Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 10 lutego 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 1065/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W odrzucił sprzeciw J C, w sprawie ze skargi J C na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2014 r., w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym:
Postanowieniem z dnia 29 października 2014 r. referendarz sądowy odmówił J C przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Od powyższego postanowienia skarżący skutecznie wniósł sprzeciw, a postanowienie referendarza utraciło moc.
Postanowieniem z dnia 10 grudnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Postanowienie zostało doręczone skarżącemu z pouczeniem, że przysługuje od niego zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Pismem z dnia 19 stycznia 2015 r. J C wniósł sprzeciw od postanowienia referendarza z dnia 29 października 2014 r.
Postanowieniem z dnia 10 lutego 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W odrzucił sprzeciw z dnia 19 stycznia 2015 r. mylnie wskazując, że jest to sprzeciw od postanowienia WSA z dnia 10 grudnia 2014 r. Podając powody rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że od postanowień Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie przysługuje sprzeciw, a zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, o czym skarżący został prawidłowo pouczony. W związku z powyższym sprzeciw należało odrzucić.
J C zaskarżył powyższe postanowienie zażaleniem wnosząc o jego uchylenie. W uzasadnieniu podał, że w złożonym sprzeciwie z dnia 19 stycznia 2015 r. zaskarżył postanowienie referendarza z dnia 29 października 2014 r., a nie postanowienie WSA w W z dnia 10 grudnia 2014 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zaskarżone postanowienie, mimo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Przy czym, stosownie do treści art. 197 § 2 w związku z art. 193 powołanej ustawy, przepis ten stosuje się odpowiednio do zażaleń. Zgodnie zaś z treścią art. 258 § 3 p.p.s.a. do zarządzeń oraz postanowień referendarza sądowego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące zarządzeń przewodniczącego oraz postanowień sądu.
Jak słusznie podniesiono w zażaleniu, z treści sprzeciwu z dnia 19 stycznia 2015 r. wynika wyraźnie J C zaskarża postanowienie referendarza z dnia 29 października 2014 r., a nie postanowienia Sądu z 10 grudnia 2014 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zauważa jednak, że postanowienie referendarza z dnia 29 października 2014 r. zostało już raz skutecznie zaskarżone przez J C sprzeciwem z dnia 5 listopada 2014 r. W wyniku tej czynności procesowej postanowienie referendarza utraciło moc. Wniesienie kolejnego środka zaskarżenia przeciwko temu samemu orzeczeniu, uznać należy za niedopuszczalne.
W związku z powyższym drugi sprzeciw J C od postanowienia referendarza z dnia 29 października 2014 r. słusznie został odrzucony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.