Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. postanowieniem z 28 listopada 2011 r., sygn. akt III SA/Gd 290/10 odmówił W. K. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z [...] kwietnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej.
Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy.
W. K. wnioskiem z [...] sierpnia 2011 r. wniósł do WSA w G. o ustanowienie pełnomocnika z urzędu celem wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku tego sądu z 26 maja 2011 r. uchylającego decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z [...] kwietnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej.
Uzupełniając w dniu [...] lipca 2011 r. wniosek poprzez złożenie go na urzędowym formularzu PPF, skarżący zmodyfikował żądanie, domagając się zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego. Ze złożonego przez skarżącego oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że prowadzi on gospodarstwo domowe nie posiadając środków na utrzymanie, nie osiąga dochodów, nie posiada jakiegokolwiek majątku, w tym nieruchomości, oszczędności, przedmiotów o wartości przekraczającej 3 000 euro.
WSA podał, że powyższy wniosek jest kolejnym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy złożonym przez W. K. w rozpoznawanej sprawie. Postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z 9 grudnia 2010 r. odmówiono bowiem skarżącemu przyznania prawa pomocy. Zażalenie od tego orzeczenia zostało oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 stycznia 2011 r., sygn. akt II GZ 33/11.
Sąd pierwszej instancji zaznaczył, że przyczyną odmowy przyznania prawa pomocy skarżącemu było nienależyte wykonanie przez niego wezwań o przedłożenie dokumentów źródłowych, a w konsekwencji niewykazanie, że spełnia on ustawowe przesłanki warunkujące przyznanie tego prawa. Skarżący ograniczył się jedynie do wypełnienia formularza PPF, pomimo wezwania nie nadesłał jednak żądanych przez Sąd dokumentów ani oświadczeń.
W. K. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, domagając się jego uchylenia i przyznania prawa pomocy, podkreślając, że jego sytuacja materialna jest znana sądowi z urzędu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – a więc takim o jaki wnioskował skarżący, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Z konstrukcji tego przepisu wynika, że to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, iż znajduje się w sytuacji materialnej uprawniającej do przyznania prawa pomocy. W tym stanie rzeczy należy przyjąć, że rozstrzygnięcie sądu w tej kwestii zależy od tego, co zostanie udowodnione przez stronę.
Stosownie zaś do art. 255 p.p.s.a. jeżeli oświadczenie to okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest obowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego.
W rozpoznawanej sprawie zarządzeniem z [...] września 2011 r. W. K. zobowiązany został do przedłożenia określonych dokumentów i wyjaśnień. Powyższe umożliwiłoby bowiem dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym - w świetle art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. - tj. czy wnioskodawca wykazał, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Zważywszy, że skarżący nie ustosunkował się do otrzymanego wezwania tj. nie przedłożył wskazanych przez Sąd dokumentów, tym samym uniemożliwił Sądowi dokonanie powyższej analizy. W konsekwencji, wniosek W. K. w zakresie przyznania prawa pomocy nie mógł zostać uwzględniony.
Naczelny Sąd Administracyjny zauważa jednocześnie, że powyższej oceny nie zmienia fakt, dołączenia przez skarżącego do zażalenia szeregu dokumentów, jego zdaniem obrazujących sytuację materialną w jakiej się znajduje. Mając na uwadze, że załączone materiały jedynie wybiórczo dotyczą sytuacji majątkowej skarżącego i nie stanowią dokumentacji, o której mowa w skierowanym do skarżącego wezwaniu, nie pozwalają tym samym na zbadanie zaistnienia przesłanek, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.