Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 3 października 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 oraz art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.) odrzucił skargę Ł. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [...] maja 2018 r. w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego oraz zarządził zwrot wpisu od skargi.
Sąd I instancji wskazał, że skarżący uchybił terminowi do uzupełnienia braków skargi i do uiszczenia wpisu od skargi, gdyż zakreślony termin do uzupełnienia tych braków i uiszczenia wpisu upływał z dniem 29 sierpnia 2018 r., a dokonanie tych czynności w dniu 31 sierpnia 2018 r. nie wywołało skutków procesowych.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący, zaskarżając je w całości i zarzucając mu naruszenie:
- 1) art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. w zw. z art. 47 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 220 § 3 p.p.s.a. poprzez bezpodstawne przyjęcie przez Sąd, że skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi tj. podpisu pod skargą, uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 200 zł oraz dołączenia odpisów skargi dla uczestników w wyznaczonym przez Sąd terminie, podczas gdy skarżący uzupełnił w/w braki formalne skargi w terminie wyznaczonym przez Sąd,
- 2) art. 73 § 1 p.p.s.a. w zw. art. 73 § 4 p.p.s.a. poprzez bezpodstawne przyjęcie przez Sąd, że doręczenie skarżącemu wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi nastąpiło 22 sierpnia 2018 r., a co się z tym wiąże upływ terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi dla skarżącego nastąpił dnia 29 sierpnia 2018 r., podczas gdy należy przyjąć, że doręczenie skarżącemu wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi nastąpiło dnia 24 sierpnia 2018 r. (gdyż termin złożenia pisma na 14 dni w placówce pocztowej – ostatni dzień – upłynął właśnie 24 sierpnia 2018 r.), a co się tym wiążę, upływ terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi dla skarżącego nastąpił dnia 31 sierpnia 2018 r.
Powyższe uchybienia doprowadziły do bezpodstawnego przyjęcia, że w sprawie zachodzą przesłanki do odrzucenia skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Jak słusznie wskazał Sąd I instancji, zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika (art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a.). Natomiast skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu – w myśl art. 220 § 3 p.p.s.a.
W rozpoznawanej sprawie skarżący zarządzeniem z dnia 26 lipca 2018 r. został wezwana do podpisania skargi, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Natomiast zarządzeniem z dnia 31 lipca 2018 r. został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 200 zł, również w terminie 7 dni od doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka pocztowa zawierająca powyższe zarządzenia została dwukrotnie awizowana (8 i 17 sierpnia 2018 r.), a następnie dnia 27 sierpnia 2018 r. zwrócona do WSA w Lublinie z adnotacją – nie podjęto z placówki pocztowej.
W związku z powyższym Sąd I instancji uznał, że zarządzenia te zostały doręczone skarżącemu, w trybie art. 73 § 4 p.p.s.a., w dniu 22 sierpnia 2018 r. W ocenie skarżącego zaś termin złożenia pisma na 14 dni w placówce pocztowej (ostatni dzień) upłynął dnia 24 sierpnia 2018 r., i dlatego też należało uznać, że stosowne wezwania zostały mu doręczone w tym dniu, a więc uzupełnienie powyższych braków formalnych skargi oraz uiszczenie wpisu od skargi z dniem 31 sierpnia 2018 r., nastąpiło w terminie.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, stanowisko skarżącego w tej sprawie jest nieprawidłowe. Zgodnie z art. 73 § 1 p.p.s.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie stosownego zawiadomienia. Z art. 73 § 2 i 3 p.p.s.a. wynika, że zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się (co do zasady) w oddawczej skrzynce pocztowej, zaś w przypadku niepodjęcia pisma we wspomnianym siedmiodniowym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy.
Oznacza to, że dla prawidłowego obliczenia terminu do podjęcia przesyłki z urzędu pocztowego istotna jest data pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma. W rozpoznawanej sprawie pierwsze awizo zostało złożone w dniu 8 sierpnia 2018 r. w oddawczej skrzynce pocztowej. W takiej sytuacji skuteczne z punktu widzenia procesowego może być tylko odebranie przesyłki z placówki pocztowej najpóźniej w ciągu 14 dni od tej daty, a zatem do dnia 22 sierpnia 2018 r. Brak więc podstaw do uznania, że złożenie pisma na 14 dni w placówce pocztowej należało liczyć od daty powtórnego awizo, tak jak to wyliczył skarżący.
W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i dlatego - działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a. - oddalił zażalenie.