Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku postanowieniem z dnia 22 listopada 2017 r., sygn. akt I SA/Bk 1741/17, odmówił [A] Sp. z o.o. w K. wstrzymania wykonania zaskarżonej w sprawie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Białymstoku z dnia [...] września 2017 r. w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry.
Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy:
W skardze na ww. decyzję skarżąca – działając przez profesjonalnego pełnomocnika – zawarła wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Wskazała, że ze względu na znaczną kwotę kary (12 000 zł) wykonanie decyzji może wyrządzić spółce znaczną szkodę. Z uwagi na sytuację finansową zapłata kary może spowodować utratę płynności finansowej spółki i ogłoszenie upadłości, a przez to utratę możliwości zarobkowania przez osoby, dla których spółka stanowi źródło dochodu. Zdaniem pełnomocnika, ani późniejsze wygranie sporu, ani zwrot świadczenia nie przywróci pierwotnego stanu rzeczy i nie naprawi powstałej szkody.
Odmawiając wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku stwierdził, że skarżąca nie wykazała istnienia okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zdaniem Sądu, nie sposób ocenić zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) wobec nieznajomości sytuacji finansowej skarżącej. W sprawie nie złożono bowiem żadnych dokumentów, na podstawie których możliwe byłoby dokonanie oceny rzeczywistej sytuacji majątkowej skarżącej.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 61 § 3 w zw. z art. 163 § 2 p.p.s.a. poprzez błędne uznanie, iż podniesione przez skarżącą we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji okoliczności nie uprawdopodobniają przesłanek zastosowania ochrony tymczasowej, w sytuacji gdy skarżąca wskazała we wniosku okoliczności świadczące o tym, ze w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia spółce znacznej szkody oraz wykazała wpływ wykonania zaskarżonej decyzji na jej sytuację majątkową.
W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że spółka już poniosła stratę na skutek zatrzymania spornych urządzeń, w następstwie czego nie miała możliwości ich eksploatacji i przez to utraciła przewidywany zysk. Uiszczenie kary pieniężnej na obecnym etapie postępowania, w sytuacji gdy postępowanie karne wobec spółki nie zostało zakończone, dodatkowo pogorszy sytuację finansową spółki i będzie niewspółmierne do zaistniałych okoliczności.
Zdaniem skarżącej, art. 61 § 3 p.p.s.a. zobowiązuje jedynie stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, a nie ich udowodnienia. Zatem nieprzedstawienie dokumentów potwierdzających sytuację finansową spółki nie wykluczało dokonania przez Sąd merytorycznej oceny jej żądania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
Z treści przytoczonego przepisu wynika, iż sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, zatem to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.
W niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczył decyzji w przedmiocie wymierzenia skarżącej kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł.
Ustawodawca w art. 61 § 3 p.p.s.a. posługuje się pojęciem "znacznej szkody", co oznacza, że dla wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie wystarcza samo jej wystąpienie, lecz jeszcze jej rozmiar dla zobowiązanego musi być co najmniej znaczny. Sama wysokość określonej kary pieniężnej nie świadczy zatem o wystąpieniu przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Kwota ta musi być bowiem odniesiona do całokształtu aktualnej sytuacji majątkowej skarżącej, w tym jej płynności finansowej (v. postanowienia NSA z dnia: 21 lutego 2017 r., sygn. akt II GZ 106/17, 24 stycznia 2017 r., sygn. akt II GZ 1360/16). Wbrew zarzutom skarżącej, także sama utrata przewidywanego zysku przez brak możliwości eksploatacji spornych urządzeń na skutek ich zatrzymania nie uzasadnia automatycznie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. (v. postanowienie NSA z dnia 15 czerwca 2016 r., sygn. akt II GZ 600/16).
Dokonana przez Sąd I instancji ocena jest prawidłowa. WSA w Białymstoku trafnie zwrócił uwagę, że skarżąca do wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie dołączyła żadnych dowodów, które dokumentowałyby jej aktualną sytuację majątkową. Zasadne jest zatem stanowisko Sądu I instancji, że w tej sytuacji nie było możliwości określić, czy ewentualna szkoda spowodowana wykonaniem decyzji – tylko z uwagi na wysokość nałożonej kary pieniężnej – byłaby znaczna oraz czy istnieje zagrożenie powstania trudnych do odwrócenia skutków. Zawarte we wniosku twierdzenia o zasadności wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie zostały uprawdopodobnione stosownymi dokumentami odnoszącymi się do sytuacji majątkowej strony, jak np. bilans, rachunek zysków i strat, które obrazowałyby aktualną, rzeczywistą kondycję finansową spółki. Brak wiedzy co do rzeczywistej sytuacji majątkowej i finansowej strony sprawia, że nie jest możliwa ocena, czy i w jaki sposób wykonanie zaskarżonej decyzji przed zakończeniem kontroli sądowej może wpłynąć na sytuację majątkową spółki.
Ze wskazanych powodów, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.
Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o sprostowaniu sentencji postanowienia WSA z dnia 22 listopada 2017 r., sygn. akt I SA/Bk 1741/17, w zakresie wskazania strony wnoszącej skargę, na podstawie art. 156 § 1 i 3 p.p.s.a. Naczelny Sąd administracyjny stwierdził, że błędne określenie strony w postanowieniu Sądu I instancji stanowi oczywistą omyłkę. Wobec powyższego, orzeczono jak w pkt 2 sentencji na podstawie art. 153 § 1, 2 i 3 w związku z art. 193 p.p.s.a.