Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 13 grudnia 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 277/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił wniosek J. L. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku w sprawie ze skargi J. L. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej.
Z przedstawionego przez Sąd I instancji stanu sprawy wynikało, że przed terminem rozprawy wyznaczonym na dzień 19 października 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął wniosek skarżącego o odroczenie rozprawy i przyznanie pełnomocnika z urzędu. Ze względu na to, że pismo to nie zostało przez skarżącego podpisane, a skarżący był zawiadomiony o terminie rozprawy Sąd postanowił pozostawić pismo bez skutków prawnych w dniu rozprawy.
Wyrokiem z dnia 19 października 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.
Następnie pismem z dnia 3 grudnia 2016 r., nadanym w dniu 7 grudnia 2016 r., zatytułowanym "ponaglenie" skarżący ponownie wniósł o wyznaczenie pełnomocnika z urzędu oraz o doręczenie wyroku zapadłego na rozprawie w dniu 19 października 2016 r. W piśmie tym skarżący stwierdził, że zapadły wyrok uważa jako merytorycznie i proceduralnie wadliwy.
Postanowieniem z dnia 31 marca 2017 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.
Wnioskiem z dnia 31 października 2017 r., nadanym w dniu 2 listopada 2017 r. skarżący wniósł o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia i doręczenie wyroku z uzasadnieniem. We wniosku podał, że nie wiedział o wydanym w sprawie wyroku, gdyż 12 października 2016 r. wniósł o odroczenie rozprawy i przyznanie prawa pomocy, a o wydanym w sprawie wyroku dowiedział się 27 października 2017 r., kiedy otrzymał wezwanie do zapłaty z Narodowego Funduszu Zdrowia.
Sąd I instancji, odrzucając wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, stwierdził, że zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.), czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna, przy czym, w przypadku jeżeli strona nie dokonała czynności bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). W myśl art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Zgodnie zaś z art. 88 p.p.s.a., spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.
W ocenie Sądu I instancji, wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia został złożony po upływie 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminu. Jak bowiem wynika z treści pisma skarżącego z dnia 3 grudnia 2016 r. zatytułowanego "ponaglenie", już wtedy skarżący miał wiedzę o wydanym w sprawie wyroku. Wyrok ten, jak sam podał, uznał za merytorycznie i proceduralnie wadliwy. Sąd I instancji uznał, że twierdzenia skarżącego, jakoby o zapadłym w sprawie wyroku dowiedział się dopiero po otrzymaniu z Narodowego Funduszu Zdrowia wezwania do zapłaty nie znajdują potwierdzenia w dokumentach znajdujących się w aktach sprawy.
W konsekwencji Sąd uznał za spóźniony wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku i odrzucił go na podstawie art. 88 p.p.s.a.
Skarżący złożył zażalenie na powyższe postanowienie, w którym wniósł o jego uchylenie. W uzasadnieniu zażalenia powtórzył argumenty podnoszone we wniosku o przywrócenie terminu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 87 § 1 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym (art. 88 p.p.s.a.).
W rozpoznawanej sprawie skarżący wniósł o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku wydanego na rozprawie w dniu 19 października 2016 r., argumentując, że w związku ze złożeniem wniosku o odroczenie rozprawy i przyznanie prawa pomocy, był przekonany, iż sąd odroczy rozprawę, a wyrok zostanie wydany w innym terminie.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, należy zgodzić się z Sądem I instancji, że deklarowana przez skarżącego przyczyna uchybienia terminu ustała najpóźniej w dniu 7 grudnia 2016 r. Wtedy bowiem skarżący nadał do sądu pismo (k. 125 akt sądowych), z którego treści jednoznacznie wynika, że był świadomy, iż na rozprawie w dniu 19 października 2016 r. został wydany wyrok w jego sprawie. Po pierwsze bowiem, wniósł o jego doręczenie, a po drugie oświadczył, że wydany wyrok uważa za merytorycznie i proceduralnie wadliwy. Prawidłowo Sąd I instancji przyjął, że w dniu, w którym skarżący wiedział o wydanym w sprawie wyroku, tj. najpóźniej w dniu 7 grudnia 2016 r., ustała przyczyna uchybienia terminu. Od tego dnia skarżący mógł, uznając, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy, złożyć wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Należy więc przyjąć, że określony w art. 87 § 1 p.p.s.a. siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu upłynął w dniu 14 grudnia 2016 r.
Mając na uwadze powyższe ustalenia, Sąd I instancji prawidłowo przyjął, że złożony w dniu 2 listopada 2017 r. wniosek o przywrócenie terminu jest spóźniony i powinien zostać odrzucony na podstawie art. 88 p.p.s.a.
W świetle treści pisma skarżącego nadanego w dniu 7 grudnia 2016 r., Naczelny Sąd Administracyjny uznał za niewiarygodne twierdzenia skarżącego, że jeszcze w kwietniu 2017 r. był on przekonany, iż w niedalekiej przyszłości otrzyma wezwanie na rozprawę, na której sąd rozpozna jego skargę.
Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.