Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. wyrokiem z dnia 28 maja 2009 r. o sygn. akt II SA/Po 597/08 uwzględnił skargę "Ś. & S. S. A." spółka komandytowo - akcyjna z siedzibą w P. i uchylił decyzję Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] listopada 2008 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w P. z dnia [...] lutego i w punkcie III zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 257 złotych z tytułu wynagrodzenia pełnomocnika profesjonalnego.
Od postanowienia wyroku w punkcie III pełnomocnik skarżącego wniósł zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym zarzucił Sądowi I instancji naruszenie § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) przez błędne zastosowanie wymienionego przepisu w związku z art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., w sytuacji, gdy w sprawie powinien być zastosowany § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) powyższego rozporządzenia. Zdaniem wnoszącego zażalenie sprawa rozstrzygnięta wyrokiem Sądu I instancji była sprawą o należność pieniężną. Zatem Sąd powinien był zasądzić wyższą kwotę z tytułu wynagrodzenia pełnomocnika profesjonalnego – radcy prawnego.
Z powyższych względów pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji w tym zakresie do ponownego rozpoznania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie jest zasadne.
Istotą problemu w postępowaniu objętym zażaleniem jest kwestia, czy przedmiotem sprawy sądowadministracyjnej przed Sądem I instancji była należność pieniężna, jak podnosi skarżąca, czy uprawnienie wynikające z przepisów prawa, które jako takie nie przedstawia wartości majątkowej. Granice takiej sprawy wyznacza w istocie to, co strona kwestionuje w skardze na decyzję administracyjną lub inny akt administracyjny. Po zdefiniowaniu przedmiotu zaskarżenia Sąd ustala, czy od skargi wymagany jest wpis stosunkowy czy wpis stały. W tym przypadku sprawa tocząca się przed Sądem I instancji i rozstrzygnięta wyrokiem dotyczyła tego, czy korekta oczywistej omyłki wniosku polegająca na zmianie kategorii upraw z ONW na uprawy UPO w odniesieniu do tych samych działek rolnych, a dokonana przez skarżącego po upływie terminu do złożenia wniosku o przyznanie pomocy z funduszy unijnych, była zmianą wniosku, tj. nowym wnioskiem.
Skoro istotą sprawy było ustalenie, czy strona skarżąca posiadała uprawnienie do wykonanania tego rodzaju czynności, nie można przyjąć, że była to sprawa o należność pieniężną. Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w P.w pkt III wyroku z dnia 28 maja 2009 r. nie mógł orzec o zwrocie kosztów z tytułu wynagrodzenia pełnomocnika w wyższej kwocie pieniężnej, obliczonej według stawek obowiązujących w sprawach o należność pieniężną. Zgodnie z art. 205 § 2 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez radcę prawnego zalicza się wynagrodzenie jednak nie wyższe niż stawki określone w odrębnych przepisach. Stosownie do treści § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) stawka minimalna wynagrodzenia radcy prawnego w postępowaniu przed sądem administracyjnym w I Instancji w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia jest wartość pieniężna, jest obliczana na podstawie § 6 rozporządzenia określającego minimalne stawki w ustalonych widełkach kwotowych.
Z kolei w myśl § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia w sprawach innego rodzaju, a zatem w sprawach ze skarg na decyzje dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, stawka minimalna wynagrodzenia pełnomocnika profesjonalnego wynosi 240 złotych. Zatem Sąd I instancji wydając postanowienie w punkcie III wyroku o wynagrodzeniu radcy prawnego w kwocie 257 złotych, w którym uwzględnił stawkę określoną w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia i wartość opłaty uiszczonej od pełnomocnictwa w wysokości 17 złotych orzekł prawidłowo.
Sąd I instancji uznał więc, że nie jest to sprawa o należność pieniężną, czemu dał wyraz w uzasadnieniu orzeczenia i powołał w podstawie prawnej rozstrzygnięcia przepis § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193). Na marginesie należy zaznaczyć, że strona nie powinna była uiścić wpisu stosunkowego od skargi w wysokości 815 złotych lecz wpis stały w kwocie 200 złotych w oparciu § 2 ust. 1 pkt 2 wspomnianego rozporządzenia. Jednakże kwestia ta nie ma znaczenia, gdyż Sąd I instancji uwzględniając skargę strony orzekł w wyroku w pkt II a następnie w postanowieniu z dnia 8 lipca 2009 r. o zwrocie całej kwoty nadpłaconego wpisu sądowego.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2, orzekł jak w sentencji.