Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z 24 kwietnia 2012 r., sygn. akt V SA/Wa 2294/11, oddalił wniosek J. K. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, w sprawie ze skargi na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] września 2011 r., Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o przyznaniu płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych.
Z uzasadnienia postanowienia, wynika że Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z 1 marca 2012 r., oddalił skargę J. K. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] września 2011 r.
J. K. w piśmie z [...] marca 2012 r. wniósł o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku.
W uzasadnieniu podniósł, że nie złożył w terminie wniosku nie ze swojej winy. Przyczyną uchybienia terminowi było niezrozumienie pouczenia, oraz stan zdrowia (ostra depresja).
Przewodniczący Wydziału V Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. zarządzeniem z 22 marca 2012 r. wezwał skarżącego do uprawdopodobnienia okoliczności, które uniemożliwiły mu wykonanie czynności procesowej w terminie, np. poprzez nadesłanie dokumentacji potwierdzającej stan zdrowia skarżącego.
W odpowiedzi skarżący poinformował, że nie dysponuje żadną dokumentacją medyczną.
Sąd pierwszej instancji odmawiając przywrócenia terminu uznał, że skarżący nie wykazał, że uchybił terminowi do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku bez swojej winy. WSA podał, że skarżący został pouczony o możliwości złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Przesłane skarżącemu pouczenie miało charakter standardowy i jest stosowane wobec wszystkich stron postępowania, które nie są reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika. Błędne zrozumienie jego treści nie może stanowić przesłanki do przywrócenia terminu. W ocenie Sądu, skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnił zarówno złego stanu psychicznego, w jakim się znajdował, jak również okresu jego trwania. Mimo wezwania nie załączył też żadnej dokumentacji medycznej na poparcie swego stanowiska.
J. K. w zażaleniu na powyższe postanowienie wniósł o zmianę lub uchylenie zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu powtórzył argumentację zawartą we wniosku o przywrócenie terminu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Zgodnie natomiast z art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w jego uchybieniu.
Z treści przytoczonych przepisów wynika, że przywrócenie terminu może nastąpić wówczas, gdy spełnione zostaną łącznie 3 przesłanki: wniosek o przywrócenie został złożony w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi; zainteresowany uprawdopodobnił, że uchybił mu bez swojej winy; dopełniona została czynność, dla której określony był termin. Brak jednej z tych przesłanek uniemożliwia uwzględnienie wniosku.
Podkreślić należy, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany w kontekście wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy jego uchybienie nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.
Odnosząc powyższe uwagi natury ogólnej do realiów rozpoznawanej sprawy należy podzielić ocenę dokonaną przez Sąd pierwszej instancji, że skarżący nie uprawdopodobnił przesłanki braku winy w niedochowaniu terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku.
Skarżący jako przyczyny uchybienia terminu podał niezrozumienie treści otrzymanego pouczenia oraz stan ostrej depresji. Podkreślić w tym miejscu należy, na co słusznie zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji, że w zawiadomieniu o terminie rozprawy pouczono skarżącego, iż uzasadnienie wyroku oddalającego skargę jest doręczane na wniosek złożony w terminie 7 dni od daty ogłoszenia wyroku oraz, że złożenie wniosku po upływie tego terminu jest czynnością bezskuteczną. Pouczenie to zawierało pełną i jasną informację, co do możliwości złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, stanowiąc wierne przytoczenie treści art. 142 § 2 p.p.s.a. Zawiadomienie to zostało doręczone skarżącemu w sposób prawidłowy.
Skarżący miał zatem świadomość, że jeżeli na rozprawie wyznaczonej na dzień 1 marca 2012 r. Sąd wyda wyrok oddalający skargę, to wniosek o sporządzenie uzasadnienia tego wyroku należy wnieść w terminie 7 dni. W związku z tym powoływanie się przez skarżącego na błędne zrozumienie treści pouczenia nie mogło przynieść spodziewanego rezultatu.
Naczelny Sąd Administracyjny jednocześnie zauważa, że skarżący powołując się na stan depresji, który jego zdaniem spowodował uchybienie terminowi do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, w żaden sposób tego nie udokumentował. Twierdzenia skarżącego nie zostały poparte odpowiednim zaświadczeniem lekarskim, a tym samym nie uprawdopodobnił on, aby choroba uniemożliwiła mu złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku.
W oparciu o powyższe okoliczności stwierdzić należy, że J. K. nie wykazał łącznego spełnienia wymienionych na wstępie przesłanek uzasadniających przywrócenie terminu. W tym stanie sprawy, Sąd pierwszej instancji słusznie odmówił przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu.