Uzasadnienie
Postanowieniem z 30 kwietnia 2021 r., sygn. akt II SA/Ke 859/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach odrzucił zażalenie J. S. na postanowienie tegoż sądu z dnia 31 marca 2021 r. wydanego w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej skarżącego w sprawie o sygn. akt II SA/Ke 859/20 wskazując, że zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej – pomimo pouczenia – nie zostało sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego, a osobiście przez skarżącego, a nie wynikało z akt sprawy, aby był on którymkolwiek z podmiotów wymienionych w art. 175 ustawy z dnia 30 sierpnia 2000 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.).
Zażalenie wniósł skarżący, zaskarżając powyższe postanowienie w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 49 § 1 p.p.s.a. poprzez brak wezwania skarżącego do uzupełnienia braku formalnego wniesionego przez niego zażalenia, co doprowadziło do jego odrzucenia. W związku z powyższym wniósł o jego uchylenie oraz zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 194 § 4 p.p.s.a. zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego, przy czym w takim przypadku odpowiednio stosuje się art. 175 § 2 i 3 p.p.s.a., w których został określony katalog podmiotów zwolnionych od obowiązku zachowania przymusu adwokacko-radcowskiego. Niedopełnienie warunku określonego w art. 194 § 4 p.p.s.a. jest brakiem nieusuwalnym, powodującym odrzucenie zażalenia jako niedopuszczalnego.
Obowiązek ustanowiony w art. 194 § 4 p.p.s.a. ma charakter bezwzględny i nie może podlegać wyłączeniu z uwagi na jakiekolwiek szczególne okoliczności występujące po stronie strony skarżącej. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego niezachowanie przymusu adwokacko-radcowskiego w odniesieniu do zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej, o którym mowa w art. 194 § 4 p.p.s.a., stanowi brak niepodlegający uzupełnieniu w trybie art. 49 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA: z 20 marca 2012 r., I OZ 169/12; z 8 grudnia 2004 r., OZ 713/04; z 2 października 2012 r., II OZ 832/12; z dnia 30 czerwca 2011 r., II FZ 318/11, publik. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).
Reasumując, brak zachowania przymusu adwokacko-radcowskiego przy sporządzeniu skargi kasacyjnej jest brakiem, który nie podlega uzupełnieniu.
Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że naruszenie przez skarżącego art. 194 § 4 p.p.s.a., polegające na osobistym sporządzeniu zażalenia na postanowienie z 31 marca 2021 r., mimo prawidłowego pouczenia o sposobie, w jaki rozstrzygnięcie to mogło zostać zaskarżone, skutkowało koniecznością odrzucenia wniesionego zażalenia.
Odnosząc się do zawartego w zażaleniu wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że wniosek ten rozpozna Sąd pierwszej instancji.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.