Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. postanowieniem z dnia 17 lutego 2015 r. sygn. akt I SA/Bd 79/15 przywrócił T. P. do termin wniesienia skargi na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 13 listopada 2014 r. nr. w przedmiocie odmowy umorzenia składek. Sąd pierwszej w uzasadnieniu orzeczenia podał, że wraz ze skargą skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Skarżący wskazał, że ustawowy termin złożenia skargi upływał w dniu 24 grudnia 2014r. Na skutek wcześniejszego zamknięcia urzędów pocztowych w związku z Wigilią pozbawiony został możliwości terminowego złożenia skargi.
Skarżący wskazał, że ze względu na stan zdrowia nie wszystko pamięta w danej chwili. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że z analizy akt sprawy wynika, iż siedmiodniowy termin do złożenia skargi upływał w dniu 24 grudnia 2014r. (Wigilia), natomiast skarżący wniósł skargę wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia w dniu 27 grudnia 2014r. W ocenie Sądu pierwszej instancji skarżący uprawdopodobnił brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Ze znajdującej się w aktach administracyjnych dokumentacji medycznej wynika zły stan zdrowia skarżącego. Potwierdza ona, co najistotniejsze dla rozpatrzenia wniosku o przywrócenie terminu, że skarżący jest w złym stanie zdrowia psychicznego, który negatywnie wpływa na podejmowane przez niego czynności.
Skarżący cierpi na zaburzenia adaptacyjne o obrazie depresyjno-lękowym (u osoby chorej na padaczkę). Ponadto z zaświadczenia z dnia 11 lutego 2014r. wynika, że stan psychiczny pacjenta w okresie ostatnich kilku miesięcy uległ istotnemu pogorszeniu w związku z toczącymi się sprawami sądowymi dotyczącymi długów odziedziczonych po zmarłym ojcu. Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżący jest obciążony poczuciem odpowiedzialności za przyrodniego brata chorującego na schizofrenię o zdecydowanym niekorzystnym przebiegu. W obrazie klinicznym dominuje poczucie zagrożenia, lęk przed przeszłością, myśli rezygnacyjne w tym samobójcze.
Mając powyższe okoliczności na uwadze, Sąd pierwszej instancji stwierdził, że skarżący cierpi na przewlekłe schorzenie, które wpływa na percepcję strony, jej ocenę rzeczywistości, koncentrację czy pamięć. W tej sytuacji w sposób oczywisty, wykazany został brak winy strony w uchybieniu terminu do wniesienia skargi, o którym mowa w art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. DZ.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. dalej p.p.s.a.)
Zakład Ubezpieczeń Społecznych zażaleniem zaskarżył powyższe postanowienie wnosząc o jego uchylnie i uznanie, że skarga została wniesiona po terminie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie jest zasadne.
Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie natomiast do art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.
Z treści przytoczonych przepisów wynika, że przywrócenie terminu może nastąpić, gdy spełnione zostały łącznie trzy przesłanki: wniosek o przywrócenie terminu został złożony w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu; zainteresowany uprawdopodobnił, że uchybił terminowi bez swojej winy; dopełniona została czynność, dla której określony był termin. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy jego uchybienie nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.
Zatem przeszkoda uniemożliwiająca stronie dokonanie określonej czynności procesowej w terminie ustawowym musi mieć charakter obiektywny, nieusuwalny i niezależny tzn. taki na który strona nie miała żadnego wpływu. Analiza okoliczności podanych przez stronę we wniosku i dowodów potwierdzających zaistnienie tych okoliczności pozwala Sądowi stwierdzić, czy niemożność zrealizowania czynności procesowej w terminie miała obiektywny charakter.
Odnosząc powyższe rozważania do rozpoznawanej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił przedłożony przez stronę materiał dowodowy dotyczący obiektywnych przeszkód niedochowania przez skarżącego terminu do wniesienia skargi. Sytuacja zdrowotna skarżącego została przedstawiona w zaświadczeniach lekarskich, z których jednoznacznie wynika, iż cierpi on na zaburzenia zdrowia uniemożliwiające mu właściwą ocenę rzeczywistości. Zauważyć należy również, że termin do wniesienia skargi na decyzję ZUS do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego upływał w dniu 24 grudnia 2014 r. czyli w Wigilię, w którym urzędy pocztowe są z reguły otwarte krócej niż w normalnym dniu roboczym. Okoliczności, że skarżący próbował wysłać skargę do WSA w tym dniu lecz w związku z zamknięciem placówki pocztowej wysłał skargę dopiero 27 grudnia 2014 r. tj. w pierwszym dniu roboczym po świętach pozwalają wysnuć wniosek, że skarżący podejmował starania nadania pisma w terminie.
Krótszy okres pracy Urzędu Pocztowego w B. w Wigilię nie może być uznany za okoliczność obciążającą skarżącego w niedochowaniu terminu do wniesienia skargi. Biorąc pod uwagę stan zdrowia skarżącego potwierdzony opiniami lekarskimi oraz fakt, że ostatni dzień 30 - dniowego terminu do wniesienia skargi upływał 24 grudnia 2014 r., należy zgodzić się z Sądem pierwszej instancji o braku zawinienia skarżącego w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. W tej sytuacji przywrócenie terminu skarżącemu do wniesienia skargi na decyzję ZUS z dnia 13 listopada 2014 r. byłp w świetle art. 86 § 1 p.p.s.a. prawidłowe i uzasadnione.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.