Postanowienie NSA z 17 lutego 2010 r., II GZ 2/10

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 17 lutego 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia J. Ł. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. z dnia 5 maja 2009 r., sygn. akt I SA/Po 1551/08 o sprostowaniu sentencji wyroku

Sprawa

w sprawie ze skargi J. Ł. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] października 2008 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne postanawia: oddalić zażalenie

Skład

sędzia NSA Stanisław Gronowski przewodniczący

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 19 marca 2009 r., sygn. akt I SA/Po 1551/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. oddalił skargę J. Ł. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] października 2008 r., nr [...], dotyczącą odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne i Fundusz Pracy.

W sentencji wyroku jako datę orzeczenia w wierszu czwartym od góry wpisano "19 marca 2008 r.".

Z tego względu postanowieniem z dnia 5 maja 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. sprostował sentencję powyższego wyroku w ten sposób, że w wierszu czwartym od góry zamiast "19 marca 2008 r." winno być "19 marca 2009 r."

Sąd uznał powyższe uchybienie jako oczywistą omyłkę pisarską i sprostował sentencję wyroku w oparciu o przepis art. 156 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwana dalej: p.p.s.a.).

Pismem z dnia 15 maja 2009 r. (data nadania w urzędzie pocztowym: 18 maja 2009 r.) skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie. W uzasadnieniu nie odniosła się jednak merytorycznie do samego orzeczenia, ale złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy oraz kwestionowała rozstrzygnięcie organu administracji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego jest wyłącznie ocena postanowienia Sądu I instancji dotycząca sprostowania sentencji wyroku.

Zgodnie z art. 156 § 1 p.p.s.a. sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Stosownie natomiast do § 2 powołanego artykułu sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym. O sprostowaniu umieszcza się wzmiankę na oryginale wyroku, a na żądanie stron także na udzielonych im odpisach. Dalsze odpisy powinny być zredagowane w brzmieniu uwzględniającym postanowienie o sprostowaniu.

Nie ulega wątpliwości możliwość sprostowania przez Sąd omyłki w sentencji wyroku, polegająca na niewłaściwej dacie ogłoszenia orzeczenia. W okolicznościach sprawy nie budzi wątpliwości fakt ogłoszenia wyroku w dniu 19 marca 2009 r., a nie 2008 r. W tej sytuacji działanie Sądu polegające na sprostowaniu oczywistej omyłki było prawidłowe.

Z powyższych powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 i art. 182 § 3 p.p.s.a. oddalił zażalenie, jako pozbawione usprawiedliwionych podstaw.