Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 22 lipca 2016 r. odrzucił sprzeciw B. P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2016 r. w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.
Sąd I instancji wskazał, że sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione, sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym - art. 259 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej p.p.s.a.).
W rozpoznawanej sprawie do Spółki B. P. zostało przesłane wezwanie do usunięcia braku formalnego sprzeciwu, poprzez nadesłanie pełnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego, które doręczono spółce w dniu [...] czerwca 2016 r. Termin do nadesłania ww. dokument upłynął w dniu [...] czerwca 2016 r. Sąd I instancji wskazł, że spółka w dniu [...] czerwca 2016 r. nadesłała do Sądu Informację odpowiadającą odpisowi aktualnemu z Rejestru Przedsiębiorców, obrazującą stan na dzień [...] czerwca 2016 r., a zatem nie pozwalającą na zbadanie skuteczności podpisania sprzeciwu przez Prezesa spółki w dniu jego sporządzenia, tj. [...] maja 2016 r. Sąd I instancji uznał, że nadesłana przez spółkę Informacja nie pozwala na dokonanie oceny, czy Prezes spółki na dzień sporządzenia sprzeciwu był uprawniony do jej reprezentowania i w konsekwencji mógł podpisać w jej imieniu sprzeciw.
Wobec powyższego Sąd I instancji działając na podstawie art. 259 § 2 p.p.s.a. odrzucił sprzeciw.
W zażaleniu na powyższe postanowienie Spółka wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Skarżąca zarzuciła błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, a przejawiający się w uznaniu, że w realiach niniejszej sprawy, skarżącemu było wiadome, że sprzeciw od zarządzenia o odrzuceniu wniosku o przyznanie prawa pomocy powinien być podpisany przez osobę uprawnioną w myśl art. 259 § 1 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Art. 29 p.p.s.a. stanowi, że organ albo inna osoba upoważniona do reprezentacji ma obowiązek wykazać przy pierwszej czynności swoje umocowanie dokumentem. Natomiast art. 49 § 1 p.p.s.a. wskazuje, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku sprzeciwu od postanowienia wydanego w przedmiocie prawa pomocy - rygorem właściwym dla jego nieuzupełnienia braków jest odrzucenie, o czym stanowi art. 259 § 2 p.p.s.a.
Oceniając prawidłowość odrzucenia sprzeciwu w tej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie określa, jakim dokumentem należy wykazać umocowanie organu osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej posiadającej zdolność sądową do dokonywania czynności w jej imieniu, a w szczególności nie wskazuje, że takim dokumentem musi być odpis pełny z KRS. Należy podkreślić, że skuteczność czynność, tzn. czy w chwili ustanowienia podjęcia tej czynności, osoba działająca za organ osoby prawnej była legitymowana do złożenia takiego środka odwoławczego, w tym przypadku sprzeciwu, można wykazać również innym dokumentem.
Złożona przez Prezesa Zarządu Spółki na wezwanie Sądu informacja odpowiadająca odpisowi aktualnemu z Rejestru Przedsiębiorców (pobrana na podstawie art. 4 ust. 4aa ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym), stan na dzień [...] czerwca 2016 r., nie była w ocenie Sądu I instancji wystarczająca do uznania, że wykazany w nim, jako Prezes Zarządu – J. K. był uprawniony do działania w imieniu Spółki w dniu wniesienia sprzeciwu ([...] maja 2016 r.).
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego ocena ta jest błędna. Zważyć bowiem należy, że z Informacji odpowiadającej odpisowi aktualnemu (stan na dzień [...] czerwca 2016 r.) wynika między innymi, że ostatni wpis do krajowego rejestru sądowego skarżącej spółki był dokonany w dniu [...] kwietnia 2015 r. i od tej daty do dnia [...] czerwca 2016 r. żadne wpisy nie były dokonywane. Oznacza to zatem, że w dniu złożenia sprzeciwu (24 maja 2016 r.) osobą do reprezentacji skarżącej był J. K., skoro jego nazwisko i określenie funkcji – Prezes Zarządu widnieje w Dziale 2 podrubryka 1 przedstawionej Sądowi Informacji.
W konsekwencji, odrzucenie sprzeciwu, z uwagi na nieuzupełnienie braku formalnego należało uznać za bezpodstawne i stanowiło naruszenie art. 259 § 2 p.p.s.a.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.