Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 10 lutego 2011 r., sygn. akt II SA/Łd 34/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie ze skargi E. W. w P. Sp. z o.o. z siedzibą w P. na zawartą w uchwale Zarządu Województwa [...] z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...] informację, w przedmiocie oddalenia protestu od oceny merytorycznej projektu złożonego w konkursie w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata 2007-2013.
W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd pierwszej instancji stwierdził, że przed Trybunałem Konstytucyjnym toczy się postępowanie wszczęte pytaniem prawnym, zadanym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 1613/09, o treści: czy art. 5 pkt 11, art. 30a ust. 1 i 2, art. 30b ust. 1 i 2 oraz art. 37 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tekst jednolity Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712, ze zm.) w zakresie w jakim wyłącza w tym postępowaniu przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.; dalej jako: k.p.a.) i zezwala – w ramach systemu realizacji programu operacyjnego – na kreowanie systemu środków odwoławczych przysługujących wnioskodawcy w trakcie naboru projektów, które pozostają poza konstytucyjnym systemem źródeł prawa powszechnie obowiązującego, jest zgodny z art. 2, art. 7, art. 31 ust. 3 w zw. z art. 32 ust. 1 oraz art. 87 Konstytucji?
Ponadto, postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2010 r., sygn. akt II SA/Łd 973/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne - czy art. 5 pkt 11, art. 30b ust. 1 i 2, art. 30c ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju są zgodne z art. 2, art. 7, art. 31 ust 3, art. 87 i art. 184 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Zdaniem Sądu pierwszej instancji, wydanie rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie przed rozpoznaniem przez Trybunał Konstytucyjny pytań skierowanych przez Wojewódzkie Sądy Administracyjne w powołanych wyżej postanowieniach mogłoby skutkować wystąpieniem przez strony z wnioskiem o wznowienie postępowania przed sądem. W związku z tym Sąd pierwszej instancji, działając na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.; dalej powoływana jako: p.p.s.a.) postanowił zawiesić postępowanie w sprawie do czasu zakończenia postępowań toczących się przed Trybunałem Konstytucyjnym w sprawach P 9/10 i P 1/11.
Zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. złożyła Skarżąca Spółka. Zaskarżyła to orzeczenie w całości. Wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do dalszego rozpoznania. Zażalonemu orzeczeniu zarzuciła:
- - naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 125 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez przyjęcie, że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależy od wyniku postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym wywołanymi zapytaniami prawnymi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, co stanowiło podstawę zawieszenia postępowania.
W uzasadnieniu Skarżąca Spółka podniosła, że sąd nie jest zobligowany do zawieszenia postępowania na podstawie art. 125 p.p.s.a. a jedynie może zawiesić postępowanie. Zdaniem Skarżącej Spółki Sąd winien we własnym zakresie rozstrzygać wątpliwości prawne i wydać orzeczenie, szczególnie w niniejszej sprawie, która ma charakter pilny ponieważ dotyczy finansowania ze środków unijnych i winna zostać rozstrzygnięta bez zbędnej zwłoki.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Kwestia zawieszenia postępowań sądowoadministracyjnych z uwagi na powoływane w sprawie pytanie prawne z jakim wystąpił do Trybunału Konstytucyjnego WSA w Warszawie w sprawie V SA/Wa 1613/09 była już przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego (vide postanowienia NSA: z dnia 31 sierpnia 2010 r., sygn. akt II GZ 198/10 oraz II GZ 199/10; z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt II GZ 287/10 i z dnia 16 grudnia 2010 r., sygn. akt II GZ 404/10). W orzeczeniach tych NSA trafnie wskazał, że stosownie do art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Z powołanego przepisu wynika, że między zawieszaną sprawą sądowoadministracyjną a innym postępowaniem, o którym stanowi wskazany wyżej przepis, istnieć musi związek tego rodzaju, że wynik tego innego toczącego się już postępowania, będzie miał charakter prejudycjalny dla sprawy, która ma być zawieszona.
Innymi słowy, rozstrzygnięcie w tej innej sprawie wtedy tylko upoważniać będzie do zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego, kiedy podjęte w niej rozstrzygnięcie będzie miało decydujące znaczenie dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej, która ma być zawieszona. Trafnie jednakże NSA w powołanych wyżej postanowieniach zwrócił uwagę, że zawieszenie postępowania powinno być uzasadnione również ze względów celowości, sprawiedliwości, jak i ekonomiki procesowej. W szczególności, zawieszając postępowanie w sprawie, należy mieć na uwadze możliwość wystąpienia w przyszłości przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego, zakończonego zaskarżoną decyzją lub aktem. Powyższe okoliczności należało oceniać w kontekście konieczności rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki.
W rozpatrywanym przypadku - z uwagi na specyfikę postępowań prowadzonych na zasadach określonych ustawą o zasadach prowadzenia polityki rozwoju -zagwarantowanie stronie prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki uznać należy za priorytetowe. Nie bez znaczenia jest, że strona ma możliwość złożenia wniosku o wznowienie postępowania, w przypadku gdyby Trybunał Konstytucyjny stwierdził niekonstytucyjność przepisu, na podstawie którego wydano zaskarżony przez stronę akt. Tym samym jej interes prawny pozostaje zabezpieczony, gdyż posiada instrument prawny służący eliminacji z obrotu prawnego aktu wydanego na podstawie niekonstytucyjnego przepisu (por. postanowienie NSA z dnia 20 kwietnia 2010 r., sygn. akt II FZ 47/10, treść dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 p.p.s.a. orzekł jak sentencji.