Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2023 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. T. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 26 maja 2023 r. nr DZIK-IV-6611-34-1/20/B-434/2003/PP/AB w przedmiocie cofnięcia koncesji na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu materiałami wybuchowymi-pirotechnicznymi postanowił odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym:
skarżący T. T. (dalej: "Skarżący"), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 26 maja 2023 r. w przedmiocie cofnięcia koncesji na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu materiałami wybuchowymi-pirotechnicznymi. W treści skargi skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ze względu na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Sąd I instancji odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu I instancji, Skarżący nie przedstawił okoliczności, które świadczyłyby o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd podkreślił, że brak uzasadnienia wniosku Skarżącego, uniemożliwił ocenę, jaki wpływ na sytuację Skarżącego będzie miało cofnięcie koncesji na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu materiałami wybuchowymi-pirotechnicznymi.
W podstawie prawnej postanowienia wskazano art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz.1634; dalej: "p.p.s.a.").
Skarżący wniósł zażalenie zarzucając przedmiotowemu orzeczeniu:
- 1) naruszenie art. 61 § 3 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez jego niezastosowanie,
- 2) błąd w ustalaniach faktycznych, co do braku szkody w majątku skarżącego w przypadku utrzymania wykonalności decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 26.05.2023r.
Podnosząc te zarzuty skarżący wniósł o W konsekwencji o zmianę zaskarżonego postanowienia i wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 26 maja 2023 r.
Naczelny Sąd zważył co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi tu o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
W związku z tym, iż postępowanie dotyczące wstrzymania decyzji wszczynane jest na wniosek, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd o potrzebie udzielenia ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo twierdzenie strony lub sam wniosek złożony w skardze. Wniosek ten musi zostać uzasadniony, a jego uzasadnienie powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.
W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji słusznie uznał, że w przedmiotowej sprawie nie uprawdopodobniono, iż w związku z jej wykonaniem mogłoby zachodzić niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub/i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący we wniosku zawartym w skardze ograniczył się jedynie do przytoczenia treści art. 61 § 3 p.p.s.a., bez przedstawienia dowodów lub okoliczności świadczących o możliwości zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. W zażaleniu Skarżący również nie przedstawił okoliczności, które umożliwiałoby Sądowi I instancji dokonania autokontroli postanowienia w trybie art. 195 § 2 p.p.s.a., a jedynie ograniczył się do krótkiej informacji o utracie zysku.
Naczelny Sąd Administracyjny podziela ponadto pogląd panujący w orzecznictwie, iż przytoczenie okoliczności uzasadniających w ocenie skarżącego wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu dopiero w zażaleniu na postanowienie Sądu I instancji nie stanowi wystarczającej podstawy do uchylenia tego orzeczenia. Naczelny Sąd Administracyjny bada zgodność z prawem postanowienia Sądu I instancji, a więc rozstrzyga na podstawie stanu, jaki istniał w dacie orzekania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, a jak to już wyżej wskazano, skarżący nie poparł wniosku żadną argumentacją. Zażalenie nie jest środkiem służącym do uzupełniania złożonego w sprawie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu (por. z postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 5 kwietnia 2024 r., sygn. I GZ 87/24; z dnia 5 kwietnia 2024 r., sygn. I GZ 91/24, z dnia 9 kwietnia 2024 r., sygn. II OZ 174/24).
Na marginesie NSA pragnie zauważyć, że postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności sąd może zmienić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności (art. 61 § 4 p.p.s.a.). Gdyby zatem taka sytuacja wystąpiła w rozpoznawanej sprawie, strona może przedstawić stosowną dokumentację wraz z nowym wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.