Uzasadnienie
Postanowieniem objętym zażaleniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił [...] wstrzymania wykonania decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] października 2013 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej.
Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Sąd pierwszej instancji zaznaczył, iż we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji brak jest jakiegokolwiek uzasadnienia, które powodowałoby możliwość zastosowania żądanej ochrony tymczasowej. Sąd podkreślił, że dla rozpoznania wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu koniecznym jest wykazanie we wniosku zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd zaznaczył również, iż kwestia poprawności wydania zaskarżonej decyzji oraz przeprowadzenia postępowania administracyjnego nie są przesłankami, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Podsumowując Sąd pierwszej instancji wskazał, że w rozpatrywanej sprawie nie ma przesłanek umożliwiających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ponieważ skarżący nie uprawdopodobnił zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia warunków.
Zażalenie na wskazane postanowienie wniosło [...]. Strona skarżąca w zażaleniu wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i wstrzymanie wykonania decyzji wydanej przez organ administracyjny, do zażalenia dołączyła rozliczenie PIT za 2013, wykaz środków trwałych w firmie, umowy leasingowe oraz umowę pożyczki.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jest zasadne.
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
Naczelny Sąd Administracyjny podziela twierdzenia Sądu pierwszej instancji, że to strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie decyzji jest zasadne, twierdzenia te powinny być uprawdopodobnione. W postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji skarżący warunków tych nie spełnił.
Niemniej jednak w zażaleniu wnioskodawca uprawdopodobnił wystąpienie przesłanki określonej w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. spowodowania trudnych do odwrócenia skutków finansowych dla strony skarżącej w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji.
Analizując pod tym kątem złożone: wniosek, zażalenia i zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do konkluzji, że zażalenie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżona decyzja wymaga wstrzymania.
W zażaleniu na zaskarżone postanowienie, strona szczegółowo wskazała dane dotyczące kosztów prowadzenia działalności (koszty utrzymania samochodów, wynagrodzenia pracowników, koszty paliwa, koszty umowy kredytu i leasingu). Z przedstawionych w zażaleniu informacji oraz załączonych na ich potwierdzenie dokumentów – rozliczenie PIT 2013, wykaz środków trwałych w firmie, umowy leasingowe, umowa pożyczki – wynika, iż wykonanie zaskarżonej decyzji, zgodnie z którą nałożono na stronę skarżąca karę w wysokości 15.000 zł, może doprowadzić do powstania trudnych do odwrócenia skutków w postaci likwidacji działalności gospodarczej, a przez to utraty możliwości utrzymania i zatrudniania pracowników. Konsekwencją wykonania decyzji jest, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, możliwość spowodowania trudnej sytuacji materialnej, a ponadto wykonanie decyzji może spowodować ciężkie nieodwracalne konsekwencje, których w większości skarżący nie będzie mógł odwrócić nawet w sytuacji uwzględnienia skargi.
Na marginesie należy zaznaczyć, iż zgodnie z art. 140ac punkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym – na podstawie której wydana została decyzja I i II instancji – organ kontroli, który wydał decyzję ostateczną, z urzędu wstrzymuje jej wykonanie, w drodze postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie, w razie wniesienia skargi do sądu administracyjnego - a więc jedyną przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Kwestia ta nie została zauważona przez Sąd pierwszej instancji jak również przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego - działającego jak organ kontroli.
W świetle tego, co powiedziano wyżej zażalenie zasługiwało na uwzględnienie, a wzgląd na ekonomikę postępowania skłonił Naczelny Sąd Administracyjny nie tylko do uchylenia zaskarżonego postanowienia lecz także do orzeczenia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji.
Z przytoczonych powodów Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 188 oraz art. 61 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji