizacji Społecznych i Zawodowych, Fundacji oraz Samodzielnych Publicznych Zakładów Opieki Zdrowotnej zostały wpisane przed wystawieniem pełnomocnictwa (które wprawdzie nie zawiera daty, ale powołuje się na decyzję z dnia [...] sierpnia 2017 r.). Jak stwierdził Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 8 listopada 2007 r. (sygn. akt III CZP 92/07, publ. OSNC 2008/11/126), do wykazania, że osoby działające jako organ osoby prawnej są uprawnione do udzielenia pełnomocnictwa procesowego, nie jest konieczne, aby aktualny bądź zupełny odpis z Krajowego Rejestru Sądowego był sporządzony według stanu na dzień wystawienia dokumentu pełnomocnictwa procesowego. Wykazanie umocowania osób wchodzących w skład organu osoby prawnej do udzielenia pełnomocnictwa możliwe jest także na podstawie odpisu aktualnego albo zupełnego wystawionego przed dniem sporządzenia dokumentu pełnomocnictwa.
Jedynie w sytuacji, w której okres pomiędzy datą sporządzenia dokumentu pełnomocnictwa a datą dotyczącą stanu rejestru, według którego został wydany odpis, jest nadmiernie długi albo w okolicznościach sprawy powstaną wątpliwości co do aktualności wynikających z odpisu danych w chwili sporządzania dokumentu pełnomocnictwa, możliwe jest podjęcie czynności sprawdzających. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, z uwagi na nieznaczny upływ czasu pomiędzy wydaniem informacji z Rejestru a podpisaniem pełnomocnictwa, tego rodzaju wątpliwości nie zaistniały w rozpoznawanej sprawie.
Skoro bowiem wraz z pełnomocnictwem nadesłana została informacja z Rejestru aktualna na dzień 4 sierpnia 2017 r., to należy uznać, że umocowanie kierownika publicznego zakładu opieki zdrowotnej do podpisania pełnomocnictwa udzielonego najwcześniej w dniu [...] sierpnia 2017 r. (data wymienionej w pełnomocnictwie decyzji), a najpóźniej w dniu 15 listopada 2017 r. (data nadania pełnomocnictwa do Sądu) zostało przez skarżącego wystarczająco wykazane.
Z tej przyczyny odrzucenie skargi, której brak formalny został uzupełniony w wyznaczonym terminie, należy uznać za nieprawidłowe.
Odnosząc się do zawartego w zażaleniu wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, stwierdzić należy, że nie może on być uwzględniony przez Naczelny Sąd Administracyjny, bowiem art. 203 i 204 p.p.s.a., które regulują kwestie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają zastosowania do postępowań toczącego się w zakresie rozpoznania zażalenia na postanowienie Sądu I instancji.
Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.