Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił wniosek K. B. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 14 października 2005 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia okresu podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd podał, iż postanowieniem z dnia 16 lutego 2006 r. odrzucono skargę K. B. na powyższą decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia, które to postanowienie zostało doręczone skarżącemu w dniu 6 marca 2006 r. Skarżący wniosek o przywrócenie terminu złożył w dniu 6 kwietnia 2006 r.
W tej sytuacji – zdaniem Sądu I instancji - skarżący uchybił terminowi 7 dni do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, o jakim mowa w art. 87 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), gdyż od daty doręczenia skarżącemu postanowienia o odrzuceniu skargi w dniu 6 marca 2006 r. do daty złożenia wniosku o przywrócenie terminu w dniu 6 kwietnia 2006 r. upłynęło ponad 7 dni. Zdaniem Sądu termin 7 dni, o jakim mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a., biegł od daty doręczenia skarżącemu postanowienia Sądu o odrzuceniu skargi.
W zażaleniu na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 listopada 2006 r. pełnomocnik z urzędu skarżącego K. B. wniósł o zmianę tegoż postanowienia i przywrócenie skarżącemu terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu zażalenia podał, iż skarżący nie rozumie instytucji prawa procesowego, jaką jest przywrócenie terminu. Stąd skarżący nie uzasadnił przyczyny uchybienia terminowi a ograniczył się wyłącznie do uzasadnienia swojego stanowiska. Skarżący poszukiwał osoby, która mogłaby mu napisać skargę, a gdy poszukiwania okazały się bezskuteczne napisał skargę samodzielnie, jednakże było to już po upływie ustawowego terminu. W tym stanie rzeczy należy uznać, że skarżący dopuścił się uchybienia terminu bez swojej winy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zarzuty zażalenia sprowadzają się w istocie do wykazania, iż skarżący uchybił terminowi do wniesienia skargi bez swojej winy. Okoliczność ta w niniejszej sprawie jest jednak bez znaczenia, gdyż Sąd I instancji odrzucił wniosek o przywrócenie terminu nie z powodu winy skarżącego w uchybieniu terminu lecz z powodu uchybienia terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi.
Zgodnie z art. 87 § 1 p.p.s.a. termin 7 dni do złożenia wniosku o przywrócenie terminu biegnie od daty ustania przyczyny uchybienia. Bez znaczenia dla obliczenia tego terminu jest natomiast data, w której sama strona dowiedziała się o tym i mogła tej czynności dokonać. Okoliczność ta miałaby natomiast znaczenie, gdyby strona była zastępowana przez pełnomocnika procesowego, gdyż wówczas termin siedmiodniowy liczyłby się od daty, gdy pełnomocnik procesowy dowiedział się o uchybieniu terminu i mógłby dokonać zamierzonej czynności procesowej (por. postanowienie SN z dnia 10 września 1971 r., sygn. akt I CZ 138/71 – OSPiKA 1972 r., nr 3, poz. 50).
W przedmiotowej sprawie w postępowaniu przed Sądem I instancji skarżący nie był zastępowany przez pełnomocnika, a zatem Sąd wadliwie utożsamiał datę doręczenia postanowienia o odrzuceniu skargi z datą ustania przyczyny uchybienia terminu. Mimo to zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż skarżący ograniczył swój wniosek jedynie do "prośby o przywrócenie terminu" i nie podał "czasu ustania przyczyny uchybienia terminu". Stąd też przyjęcie przez Sąd I instancji daty doręczenia skarżącemu postanowienia o odrzuceniu skargi jako daty ustania przyczyny uchybienia terminu, mimo iż wadliwe, było dla skarżącego "najbardziej korzystne".
Z przytoczonych powodów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu na mocy art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a.